25#

Πλήρες Κείμενο:

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΩΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΣΗ Γράφει και σχολιάζει ο Δημήτρης Σαλαπάτας Δικηγόρος Δ.Σ.Ν. Στο Άργος, σε μια πόλη 25.000 κατοίκων που ζει και αναπνέει μέσα από τους ανθρώπους της, η καθημερινότητα δεν είναι ποτέ απρόσωπη. Το γραφείο μου βρίσκεται σε ένα κεντρικό σημείο, κι έτσι οι διαδρομές μου μέσα στην πόλη —προς την πλατεία, το δημαρχείο, την τράπεζα ή απλώς για έναν καφέ— είναι πάντα γεμάτες συναντήσεις. Συναντώ φίλους, γείτονες, παλιούς συμμαθητές, συναδέλφους, ανθρώπους που με γνωρίζουν ή απλώς με αναγνωρίζουν. Ένα «καλημέρα», μια χειραψία, μια αγκαλιά. Κάποιοι σταματούν για λίγα λεπτά να ανταλλάξουμε νέα, άλλοι για να μοιραστούμε έναν προβληματισμό. Και εγώ ανταποκρίνομαι σε αυτό με ειλικρίνεια και διάθεση. Δεν είμαι δημόσιο πρόσωπο. Δεν κατέχω κάποια θέση εξουσίας, ούτε έχω τη δυνατότητα να λύσω θεσμικά προβλήματα. Είμαι ένας ελεύθερος επαγγελματίας που εκφράζει δημόσια τις απόψεις του. Ωστόσο, πιστεύω βαθιά πως όταν ένας άνθρωπος σου ζητά βοήθεια και μπορείς να τη δώσεις χωρίς κόστος, οφείλεις να το κάνεις. Είτε πρόκειται για μια συμβουλή, είτε για κάτι πιο ουσιαστικό, προσπαθώ να στέκομαι δίπλα στους ανθρώπους — ακόμη και οικονομικά, όταν αυτό είναι αναγκαίο. Μέσα σε αυτή την καθημερινότητα, προέκυψε πρόσφατα μια εικόνα που με προβλημάτισε. Ο δρόμος μου διασταυρώθηκε με τον πιο αναγνωρίσημο πολιτικό πρόσωπο -τουλάχιστον στη πόλη του Άργους. Δεν κρύβω ότι έχω εκφράσει δημόσια την άποψή μου για τον ίδιο, όχι σε προσωπικό επίπεδο, αλλά ως πολιτικό πρόσωπο — μια άποψη που μπορεί να βρίσκει σύμφωνους κάποιους και αντίθετους άλλους. Αυτό, όμως, που μου έκανε εντύπωση δεν ήταν η δική μου στάση. Ήταν η στάση της πόλης. Καθώς στεκόμουν και συνομιλούσα με ανθρώπους που είχαν σηκωθεί από την καφετέρια για να με χαιρετήσουν, εκείνος πέρασε από μπροστά. Κοιτούσε αδιάκριτα και επίμονα γύρω του, σαν να αναζητούσε ένα γνώριμο πρόσωπο, μια ευκαιρία για έναν χαιρετισμό. Διένυσε μια απόσταση αρκετών εκατοντάδων μέτρων — όσο τουλάχιστον τον είχα στο οπτικό μου πεδίο. Κανείς δεν τον πλησίασε. Και αυτό δεν είναι μια απλή εικόνα. Είναι ένα ερώτημα.. Γιατί, σε μια μικρή πόλη όπου οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν ακόμη βάρος, ένας άνθρωπος με θεσμικό ρόλο να περνά απαρατήρητος; Ακόμη κι αν κάποιος διαφωνεί μαζί του, ακόμη κι αν δεν τον εκτιμά πολιτικά, η ανθρώπινη επαφή, ο τυπικός χαιρετισμός, είναι σχεδόν αυτονόητος — πολλές φορές, μάλιστα, και συμφέρων. Κι όμως, δεν συνέβη. Δεν καταθέτω αυτή την εικόνα για να κρίνω, ούτε για να επιβεβαιώσω μια προσωπική άποψη. Την καταθέτω ως μια σκέψη. Γιατί τελικά, η σχέση ενός ανθρώπου με την κοινωνία γύρω του δεν αποτυπώνεται στα αξιώματα που κατέχει, αλλά στη ζωντανή, καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους. Και αυτή η επαφή δεν επιβάλλεται. Κερδίζεται. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους