25#

Πλήρες Κείμενο:

Ακούραστα και ακατάπαυστα (κατά περιόδους) θα κάνω λόγο για τον δεύτερο ΕΘΝΙΚΟ ΥΜΝΟ της Ελλάδος, τον οποίο θα έπρεπε όλοι οι Έλληνες να τον ξέρουν. Όμως κάτι τέτοιο, αδύνατο, έως και σήμερα, κατέστη μια που ακόμα και ο δημιουργός του, Μίκης Θεοδωράκης, τόσο στην σύνθεση, όσο και στους στίχους του, την εποχή που το έγραψε (1962), αλλά και για πολλά χρόνια μετέπειτα ήταν ταγμένος στο ένα από τα ιδεολογικά στρατόπεδα, που αιματοκύλησαν αυτήν την ιερή γη των Ελλήνων. Είναι η περίπτωση που τα ωραία λόγια μένουν λόγια, γιατί αν γίνουν πράξεις κάποιοι απάτριδες θα ζημιώσουν τα οικονομικά τους συμφέροντα! Ας, είναι, αγαπητοί φίλοι που βλέπετε και διαβάζετε την σελίδα μου στο βιβλίο των προσώπων (δηλαδή το Facebook). Η πιο δυνατή (με γερά θεμέλια) συμφιλίωση μεταξύ των Ελλήνων πιστεύω, ακράδαντα, πως εμείς, οι απλοί πολίτες, θα την δημιουργήσουμε, θα την φέρουμε και θα την κρατήσουμε γερά! Κάντε ό,τι έκανα εγώ: > Διαβάστε τα λόγια του συγκεκριμένου τραγουδιού > Βάλτε να ακούσετε την μελωδία του και την ερμηνεία του από την χορωδία Τρικάλων, της Τερψιχόρης Παπαστεφάνου. Αν μέσα σας, αγαπάτε, λατρεύετε (στην κυριολεξία) αυτόν τον ιερό τόπο, που λέγεται Ελλάς, τους αρχαίους και τους σύγχρονους προγόνους μας και τον πολιτισμό που δημιούργησαν, τότε δάκρυα θα αρχίσουν να τρέχουν από τα μάτια σας για ώρα και μία σκέψη θα δημιουργηθεί από τα δάκρυά σας: ΠΟΤΕ ΠΙΑ, ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ! Η ιδεολογία είναι ΜΙΑ: Το συμφέρον της Ελλάδος και όλων των Ελλήνων. Η ενότητά μας είναι εκείνη που θα μας δώσει και θα εδραιώσει την αληθινή ανεξαρτησία μας. Γιατί η πατρίδα μας είναι η ΜΗΤΕΡΑ ΜΑΣ, η ΜΑΝΑ ΜΑΣ! Πως είναι δυνατόν να την αφήσουμε να πεθάνει, να την πουλήσουμε σε ξένα χέρια; Τ' ΟΝΕΙΡΟ Δυο γιους είχες μανούλα μου δυο δέντρα, δυο ποτάμια, δυο κάστρα Βενετσιάνικα, δυο δυόσμους, δυο λαχτάρες. Ένας για την ανατολή κι ο άλλος για την δύση κι εσύ στην μέση μοναχή μιλάς, ρωτάς, μιλάς, ρωτάς τον ήλιο. Ήλιε που βλέπεις τα βουνά, που βλέπεις τα ποτάμια όπου θωρείς τα πάθη μας και τις φτωχές μανούλες. Αν δεις τον Παύλο φώναξε και τον Ανδρέα πες μου. Μ’ έναν καημό τ’ ανάστησα μ’ έναν λυγμό τα γέννου. Μα κείνοι παίρνουνε βουνά διαβαίνουνε ποτάμια ο ένας τον άλλο ψάχνουνε για ν’ αλληλοσφαγούνε. Κι εκεί στο πιο ψηλό βουνό, στην πιο ψηλή ραχούλα σιμά κοντά πλαγιάζουνε κι όνειρο ί κι όνειρο ίδιο βλέπουν. Στης μάνας τρέχουνε κι οι δυο το νεκρικό κρεβάτι. Μαζί τα χέρια δίνουνε της κλείνουνε τα μάτια. Και τα μαχαίρια μπήγουνε βαθιά μέσα στο χώμα. Κι απέκει ανέβλυσε νερό να πιεις να ξε να πιεις να ξεδιψάσεις. Μίκης Θεοδωράκης //www.youtube.com/watch?v=tbFqOT7T_tQ 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους