25#

Πλήρες Κείμενο:

Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιμένει στη συριζοποίησή του. Όχι, δεν ήταν ο «πράσινος ΣΥΡΙΖΑ» όταν για προπαγανδιστικούς λόγους τον κατηγορούσε η ΝΔ. Γίνεται τώρα, προκειμένου να συγκρατήσει ψήφους που αποτελούν εν δυνάμει εκλογικό ακροατήριο του Αλέξη Τσίπρα. Έτσι κατέθεσε στον δημόσιο διάλογο την πρόταση για τετραήμερη εργασία χωρίς μείωση μισθού! Δεν πρωτοτύπησε. Ήταν μια πρόταση που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε συμπεριλάβει τον Δεκέμβριο του 2020 στην προγραμματική του πρόταση με τίτλο «Ελλάδα 2021». Επίσης, κατά καιρούς ο Αλέξης Τσίπρας και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είχαν αναφερθεί στο μέτρο, υποστηρίζοντας ότι το μέλλον της εργασίας στην Ελλάδα συνδέεται με τη μείωση του χρόνου εργασίας σε 35 ή 32 ώρες την εβδομάδα. Το μέτρο της μειωμένης εργασίας φυσικά και δεν είναι προς γενική καταδίκη. Όσο και να διαψεύστηκαν οι ελπίδες των οραματιστών του προηγούμενου αιώνα, που πίστευαν ότι με την αύξηση της τεχνολογίας θα απελευθερώνονταν οι εργαζόμενοι, ήδη έχει αρχίσει να εφαρμόζεται ως πειραματική – πιλοτική πρόταση. Αλλά μόνο ως τέτοια. Δεν είναι πρόταση προεκλογικού προγράμματος και αντιπαράθεσης, και όταν συμβαίνει είναι απλώς πείραμα λαϊκισμού.Το εφαρμόζουν ήδη μια σειρά χωρών του ώριμου καπιταλισμού, και προεξάρχουσας της Ισλανδίας, η οποία σημειώνει αξιοπρόσεχτη επιτυχία. Σε άλλες χώρες όμως λειτουργεί ως θεατρική προσομοίωση μιας θεαθήναι φιλολαϊκότητας. Όπως στην Ισπανία π.χ. όπου ένας αριθμός εταιριών δοκιμάζουν το 32ωρο, αλλά υπό την προϋπόθεση της κρατικής επιδότησης. Υποτίθεται όμως ότι το μέτρο θα αυξήσει την παραγωγικότητα ή έστω θα τη διατηρήσει σε ταυτόσημο ποσοστό με την προτεραία κατάσταση. Εάν είναι να επιδοτείται από τους φόρους των υπολοίπων εργαζομένων γίνεται δώρον άδωρον. Στο ενδιάμεσο βρίσκονται άλλες χώρες, όπως το Βέλγιο που μπορούν να συμπιέσουν τις ώρες σε 40 την εβδομάδα αρκεί να αυξήσουν το καθημερινό τους 8ωρο (θυμίζει κάπως τον νόμο Χατζηδάκη). Στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου κάποιες εταιρίες το εφαρμόζουν πιλοτικά, ενώ στην Ιαπωνία υπάρχει κυβερνητική σύσταση σε ιδιωτικές εταιρίες. Ως απόφαση εφαρμόζεται μόνο στους δημοσίους υπαλλήλους. Πιλοτική εφαρμογή υπάρχει επίσης και σε Γερμανία, Σουηδία, Νορβηγία, Καναδά και αλλού. Παράλληλα σε πιλοτικό επίπεδο, και πάντα εθελοντικώς, το εφαρμόζουν μεγάλες εταιρίες πολυπληθούς προσωπικού, κυρίως μοντέρνας τεχνολογίας, όπως η Panasonic, η Microsoft Japan, η Buffer, κ.α. Τα αποτελέσματα είναι αμφίρροπα. Η Microsoft Japan και η Panasonic είδαν την παραγωγικότητά της να αυξάνεται, ενώ σε άλλες η παραγωγικότητα παρέμεινε ίδια. Πουθενά δεν είναι υποχρεωτικό. Είναι ένα μέτρο που ακόμη ερευνάται ως προς την αποτελεσματικότητά του. Και ουδείς εμποδίζει μια μεγάλη εταιρία σε όποια χώρα, να το εφαρμόσει οικειοθελώς στους εργαζομένους της, και να προσμετρήσει τα αποτελέσματα. Η ένταξή του ωστόσο στην προεκλογική ατζέντα ως επερχόμενη κυβερνητική πολιτική, είναι άσκηση λαϊκισμού. Χρέος των κομμάτων μιας χώρας που πρόσφατα βίωσε την τραυματική εμπειρία της χρεοκοπίας, θα έπρεπε να είναι οι προτάσεις για βελτίωση των συνθηκών εργασίας, η εξάλειψη των αιτιών της αυξημένης επικινδυνότητας, η καταπολέμηση της μαύρης εργασίας, η εργοδοτική αυθαιρεσία όπου υπάρχει, και άλλα συναφή. Ο Νίκος Ανδρουλάκης λέει πολλά ποιητικά περί της ανάγκης των εργαζόμενων «να γίνουν κύριοι του μέλλοντός τους», ενώ αφελώς συνδέει το 32ωρο με την πολυπλοκότητα του δημογραφικού (γιατί οι παππούδες που έκαναν πολλά παιδιά ήταν πλούσιοι ή δούλευαν 32ωρο). Η πρόταση ως είπαμε δεν είναι πρωτότυπη, ούτε καν ρηξικέλευθη αφού τυγχάνει πιλοτικής εφαρμογής και αλλού. Θα ήταν ενδιαφέρουσα στο πλαίσιο ενός συμποσίου για το μέλλον της εργασίας ή έστω μια πρόταση προς συζήτηση έναντι εταιριών- εθελοντών, προκειμένου να το εφαρμόσουν και να καταγραφούν τα αποτελέσματα. Όμως ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προτείνει «κίνητρα για την εφαρμογή του. Η λέξη «κίνητρα» είναι το σημείο κλειδί. Εκεί όπου στον δυτικό κόσμο εξελίσσεται ένα εθελοντικό πείραμα για το μέλλον της εργασίας, εδώ θα το μεταμορφώσουμε σε κρατική επιδοτούμενη πολιτική. Γιατί τι άλλο σημαίνουν τα κίνητρα που προτείνει, αν όχι επιδοτήσεις όπως στην Ισπανία, ή χαριστικές φορολογικές ρυθμίσεις, στις εταιρίες που θα προθυμοποιηθούν να το εφαρμόσουν; Δηλαδή το κοινωνικό σύνολο μέσω των φόρων του θα κληθεί να χρηματοδοτήσει την εφαρμογή ενός πειράματος που ενδεχομένως να αποβεί θετικό για την κερδοφορία μεγάλων ιδιωτικών εταιριών_ 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους