Πλήρες Κείμενο:

ΕΠΙΤΕΛΙΚΗ ΜΑΦΙΑ ΚΑΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ Συνέντευξη στην εφημερίδα Εποχή, στην Ιωάννα Δρόσου. Πού βρισκόμαστε τώρα. Όλο το κείμενο στο λινκ στο πρώτο σχόλιο.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη το 2019 διαφοροποιήθηκε και από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή και τα χαρακτηριστικά της μεταπολίτευσης, όπως το άνοιγμα προς το Κέντρο, και από την εθνική-πατριωτική Δεξιά του Σαμαρά. Η στρατηγική της μητσοτακικής δεξιάς, όπως φάνηκε από τον περίφημο επιτελικό νόμο του 2019, ήταν μια στρατηγική άλωσης του κρατικού μηχανισμού και απόλυτου ελέγχου από το πρωθυπουργικό κέντρο όλων των χρηματοροών. Έχουμε, δηλαδή, έναν απόλυτο πρωθυπουργοκεντρισμό, ο οποίος εκφράστηκε και με την υπαγωγή της ΕΡΤ, του ΑΠΕ, της Γενικής Γραμματείας Τύπου και της ΕΥΠ απευθείας στον πρωθυπουργό, δηλαδή με την εξασφάλιση του απόλυτου ελέγχου της δημόσιας σφαίρας, δια χρηματισμού ή δια εκφοβισμού. Εδώ βλέπουμε πολλές ομοιότητες και με τον μηχανισμό της ανελεύθερης δημοκρατίας του Όρμπαν, ο οποίος κατάφερε να ελέγξει όλες τις εταιρείες ΜΜΕ, τους διαύλους ροής χρήματος και τους κρατικούς μηχανισμούς, αλλά και με το τραμπικό gaslighting, την επιθετικότητα και ψευδολογία για χειραγώγηση και αποπροσανατολισμό. Με τα διαδοχικά σκάνδαλα, όλος αυτός ο μηχανισμός δείχνει σημάδια υπερκορεσμού ή και παράλυσης. Αυτό που βλέπουμε τώρα είναι η ρηγμάτωση της επιτελικής μαφίας, του απόλυτου ελέγχου της πληροφορίας, των επικοινωνιακών χειρισμών και των χρηματοροών, και του outsourcing του κρατικού μηχανισμού και των κέντρων αποφάσεων σε ιδιωτικές εταιρείες –αυτό που δεν είχε ξαναγίνει σε όλη την Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία. Αυτό το μοντέλο φαίνεται ότι έχει φτάσει στα όριά του. ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ Βέβαια δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι η κυβέρνηση έχει ευνοηθεί από την ανυπαρξία δομικής αντιπολίτευσης. Η αντιπολίτευση αντί να φτιάχνει τη δική της ατζέντα και να την επιβάλλει ηγεμονικά στην κοινωνία, κυνηγά την ουρά της και ακολουθεί την ατζέντα που βάζει ο αντίπαλος. Το μεγάλο πρόβλημα, αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, είναι η δυσχερής κοινωνική αναπαραγωγή: φθίνουσα δημογραφία, ανισότητες, φτώχεια, δυσθυμία. Εκτοξεύτηκε με τα μνημόνια, και δεν έχει γίνει καμία ουσιαστική προσπάθεια τα τελευταία έξι-εφτά χρόνια για εξομάλυνση. Έχουμε φτάσει σε σημεία εθνικής ανασφάλειας: απειλούνται εθνικοί πόροι, το περιβάλλον, η πολιτιστική κληρονομιά, το πολίτευμα. Αυτό ήταν δουλειά της αντιπολίτευσης, δομικά και στρατηγικά: να ανοίξει νέες σελίδες. Δεν το έκανε. ― Μπορεί να ανασυνταχθεί η αντιπολίτευση; Η αντιπολίτευση πλήρωσε με τον πιο σκληρό τρόπο τη χρεοκοπία και τη μεγάλη κρίση του 2010. Το ΠΑΣΟΚ από ένα ηγεμονικό κόμμα της μεταπολίτευσης μετατράπηκε σε ένα κόμμα μονοψήφιου ποσοστού, που με δυσκολία σήμερα μπορεί να υποστηρίξει τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Την πλήρωσε και η Αριστερά που, μαζί με το ΠΑΣΟΚ, διαμόρφωσε τον κοινωνικό χαρακτήρα της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας και στήριξε τη διάχυση εξουσίας και πλούτου σε ευρύτερα στρώματα. Η Αριστερά και η Κεντροαριστερά πλήρωσαν την κρίση με τον πιο σκληρό τρόπο. ΣΥΡΙΖΑ: ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ Ο ΣΥΡΙΖΑ επιπλέον, με έναν αλλόκοτο τρόπο, κατόρθωσε να αυτοκαταστραφεί και να αυτοεξευτελιστεί. Την περίοδο 2019-2023, που δεν ήταν στην εξουσία και δεν έπαιρνε αποφάσεις επώδυνες για τον λαό, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατόρθωσε να διαβάσει τη νέα κοινωνία, τις νέες διαστρωματώσεις, τον ψυχισμό, τους φόβους, την κόπωση από την πολύχρονη κρίση, και έτσι δεν μπόρεσε να επικοινωνήσει, όπως είχε καταφέρει το 2012. Μπήκε σε μια περιδίνηση ενδοσκόπησης, για να γίνει ξανά κυβέρνηση, και έχασε τη βασική πηγή δύναμης, που είναι το κοινωνικό υποκείμενο, ο λαός. Σήμερα η αντιπολίτευση θα έπρεπε να ορίζει την ατζέντα, να μιλά για μια νέα μεταπολίτευση πάνω σε μια ατζέντα κοινωνική, προοδευτική, απελευθερωτική. ― Αρκεί ένα αντιΝΔ μέτωπο για να σταθεί απέναντι από την κυβέρνηση; Φυσικά και όχι. Όπως έχει γράψει ο Φρέντρικ Τζέιμσον είναι πιο εύκολο να φανταστούμε το τέλος του κόσμου, παρά να φανταστούμε το τέλος του καπιταλισμού. Αυτή η μακρά αποδοχή, στη σοσιαλδημοκρατία και σε μεγάλο μέρος της Αριστεράς, ότι τον καπιταλισμό μπορούμε μόνο να τον υποχρεώσουμε σε μικρές μετατοπίσεις, έκανε την Αριστερά να μείνει χωρίς φωνή και χωρίς ριζώματα στα λαϊκά πλήθη. Και βλέπουμε ανθρώπους που ψήφιζαν την Αριστερά να τους κερδίζει η άκρα δεξιά, που εμφανίζεται ριζοσπαστική. Δείτε πώς τα θύματα της παγκοσμιοποίησης ψήφισαν Τραμπ. Αλλά δείτε και τι λέει τώρα με επιτυχία η Αριστερά του Δημοκρατικού Κόμματος, τι πράττει ο Μαμντάνι ή τι λέει ο Σάντερς. Η καρδιά κάθε πολιτικής της αριστεράς πρέπει να είναι η εξάλειψη των ανισοτήτων. Δεν είναι δυνατόν να μας επιβάλλεται η προνομιοκρατία κι εμείς να καλλιεργούμε τη βραχμανική αριστερά. Δεν μπορεί η Αριστερά να μιλά μόνο για την ταυτότητα. Η υλική ανισότητα παράγει και συγκρουόμενες ταυτότητες και πολυδιαιρέσεις. Θα πρέπει να αναρωτηθούν στην Αριστερά γιατί χάθηκε η ευκαιρία μετά το 2015 να ανανεωθούν οι πολιτικές ελίτ, να εκδημοκρατιστούν, να ξαναβγούν άνθρωποι από τα σπλάχνα των λαϊκών στρωμάτων. Όταν προσπαθείς σαράντα χρόνια να χτίσεις μια Αριστερά, η οποία θα φτάσει να γίνει κυβερνώσα αριστερά και να πάρει μια ηγεμονική θέση στο πολιτικό σύστημα και αυτοκαταστρέφεσαι, δεν είναι πολιτικό λάθος. Είναι πολιτικό έγκλημα ιστορικών διαστάσεων. Αυτή τη στιγμή, ο κόσμος που το 2012-15 στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πεντάρφανος, δεν έχει πού να ακουμπήσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους