[451 Logo]
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

"Τελικά τόσα χρόνια μετά αναρωτιέμαι μήπως όντως ήμασταν τρένα. Όχι εκείνα τα ωραία τρένα που καταφτάνουν πάντοτε στην ώρα τους, γυαλισμένα στην τρίχα, αλλά εκείνες οι αργοπορημένες αμαξοστοιχίες που...

25#

Πλήρες Κείμενο:

"Τελικά τόσα χρόνια μετά αναρωτιέμαι μήπως όντως ήμασταν τρένα. Όχι εκείνα τα ωραία τρένα που καταφτάνουν πάντοτε στην ώρα τους, γυαλισμένα στην τρίχα, αλλά εκείνες οι αργοπορημένες αμαξοστοιχίες που τρίζουν στις ράγες όταν περνούν τη νύχτα και ξυπνάνε τα σκυλιά στις αυλές. Μήπως ήμασταν τρένα που δεν ήξεραν σε ποιο σταθμό να σταματήσουν; Που δεν καταλάβαιναν πότε έπρεπε να πατήσουν φρένο και πότε να επιταχύνουν; (...) Ίσως να μη φτάσαμε ποτέ στον προορισμό μας. Πολλοί από μας αλλάξανε ράγες στη μέση της διαδρομής, ξέμειναν από καύσιμα. Άλλοι κοίταξαν πίσω και δεν βρήκαν κανέναν να τους περιμένει. Όλοι όμως ήμασταν εκεί. Προχωρούσαμε και στριγγλίζαμε πάνω στις σιδερένιες γραμμές, κι αν δεν μας άκουσαν, δεν πειράζει. Κι αν καμιά φορά μέναμε ακίνητοι στις γραμμές για ώρες, δεν ήταν γιατί χάσαμε τον δρόμο. Ήταν γιατί δεν ξέραμε αν πρέπει να συνεχίσουμε να παίζουμε κάνοντας ισορροπία στις σιδηροτροχιές εκείνες. Και όχι, δεν είχαμε εισιτήριο επιστροφής, ούτε χάρτες να μας δείξουν πού τελειώνουν οι ράγες. Μα κάθε φορά που κλείναμε τα μάτια, βλέπαμε το ίδιο όνειρο: σηκώναμε λέει τα χέρια ψηλά κι αφήναμε τη μουσική να μας λευτερώνει απ’ ό,τι μας κρατούσε πίσω. Σαν παιδιά που ξεχάστηκαν σε σκαλιά πο- λυκατοικιών, μιλώντας για ελευθερία, ισότητα και έρωτα, μα πάνω απ’ όλα για το πώς να επιβιώσουν χωρίς να πουλήσουν την ψυχή τους σε κανέναν. Κι ύστερα συμφώνησαν και δώσανε τα χέρια. Έκαναν τα λάθη και τους φόβους τους τραγούδια, μα ξεχάστηκαν και τα πήρε η νύχτα. Την άλλη μέρα με το πρώτο φως του ήλιου ανακάλυψαν τις βαθιές τους ρυτίδες. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν είναι κακό να είσαι τρένο. Αρκεί να μη φοβάσαι τον εκτροχιασμό. Τουλάχιστον ταξιδέψαμε. Άλλοι ταξιδεύουμε ακόμα και, όσο κι αν δεν φαίνεται, αυτό ήταν πάντα το πιο σημαντικό. Αν με ρωτάς τι καταφέραμε, δεν έχω απάντηση. Κι αν πάλι με ρωτήσεις τι κερδίσαμε, πάλι δεν έχω. Θα σου πω μόνο πως κάναμε τη σιωπή να αιμορραγήσει. Κι αυτό μας έφτανε..." Δημήτρης Μητσοτάκης "Γιατί, εσείς ποιοι είστε;" Όγδοο, 2026 60 χρόνια ελληνικό ροκ, ιστορίες για ήρωες #DimitrisMitsotakis #GiatiEseisPoioiEiste 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους


Όροι Χρήσης
Update cookies preferences