25#

Πλήρες Κείμενο:

Το 1987, ο κορυφαίος τερματοφύλακας της Κολωνίας Χάραλντ «Τόνι» Σούμαχερ εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο *Anpfiff* (Σφύριγμα Έναρξης), η οποία ανατάραξε το γερμανικό ποδόσφαιρο από τα θεμέλιά του. Το περιοδικό Spiegel δημοσίευσε αποσπάσματα του βιβλίου, αποκαλύπτοντας για πρώτη φορά δημόσια τη συστηματική χρήση ντόπινγκ στη Bundesliga — κάτι που, όπως παραδέχτηκε αργότερα ο τότε προπονητής της Κολωνίας Κρίστοφ Ντάουμ, δεν ήταν μυστικό στους κύκλους του ποδοσφαίρου, αλλά κανείς δεν τολμούσε να το πει ανοιχτά. Ο Σούμαχερ περιέγραψε λεπτομερώς την ευρεία χρήση της αμφεταμίνης Captagon, γνωστής στους παίκτες ως «Cappi», η οποία καταπολεμούσε την κούραση, ενίσχυε τη συγκέντρωση και αύξανε την επιθετικότητα. Κατονόμασε έναν παίκτη της Μπάγερν Μονάχου ως «Περιπλανώμενο Χημικό» και υποστήριξε ότι η γερμανική εθνική ομάδα κατέκτησε παγκόσμια πρωταθλήματα χάρη στο ντόπινγκ. Περιέγραψε επίσης πώς από νεαρή ηλικία στην Κολωνία είχε αναλάβει να μεταφέρει με αυτοκίνητο παλαιότερους παίκτες σε έναν γιατρό που τους χορηγούσε φάρμακα και ενέσεις πριν από σημαντικούς αγώνες. Ο ίδιος παραδέχτηκε ότι μία φορά δοκίμασε διεγερτικές ουσίες από περιέργεια, θέλοντας να δοκιμάσει τα όρια του σώματός του, χαρακτηρίζοντάς το «τρέλα και ανευθυνότητα». Ανέφερε επίσης ότι ολόκληρη η ομάδα της Κολωνίας είχε πιει μεγάλες ποσότητες σιροπιού για τον βήχα που περιείχε εφεδρίνη πριν από έναν κρίσιμο αγώνα, τον οποίο κέρδισαν άνετα, για να υποφέρουν στη συνέχεια από εξαντλητική κόπωση. Η αντίδραση ήταν άμεση και σκληρή. Η Κολωνία τον ανέστειλε αρχικά και στη συνέχεια τον απέλυσε, παρά τις πάνω από 3.000 επιστολές οπαδών που ζητούσαν να παραμείνει. Ο Φραντς Μπέκενμπάουερ τον αφαίρεσε από την εθνική ομάδα και του αφαίρεσε και τον περιβόητο τίτλο του αρχηγού. Ακόμα και η ίδια η γερμανική ομοσπονδία τον τιμώρησε, ακριβώς δύο μέρες μετά την αποπομπή του από την Κολωνία — ημέρα των 33ων γενεθλίων του. Κάποιοι εντός της ομοσπονδίας ήθελαν να τον αποκλείσουν ισόβια από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, αλλά ο Σούμαχερ τους αφόπλισε δηλώνοντας ότι αν αποκλειστεί, θα χρησιμοποιήσει τον χρόνο του για να γράψει ένα δεύτερο βιβλίο που θα έκανε το πρώτο να μοιάζει με παιδικό παραμύθι. Οι «φίλοι» που τον συνεχάρησαν ιδιωτικά αρνήθηκαν να τον υποστηρίξουν δημόσια. Ο Σούμαχερ σχολίασε πικρά: «Το πρώτο πράγμα που έχασα με την έκδοση του βιβλίου ήταν οι παράσιτοι.» Το βιβλίο περιείχε και ένα βαθιά προσωπικό κεφάλαιο για τη ψυχολογική κατάρρευση που βίωσε μετά την ήττα στον τελικό του Μουντιάλ του 1986 απέναντι στην Αργεντινή. Περιέγραψε σκοτεινές σκέψεις και κατάθλιψη, σε μια «κραυγή βοήθειας» που, όπως αναγνώρισε αργότερα, δεν εισακούστηκε ποτέ — καθώς η προσοχή όλων είχε καταπιεί από το σκάνδαλο του ντόπινγκ. Μετά την Κολωνία, ο Σούμαχερ αγωνίστηκε στη Σάλκε, τη Φενέρμπαχτσε — όπου κέρδισε πρωτάθλημα και Κύπελλο — και τη Μπάγερν. Το 2012 επέστρεψε στην Κολωνία ως αντιπρόεδρος. Το βιβλίο του δεν οδήγησε ποτέ σε αγωγή ή διάψευση, γεγονός που ο ίδιος θεωρούσε επιβεβαίωση της αλήθειας του. Κατέληξε με μια φράση που συνοψίζει όλη την εμπειρία του: «Ο κόσμος αγαπά την προδοσία, αλλά μισεί τον προδότη.» Πηγή: Germanfootball.com 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους