Ο πατέρας των καρβελιών ξεχάστηκε, αυτός που έκοβε και περπάταγε φορτωμένος, που καθάριζε και άνοιγε τα μονοπάτια, που μετακινούσε την άμμο• όταν δημιουργήθηκαν όλα, αυτός έπαψε να υπάρχει. Την...
25#
Πλήρες Κείμενο:
Ο πατέρας των καρβελιών ξεχάστηκε, αυτός που έκοβε και περπάταγε φορτωμένος, που καθάριζε και άνοιγε τα μονοπάτια, που μετακινούσε την άμμο• όταν δημιουργήθηκαν όλα, αυτός έπαψε να υπάρχει. Την χάρισε την ύπαρξή του, κι αυτό ήταν όλο. Πήγε κάπου αλλού να δουλέψει και στο τέλος πήγε προς τον θάνατο, κατρακυλώντας σαν πέτρα στο ποτάμι• ο θάνατος τον κουβάλησε προς τις εκβολές. Εγώ, που τον ήξερα, τον είδα να βυθίζεται μέχρι που υπήρχε μόνο σε ό,τι άφηνε– δρόμους που δεν θα μπορούσε να γνωρίζει, σπίτια όπου δεν θα ‘μενε ποτέ. Και επιστρέφω να τον δω, και κάθε μέρα περιμένω. Τον βλέπω στο φέρετρό του και τον βλέπω αναστημένο. Τον ξεχωρίζω από όλους τους άλλους που είναι ίσοι του και μού φαίνεται ότι αυτό δεν γίνεται, ότι αυτός ο δρόμος δεν μάς πάει πουθενά, ότι το να συνεχίζεις έτσι δεν έχει δόξα καμιά. Πιστεύω ότι ο ουρανός πρέπει να αγκαλιάσει αυτόν τον άνθρωπο, σωστά ποδημένο και εστεμμένο. Νομίζω ότι αυτοί που έφτιαξαν τόσα πολλά θα πρεπε να είναι όλων οι ιδιοκτήτες. Ότι αυτοί που φτιάχνουν ψωμί πρέπει να τρώνε. Ότι αυτοί που είναι στις στοές των ορυχείων πρέπει να έχουν φως. Αρκετά τώρα με τους γκρίζους αλυσοδεμένους! Αρκετά με τις χλωμές ψυχές που εξαφανίστηκαν! Κανείς να μην περαστεί για οτιδήποτε άλλο από ηγεμόνας. Καμιά γυναίκα χωρίς διάδημα. Γάντια χρυσά για κάθε χέρι. Καρποί του ήλιου για όλους τους σκοτεινιασμένους! Τον ήξερα αυτόν τον άνθρωπο, και όταν μπορούσα, όταν ακόμα είχα μάτια στο κεφάλι μου, όταν ακόμα είχα φωνή στο λαρύγγι μου, τον αναζητούσα μέσα στους τάφους και του έλεγα κρατώντας του το χέρι, που δεν είχε γίνει ακόμα σκόνη: «Όλα θα περάσουν, και θα ζεις ακόμα. Βάζεις στη ζωή φωτιά. Έφτιαξες αυτό που είναι δικό σου.» Έτσι, να μην αναστατωθεί κανείς όταν μοιάζω μόνος αλλά δεν είμαι μόνος• δε μού λείπει η παρέα και μιλάω για όλους. Κάποιος με ακούει δίχως να το ξέρει, αλλά αυτοί που τραγουδώ, αυτοί που ξέρουν, συνεχίζουν να γεννιούνται και θα πλημμυρίσουν τον κόσμο. Pablo Neruda 24#
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους