25#

Πλήρες Κείμενο:

Σχολείο vs Πραγματικότητα Η άποψη ότι το σχολείο οφείλει να προετοιμάζει τον άνθρωπο ώστε να μπορεί να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της ζωής είναι διαχρονική στην εκπαίδευση. Τι συμβαίνει όμως όταν η ίδια η πραγματικότητα γίνεται όλο και πιο αφιλόξενη; Όταν οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται, όταν τα πρότυπα οδηγούν σε έναν άνθρωπο εγωκεντρικό, εγκλωβισμένο σε έναν κατασκευασμένο εαυτό που υπηρετεί τις επιταγές ενός επιφανειακού lifestyle; Σε μια τέτοια συνθήκη το σχολείο δεν μπορεί να περιοριστεί στο να προσαρμόζει το παιδί. Οφείλει να του δείξει ότι αυτό που βιώνει δεν είναι η μοναδική πραγματικότητα. Ίσως δεν είναι καν πραγματικότητα αλλά μια εικονική κατασκευή μέσα στην οποία δύσκολα μπορεί να χωρέσει η μοναδικότητά του. Το σχολείο καλείται να γίνει ένας ζωντανός χώρος αξιών. Ένα περιβάλλον που δεν ενισχύει την παθητικότητα αλλά καλλιεργεί την ενεργητικότητα, το ενδιαφέρον και τη χαρά της ζωής. Σε έναν κόσμο γεμάτο οθόνες να προσφέρει εμπειρία. Σε ένα υποβαθμισμένο φυσικό περιβάλλον να απαντά με πράσινο. Στην έλλειψη ήθους με μικρές καθημερινές πράξεις ευγένειας. Στην απουσία αισθητικής με στιγμές τέχνης. Γιατί όταν η ζωή εκφράζεται μέσα από τον θόρυβο, συχνά και μέσα από την ένταση της τραπ μουσικής, το σχολείο μπορεί να διδάξει την αξία της αρμονίας. Της παύσης. Του ρυθμού που επιτρέπει στον άνθρωπο να νιώσει. Και αυτό δεν αφορά μόνο τα παιδιά. Το σχολείο δεν μπορεί πλέον να απευθύνεται αποκλειστικά σε αυτά. Οφείλει να συνομιλεί με τον γονιό, τον εκπαιδευτικό και την κοινότητα. Να δημιουργεί ένα κοινό πλαίσιο εμπειρίας και νοήματος. Γιατί όταν αυτά συνδεθούν ουσιαστικά, το παιδί δεν χρειάζεται να διδαχθεί. Απλώς ζει. Και αυτή τη βιωμένη εμπειρία θα την αναζητήσει σε όλη του τη ζωή και όταν δεν τη βρίσκει θα την δημιουργεί το ίδιο. Εμπνευσμένο από μια βραδιά Τζαζ με γονείς, φίλους και εκπαιδευτικούς σε ένα ηλιοβασίλεμα στο Big Bang School. Κωνσταντίνος Κοτελίδας 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους