25#

Πλήρες Κείμενο:

Η Κίνα, οι Σπουργίτες και το Τίμημα της Αλαζονείας Η Κίνα θέλησε να εξοντώσει τους σπουργίτες για να σώσει τα σιτηρά της. Κατέληξε να ανακαλύψει ότι η φύση δεν συγχωρεί σχέδια που γεννιούνται μέσα από την αλαζονεία. Το 1958, κατά τη διάρκεια του «Μεγάλου Άλματος προς τα Εμπρός», η κυβέρνηση του Μάο Τσετούνγκ ξεκίνησε την «Εκστρατεία των Τεσσάρων Παρασίτων». Τα κουνούπια, οι μύγες, οι αρουραίοι και οι σπουργίτες παρουσιάστηκαν ως εχθροί της προόδου. Τα τρία πρώτα θεωρούνταν υγειονομική απειλή. Οι σπουργίτες όμως στοχοποιήθηκαν επειδή έτρωγαν σπόρους και, σύμφωνα με την κρατική προπαγάνδα, κατέστρεφαν τις σοδειές. Ολόκληρη η χώρα έλαβε εντολή να τους εξοντώσει. Επί μέρες, άνθρωποι έβγαιναν στους δρόμους και στα χωράφια χτυπώντας τύμπανα, κατσαρόλες και τηγάνια, ώστε να κρατούν τα πουλιά συνεχώς στον αέρα. Οι σπουργίτες πετούσαν μέχρι εξαντλήσεως και έπεφταν νεκροί από τον ουρανό. Φωλιές καταστρέφονταν, αυγά συντρίβονταν και κάθε σωρός από νεκρά πουλιά παρουσιαζόταν σαν απόδειξη πατριωτισμού και αγροτικής προόδου. Στα χαρτιά, η εκστρατεία έμοιαζε επιτυχημένη. Οι σπουργίτες μειώνονταν και τα σιτηρά υποτίθεται πως θα προστατεύονταν. Όμως η φυσική ισορροπία είχε ήδη αρχίσει να καταρρέει. Οι σπουργίτες δεν τρέφονταν μόνο με σπόρους. Έτρωγαν επίσης τεράστιες ποσότητες εντόμων που επιτίθεντο στις καλλιέργειες. Με τη μαζική εξόντωσή τους, τα παράσιτα πολλαπλασιάστηκαν ανεξέλεγκτα. Ακρίδες και άλλα έντομα εξαπλώθηκαν σε ολόκληρες αγροτικές περιοχές, καταβροχθίζοντας χωράφια που ήδη υπέφεραν από αναγκαστικές αγροτικές πολιτικές, εξωπραγματικούς στόχους παραγωγής, κακό σχεδιασμό και έναν μηχανισμό όπου κανείς δεν τολμούσε να πει την αλήθεια. Το αποτέλεσμα ήταν μια ιστορική καταστροφή. Από το 1959 έως το 1961, η Κίνα βυθίστηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους λιμούς της σύγχρονης ιστορίας. Δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν. Η εξόντωση των σπουργιτών δεν ήταν η μοναδική αιτία της τραγωδίας, έγινε όμως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολά της: η πεποίθηση ότι μια κυβέρνηση μπορούσε να διατάξει πόλεμο εναντίον της φύσης χωρίς να κατανοεί πώς λειτουργεί η ίδια η ζωή. Γι’ αυτό αυτή η ιστορία εξακολουθεί να έχει τόσο βάρος. Επειδή θυμίζει πως η φύση δεν λειτουργεί σαν μηχανή που υπακούει στις ανθρώπινες εντολές. Κάθε πλάσμα έχει τη θέση του μέσα σε μια ισορροπία που συχνά ξεπερνά την ανθρώπινη κατανόηση. Και όταν μια κοινωνία τιμωρεί όσους προειδοποιούν, επιβραβεύει την τυφλή υπακοή και μετατρέπει μια λανθασμένη ιδέα σε εθνική πολιτική, το λάθος παύει να είναι μικρό. Η Κίνα θέλησε να προστατεύσει τις σοδειές της σκοτώνοντας σπουργίτες. Και κατέληξε να μάθει, με τον πιο οδυνηρό τρόπο, πως όταν διαλύεις μια ισορροπία που δεν κατανοείς, το κόστος μπορεί να γίνει ανυπολόγιστο. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους