25#

Πλήρες Κείμενο:

Η εικόνα του ηλικιωμένου που καταφεύγει στην αυτοδικία ή, έστω, σε μια απεγνωσμένη ενέργεια προκειμένου είτε να διεκδικήσει το δίκιο του, είτε να διατρανώσει το μέγεθος της αδικίας που υφίσταται – οπότε μιλάμε για επικοινωνιακού χαρακτήρα ενέργεια – θα έπρεπε να προβληματίσει σοβαρά όλες τις μορφές εξουσίας αυτού του έρμου τόπου: τη νομοθετική για το πού και πώς εφαρμόζονται οι νόμοι που παράγει, την εκτελεστική για το ποιόν της δημόσιας διοίκησης και τη δικαστική για την ανικανότητά της να προστατέψει τον πολίτη από τις αυθαιρεσίες ενός κρατικού μηχανισμού και του γραφειοκρατικού μοντέλου που τον διέπει. Από τις φωτογραφικές νομοθετικές διατάξεις που προκρίνουν συγκεκριμένα άτομα και «ημέτερους», την αβουλία της εκτελεστικής εξουσίας να τιθασεύσει τις παθογένειες στη δημόσια διοίκηση και τις αποφάσεις τύπου “copy – paste” της δικαστικής εξουσίας που δεν αποφασίζει με γνώμονα το δίκαιο, αλλά την εξυπηρέτηση πολιτικών «γραμμών» και εθελοτυφλεί μπροστά σε τεράστιες στρεβλώσεις που αναπαράγουν οι αποφάσεις αυτές, το κράτος δικαίου όχι απλώς κλυδωνίζεται, αλλά αποδεικνύεται ανύπαρκτο και κατ’ ουσίαν άχρηστο. Πολλά χρόνια πριν, δικαστής σε αίθουσα δικαστηρίου είχε πει, απευθυνόμενος σε ΑμεΑ για υπόθεση που αφορούσε τον ΕΦΚΑ (τότε ΙΚΑ) το εξής αμίμητο: «Ο πρωθυπουργός μας χρειάζεται λεφτά. Δεν με νοιάζει τι έχετε κάνει ή δεν έχετε κάνει. Θα πληρώσετε όλοι!». Βεβαίως, κανείς στην αίθουσα δεν τόλμησε να ψελλίσει το παραμικρό. Εδώ και λίγα χρόνια, μάλιστα είναι κοινό μυστικό στα δικαστικά έδρανα ότι ο νόμος Κατσέλη έχει εκπέσει, ακόμα και για πολίτες που πρόλαβαν να καταφύγουν σ’ αυτόν πριν καταργηθεί: οι αποφάσεις που αφορούν τους υπερχρεωμένους πολίτες σπανίως τους «ελαφρύνουν» (κάτι που ήταν η αρχική βούληση του νομοθέτη), ενώ σε πολλές περιπτώσεις οι αποφάσεις είναι αντίγραφα η μία της άλλης, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα ιδιαίτερα γνωρίσματα του υπεχρεωμένου πολίτη (π.χ. ΑμεΑ, πολύτεκνος) ή οι ιδιαίτερες περιστάσεις της υπόθεσης (μακροχρόνια προγενέστερη ανεργία κλπ). Δικαστικές αποφάσεις «βγαλμένες» λες από… ΑΙ, χωρίς καμία αίσθηση απόδοσης δικαιοσύνης. Προσθέστε στα παραπάνω και τις γνωστές συμπεριφορές μερίδας δημοσίων υπαλλήλων που θεωρούν την υπηρεσία και το τμήμα τους ως «τσιφλίκι» τους, που έχουν παντελή άγνοια των νόμων ή απλώς βαριούνται να εργαστούν και δηλώνουν πάντα αναρμόδιοι, που δεν αντιλαμβάνονται ότι μερίδα συμπολιτών μας – και δη οι ηλικιωμένοι – δυσκολεύονται να χρησιμοποιήσουν τη νέα τεχνολογία ή δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τις αλλαγές νομοθεσίας σε θέματα που τους αφορούν (τα πιο κλασικά παραδείγματα αντιμετώπισης…). Ποιο το συνολικό συμπέρασμα των παραπάνω; Το κοινό περί δικαίου αίσθημα μιας κοινωνίας διασαλεύεται. Από τη στιγμή, λοιπόν που το κοινό περί δικαίου αίσθημα καταλύεται (ακόμα και λοιδωρείται), η κοινωνία ή, τουλάχιστον, ένα μέρος αυτής, δεν διστάζει να καταφύγει στην αυτοδικία. Δεν πρόκειται ούτε για καινούργια διαπίστωση, ούτε για πρωτότυπη μορφή κοινωνικής αντίδρασης. Υπάρχει παλαιόθεν και, κατά κύριο λόγο, αναδεικνύει σοβαρές παθογένειες στο κράτος δικαίου. Το θέμα δεν είναι να καταδικάσουμε ή να πούμε «μπράβο» στον ηλικιωμένο που κατέφυγε στην αλόγιστη βία. Το θέμα είναι να κατανοήσουμε τις βαθιές παθογένειες αυτού του κράτους που, δυστυχώς, θρέφει το ίδιο το πολιτικό σύστημα (νομοθετική κι εκτελεστική εξουσία) και αναπαράγει η δικαστική εξουσία. Τα υπόλοιπα είναι τόσο επιφανειακά, όσο το να πέσεις από τη σκάλα, σπάζοντας το πόδι σου και να ζητάς να τιμωρηθεί η… σκάλα! 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους