25#

Πλήρες Κείμενο:

Η Πρωτομαγιά είναι η γιορτή της άνοιξης, των λουλουδιών και της χαράς. Στον εορτασμό της διασώθηκαν ως σήμερα πολλά αρχέγονα λατρευτικά στοιχεία. Η ίδια ημέρα έγινε στα νεότερα χρόνια και γιορτή των εργατών. Σήμερα ο γιορτασμός είναι διπλός. Ο πολύς κόσμος εκδράμει στην εξοχή για να χαρεί της ομορφιές της φύσης, να τραγουδήσει και να γλεντήσει. Όπως το Πάσχα και τη γιορτή του Αγίου Γεωργίου, στήνονται σούβλες, ανάβουν ψησταριές, ρέει το κρασί άφθονο, το τραγούδι αντηχεί. Το μαγιάτικο στεφάνι έχει πανάρχαιες ρίζες και το έθιμό του επιβιώνει ως σήμερα. Φτιάχνεται στην εξοχή με αγριολούλουδα, φοριέται στα κεφάλια των παιδιών και των νέων, κρέμεται τελικά στις εισόδους των σπιτιών. Εκεί παραμένει ως την ημέρα του Αγίου Ιωάννου του επονομαζόμενου κλήδονα, κοντά στο θερινό ηλιοστάσιο, οπότε και καίγεται με πολλές ευχές και τραγούδια. Την ημέρα της πρωτομαγιάς ξημερώματα τα σπίτια στολίζονται με κλαδιά θαλερής καρυδιάς, γιατί το ξύλο της είναι γερό, δυνατό, πολύτιμο. Και όσοι γιορτάζουν εύχονται να είναι όλα τα μέλη της οικογένειας, το σπίτι και τα ζωντανά γερά σαν το ξύλο της καριδιάς. Η Πρωτομαγιά είναι από τις δημοφιλέστερες γιορτές των Ελλήνων και οι λαογράφοι υποστηρίζουν πως ιδιαίτερα γιορτάζεται στον βορειοελλαδικό χώρο. Μετά τους βαρείς χειμώνες αναμένονται οι ζεστές ημέρες, η αναγέννηση της φύσης, το ξύπνημα των ζωντανών που έπεσαν στην χειμερία νάρκη. Πέρα από αυτά όμως ο Μάης θεωρείται και μήνας ζαβολιάρης, δίσεκτος και οργισμένος. Ας μην ξεχνάμε πως μια μέρα του έπεσε η Βασιλεύουσα στα χέρια των Οθωμανών. Γιαυτό και τον μήνα αυτόν παλιά δεν τελούνταν γάμοι, γιόρταζαν την πρώτη του ημέρα και μετά σιωπή, ηρεμία. Η πρωτομαγιά τραγουδήθηκε από τον λαό μας με πολλά και όμορφα τραγούδια μέσα από τα οποία παράλληλα με τη χαρά και την αισιοδοξία εκφράζονται και επιθυμίες των ανθρώπων. Η αποκατάσταση των νέων. Η καλή παντρειά της νέας, ο καημός της ξενιτιάς, το πρόσκαιρο της άνοιξης και η επάνοδος του φθινοπώρου, που ταυτίζεται με τα γηρατειά, το πρόσκαιρο της ζωής, το εφήμερο της χαράς. Η χαρμολύπη διαφαίνεται και σε τούτα τα τραγούδια. Καλή Πρωτομαγιά, Χρόνια Πολλά και του χρόνου. Τώρα Μαγιά Τώρα Μαγιά, τώρα δροσιά, τώρα το καλοκαίρι, Τώρα φουντώνουν τα κλαριά και βγάζ΄ η γη χορτάρι, τώρα κι ο ξένος βούλεται να πάγει στα δικά του. Νύχτα σελώνει τ’ άλογο, νύχτα το καλιγώνει. Βάζει τα πέταλα αργυρά, καρφιά μαλαματένια. Βάζει τα φτερνιστήρια του, ζώνει κι του σπαθί του Κι η κόρη που τον αγαπά κρατεί κερί και φέγγει. Με το ‘να χέρι το κερί, με τ’ άλλο το ποτήρι κι όσα ποτήρια τον κερνά, τόσες βουλές του λέει: – Πάρε μ΄, αφέντη μ΄, πάρε με κι εμένανε κοντά σου, να μαγειρεύω να δειπνάς, να στρώνω να κοιμάσαι, να γίνω κι ασημόκουπα να πίνεις το κρασί σου. Εσύ να πίνεις το κρασί κι εγώ να λάμπω μέσα. – Κει που πηγαίνω, κόρη μου, γυναίκες δεν διαβαίνουν, Κει ’ναι λύκοι στα βουνά και κλέφτες στα ντερβένια κι εσένα παίρνουν, κόρη μου, κι εμένα με σκλαβώνουν. Πρωτομαγιά του 1900 στη Βήσσανη Ιωαννίνων 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους