25#

Πλήρες Κείμενο:

Δεν έχει νόημα να σταθούμε για άλλη μια φορά μόνο στο γεγονός ότι το Διεθνές Δίκαιο καταπατάται αφού καθίσταται πλέον ανενεργό μετά από τόσες παραβιάσεις χωρίς καμία κύρωση. Έχει ιδιαίτερη σημασία όμως να γίνει ορατό στην πλειοψηφία των πολιτών, πως η πειρατεία σε πλοία του στόλου Global Sumud Flotilla από το γενοκτονικό κράτος, σε διεθνή ύδατα, σε ελληνική ζώνη έρευνας και διάσωσης, σήκωσε το σεντόνι να φανεί ακόμα πιο ανάγλυφα, ο ρόλος της ελληνικής κυβέρνησης και η θέση της Ελλάδας στη διεθνή σκακιέρα και στη ζυγαριά που μετράει πολιτικό ήθος και γενναιότητα. Η εικόνα που διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνειών: το διεθνές δίκαιο δεν λειτουργεί πλέον ως δεσμευτικό πλαίσιο, αλλά ως μια επιλεκτική επίκληση που ενεργοποιείται μόνο όταν εξυπηρετεί ισχυρούς γεωπολιτικούς παίκτες. Σε αυτό το περιβάλλον, η στάση της ελληνικής κυβέρνησης εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Όχι μόνο για την εξωτερική πολιτική της χώρας, αλλά και για την ίδια την έννοια της κυριαρχίας, γύρω από την οποία αρέσκεται η Δεξιά να περιστρέφεται. Το πρόσφατο περιστατικό με την επίθεση σε σκάφη του διεθνούς στόλου αλληλεγγύης προς τη Γάζα αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Σύμφωνα με τις καταγγελίες, η επέμβαση ισραηλινών δυνάμεων έλαβε χώρα σε διεθνή ύδατα και, ακόμη πιο ανησυχητικά, εντός περιοχής που εμπίπτει στη ζώνη έρευνας και διάσωσης της Ελλάδας. Είναι σαφές πως δεν είναι μια ακόμη παραβίαση του διεθνούς δικαίου μόνο αλλά και ευθεία αμφισβήτηση της ελληνικής δικαιοδοσίας. Το κρίσιμο ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο τι έκανε το Ισραήλ – αλλά τι δεν έκανε -και τι δεν κάνει συστηματικά τελευταία- η Ελλάδα. Οι ελληνικές αρχές, παρότι είχαν την ευθύνη παρακολούθησης και ενδεχομένως παρέμβασης, φαίνεται πως παρέμειναν αδρανείς. Η απουσία αντίδρασης δεν μπορεί να ερμηνευθεί απλώς ως διπλωματική επιλογή χαμηλών τόνων. Όταν ένα κράτος δεν υπερασπίζεται τον εαυτό του εκχωρώντας αρμοδιότητες δικής του ευθύνης, αλλού, δημιουργεί την εντύπωση είτε αδυναμίας είτε –ακόμη χειρότερα– πολιτικής υποτέλειας. Η στενή συμμαχία της Ελλάδας με το Ισραήλ τα τελευταία χρόνια έχει παρουσιαστεί ως στρατηγική επιλογή σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο. Ωστόσο, ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού που δεν θέλει στο όνομα του να συνδέεται η χώρα με ένα κράτος – εγκληματία, αντιδρά όταν γίνονται όλο και πιο εμφανείς οι σκοτεινές πλευρές αυτής της σχέσης. Ας μην κρυβόμαστε, η Ελλάδα δεν έχει ισότιμες σχέσεις με το Ισραήλ. Κι όσο κι αν η έννοια του «προτεκτοράτου» ακούγεται σε κάποιους μετριοπαθείς πολίτες που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί υπερβολική σε πρώτη ανάγνωση, αποκτά περιεχόμενο όταν εξετάζεται μέσα από συγκεκριμένες πρακτικές όπως η ανοχή σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, η αποφυγή δημόσιας καταδίκης, και κυρίως απουσία ενεργητικής υπεράσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων. Είναι μόνος του ο Μητσοτάκης σ’αυτήν την ταύτιση με τις πολιτικές Νετανιάχου; Όχι. Γιατί η Ευρώπη με εξαίρεση την Ισπανία του Σάντσεθ, δεν αποτελεί αντίβαρο σε αυτή την κατάσταση. Αντίθετα, συχνά εμφανίζεται να συναινεί ή να αδρανεί, ενώ η άνοδος της δεξιάς και της ακροδεξιάς σε πολλές χώρες –με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Γερμανία– δημιουργεί ένα πολιτικό κλίμα που νομιμοποιεί όλο και πιο σκληρές και απάνθρωπες πολιτικές. Ωστόσο, δεν γνωρίζω καμία Ευρωπαϊκή χώρα που να εμφανίζεται να έχει εκχωρήσει τη δικαιοδοσία των ζωνών ελέγχου της τόσο ξεκάθαρα στο Ισραήλ. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η στάση της κοινής γνώμης αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Βλέπουμε με αφορμή το Παλαιστινιακό, πως στον διαδικτυακό κόσμο λογαριασμοί που εμφανίζονται να υπερθεματίζουν «πατριωτικά», άνθρωποι από τον δεξιό και ακροδεξιό χώρο, στην πράξη να υποστηρίζουν την υποτέλεια της χώρας τους στο κράτος του Ισραήλ και αντίστροφα να καθυβρίζονται όσοι και όσες επιμένουν να πιέζουν την ελληνική κυβέρνηση να κάνει χρήση των δικαιωμάτων της στην περιοχή. Η «κανονικοποίηση» της αδικίας δεν είναι μόνο αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων, αλλά και κοινωνικής ανοχής. Εκτός από την κοινωνία, οφείλουν να πάρουν θέση όμως και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα κόμματα που διεκδικούν τον αριστερό χώρο ή το προοδευτικό κέντρο. Γιατί η περίοδος της ανοχής σε μετριοπαθείς δηλώσεις έληξε. Τελικά είναι προτεκτοράτο του Ισραήλ η Ελλάδα ή όχι, με βάση τη συμπεριφορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη; Ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές τους απέναντι στο κράτος του Ισραήλ και τις πρακτικές Νετανιάχου; 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους