Πλήρες Κείμενο:

Επειγόντως ζητείται σύζυγος — Μαμά, πραγματικά πρέπει να βρεις καινούργιο άντρα! Πολύ, πολύ σύντομα! Η Ειρήνη παραλίγο να της πέσει η κούπα με τον ελληνικό καφέ – λίγο χύθηκε στο τραπεζομάντηλο. Την άφησε στο τραπέζι, καθάρισε τον λαιμό της και κοίταξε επίμονα την κόρη της. — Για πες, τι σε έπιασε; ρώτησε, κρατώντας τη φωνή της ήρεμη. — Από πού και ως πού ετούτη η απαίτηση; Η μικρή έκανε ένα βήμα πίσω, χαμήλωσε τα μάτια και άρχισε να χαζεύει το σχέδιο του χαλιού. Η Δανάη ντρεπόταν, αλλά είχε ήδη αποφασίσει πως έκανε το σωστό. — Ξέρεις... σήμερα είπα στον μπαμπά ότι έχεις βρει άντρα, — αναστέναξε βαριά. — Με πρήζει με τις ερωτήσεις! Όλο ρωτάει αν γνώρισες κάποιον! Κάθε φορά του έλεγα “όχι” και μετά άρχιζε, μιλούσε ατέλειωτα για το πόσο μεγάλο λάθος ήταν που τον άφησες. Ότι δε ξέρεις τίποτα από ζωή, αν άφησες τέτοιον υπέροχο άντρα! Σήκωσε το βλέμμα στην μητέρα της. Τα μάτια της ήταν γεμάτα απογοήτευση, αμηχανία αλλά και θυμό προς τον πατέρα της. — Και...κι όλο λέει πως σύντομα θα το μετανιώσεις και θα επιστρέψεις. Λέει δεν θα βρεις καλύτερον. Ε, εγώ θύμωσα. Του είπα πως γνώρισες κάποιον! Η Ειρήνη πέρασε το χέρι της στα μαλλιά. Αμέσως ήρθαν στο μυαλό της τα γνώριμα επικριτικά χρώματα του λόγου του πρώην άντρα της – αυτή η υποκριτική σιγουριά, η τάση του να κάνει κάθε συζήτηση μονόλογο για το πόσο δίκιο έχει. — Μπορώ να φανταστώ τι λόγια βάζει, — είπε με μια ελαφριά ειρωνεία. — Ακόμα κι ας έχουν περάσει μήνες, δεν μπορεί να το χωνέψει που έφυγα. Μερικές φορές πιστεύω ότι ο Άγγελος ζητάει να σε έχει Σαββατοκύριακα μόνο και μόνο για να έχει κοινό στα παραμύθια του. Θέλει μόνο να μαθαίνει τα κουτσομπολιά. Έτσι φουσκώνει το εγώ του. Η Δανάη αναστέναξε βαριά και βούλιαξε στον καναπέ, διπλώνοντας από κάτω της τα πόδια. Χάιδεψε αφηρημένα το μαξιλάρι, προσπαθώντας να βάλει τις σκέψεις της σε τάξη. — Κι εγώ έτσι νομίζω, — είπε με βλέμμα χαμένο. — Μιάμιση ώρα μιλάει μόνο για το πόσο καταπληκτικός είναι. Τον υπόλοιπο καιρό, ούτε με νοιάζεται — ούτε καν ενδιαφέρεται πώς είμαι, πώς τα πάω στο σχολείο, αν μου λείπει τίποτα... Το είπε σα να περιέγραφε το καθημερινό της πρόγραμμα – ξύπνημα, πρωινό, σχολείο, μαθήματα. Πραγματικά, για τη Δανάη αυτό είχε γίνει μια συνηθισμένη πραγματικότητα πια. Γύρισε ανάποδα στο μαξιλάρι και κοίταξε το ταβάνι, συλλογιζόμενη την τελευταία της επίσκεψη στον πατέρα. Όπως πάντα, άρχισε να μιλάει για κάποιο του κατόρθωμα – αυτήν τη φορά για το πώς έκλεισε μια εμπορική συμφωνία. Μετά, για τα μελλοντικά του σχέδια, τις δυσκολίες στη δουλειά, πώς όλοι υποτιμούν τη συνεισφορά του. Μονόλογος μιάμισης ώρας – η Δανάη μάλιστα σημείωσε από μέσα της το διάστημα για να το πει μετά στη μαμά. Όταν προσπάθησε η Δανάη να του πει για τον διαγωνισμό μαθηματικών στο σχολείο, εκείνος κούνησε αφηρημένα το κεφάλι και αμέσως ξαναγύρισε στις δικές του ιστορίες. “Μπράβο, αλλά ξέρεις, εγώ στην ηλικία σου ήδη...” — και πάλι, για τις δικές του επιτυχίες. Σήκωσε ελαφρά τους ώμους, διώχνοντας τις μνήμες. Είχε πια συνηθίσει· ο μπαμπάς της ήταν πάντα αφοσιωμένος μόνο στον εαυτό του. Η οικογένεια υπήρχε λίγο σαν τα διακοσμητικά γύρω του – σημαντική, αλλά όχι τόσο ώστε να αποσπά το ενδιαφέρον του απ' τον εαυτό του. Όλες οι συζητήσεις τελικά κατέληγαν στα δικά του προβλήματα. Αν η μαμά διαμαρτυρόταν ότι κουράζεται, αμέσως εκείνος έφερνε παράδειγμα από τη δύσκολη δουλειά του. Αν η Δανάη τού άνοιγε την καρδιά της για τους φίλους, εκείνος θύμιζε τι ωραία χρόνια πέρασε ο ίδιος μαθητής – και φυσικά, τα δικά του ήταν “χίλιες φορές καλύτερα”. Τα προβλήματα των άλλων τού φαίνονταν ανούσια ή τα αγνοούσε. Η Δανάη αναρωτιόταν πώς άντεξε η μαμά της δεκαπέντε χρόνια δίπλα σε τέτοιον άνθρωπο – τόσο κλεισμένο στον εαυτό του! Μάλλον άντεχε για χάρη της, για να μην μεγαλώσει χωρίς πατέρα. Στα μικρά της χρόνια πίστευε πως μια μέρα ο μπαμπάς θα άλλαζε, πως θα τους παρατηρούσε, θα ενδιαφερόταν για τη ζωή τους... Μα ο καιρός περνούσε, και τίποτα δεν άλλαζε. Μόνο μετά το διαζύγιο η Δανάη κατάλαβε — πόσο πιο ήρεμη είναι η ζωή χωρίς εκείνον! Δεν υπήρχε πια κανείς να νομίζει ότι όλοι περιστρέφονται γύρω από αυτόν. — Και γιατί πρέπει να βρω επειγόντως άντρα; — η φωνή της Ειρήνης βγήκε λίγο πιο κοφτή απ’ όσο ήθελε. — Είπες κάτι και; Έγινε κάτι σοβαρό; — Μαμά, όταν το άκουσε αυτό ο μπαμπάς, άλλαξε αμέσως χρώμα! — Η Δανάη πήρε ένα μαξιλάρι από τον καναπέ κι αγκάλιασε σφιχτά. — Άρχισε να ουρλιάζει τόσο πολύ που ήρθε και η γειτόνισσα! Φοβήθηκα κιόλας. Σταμάτησε για λίγο, φέρνοντας στον νου της τη σκηνή. Μια φωνή ψηλή, εν βρασμώ, δυο χέρια σφιγμένα σε γροθιές, βλέμμα ταραγμένο. Νόμιζες ότι θα εκραγεί απ’ το θυμό. — Μου ζητούσε να του πω όνομα και να του περιγράψω τον άντρα — έπαιζε με την άκρη του μαξιλαριού. — Του είπα πως μου ζήτησες να μην του αποκαλύψω τίποτα… Μη σου κάνει εντύπωση αν σε πάρει σύντομα τηλέφωνο. Η Ειρήνη πήρε μια ανάσα, στηρίχτηκε στο παράθυρο και κοίταξε με προσοχή την κόρη της. Της φαινόταν σαν να τη βλέπει πρώτη φορά — και τι μέρα που την περίμενε… Τα ξεσπάσματα του Άγγελου μπορούσε εύκολα να τα φανταστεί… Καλά σου ‘κανε, κόρη μου… Έκατσε δίπλα στη Δανάη και την αγκάλιασε με βαριά ψυχή. Τι άλλο να κάνει τώρα; Τα λόγια ειπώθηκαν και πίσω δε παίρνονται… — Και γιατί το σκέφτηκες αυτό; — ρώτησε ήρεμα, κουνώντας ελαφρά στην αγκαλιά της την κόρη της. — Ζούσαμε ήρεμα, τώρα πάλι αρχίζουν τα ξεσπάσματά του. Θέλω να κλείσω κ τους διακόπτες! Η Δανάη ελευθερώθηκε απαλά από την αγκαλιά, κάθισε ίσια και κοίταξε τη μαμά με σοβαρότητα και ζεστό πείσμα. — Γιατί είσαι υπέροχη! — είπε με σιγουριά. — Είσαι όμορφη, έξυπνη, έχεις πολλούς φίλους και οι άντρες σε συμπαθούν! Νομίζεις ότι δεν το βλέπω; Κι ο μπαμπάς μόνο κακόλογα λέει! Μπούχτισα. Η Ειρήνη της χάιδεψε τα μαλλιά με τρυφερότητα. Τι γλυκιά και γενναία κόρη είχε… — Κατάλαβα, αστέρι μου, κατάλαβα... — ψιθύρισε η Ειρήνη. — Αλήθεια, πίστευα πως θα σε ενοχλούσε αν αρχίσω κάτι σοβαρό, μόλις έξι μήνες μετά τον χωρισμό μας… Ήταν δύσκολο να το πει αυτό. Φοβόταν η Δανάη να δει τον νέο σύντροφό της ως “αντικαταστάτη” ή σαν προδοσία. Κοίταξε προσεκτικά το πρόσωπό της. — Ανοησίες! — γέλασε η Δανάη και στην φωνή της φάνηκε αυθεντική αποφασιστικότητα. Ειρήνη τη φίλησε στο μέτωπο και, για πρώτη φορά εδώ και μήνες, ένιωσε βαθειά γαλήνη μέσα της. Μήπως έβγαζε υπερβολικό άγχος για το μέλλον; — Είσαι πανέξυπνη, — είπε ψιθυριστά, τραβώντας την κόρη πάλι στην αγκαλιά της. — Σε ευχαριστώ που φροντίζεις τόσο για μένα. Η Δανάη βολεύτηκε κοντά της, και για πρώτη φορά και οι δυο ένιωσαν πως η μικρή τους οικογένεια μπορούσε να ανθίσει ξανά—ό,τι κι αν είχε συμβεί παλιά...

Η Ειρήνη καθόταν στο γραφείο της, προσπαθώντας να συγκεντρωθεί στην οικονομική αναφορά. Οι γραμμές ενώνονταν μπροστά στα μάτια της, ο πονοκέφαλος στα μηνίγγια της αποδεικνυόταν ανίκητος όσο περνούσε η ώρα. Έτριψε σιγανά το μέτωπό της, για νιοστή φορά ήδη σήμερα, μπας και ανακουφιστεί κάπως. Τελικά αποφάσισε να ζητήσει από μια συνάδελφο να πάει μέχρι το φαρμακείο – ήταν στη γωνία από το γραφείο τους. Μόλις επέστρεψε με παυσίπονα, η Ειρήνη τα κατέβασε με λίγο νερό και προσπάθησε πάλι να διαβάσει. Μάταια. Το κεφάλι της βάραινε σαν να ήταν από μολύβι, κάθε ήχος – πληκτρολόγιο, air condition, κουβέντες στο διάδρομο – την έκανε να ζαλίζεται χειρότερα. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε στην πόρτα ο φύλακας. Ευγενικό το ύφος, κάπως μαζεμένο, όμως. — Κυρία Ειρήνη, σας ζητούν κάτω, — είπε ήσυχα. — Ο πρώην σας επιμένει να σας δει. Θα κατεβείτε ή να τον διώξουμε; Η Ειρήνη πάγωσε. Μέσα της φούντωσε ο εκνευρισμός και η κούραση. Ζήτησε συγγνώμη, σηκώθηκε από το γραφείο της και χαμογέλασε τυπικά. “Τι κατάρα! Σήμερα ό,τι χειρότερο!” σκέφτηκε. “Η μέρα ήδη δεν τραβάει, κεφάλι έτοιμο να σπάσει, κι έρχεται κι ο Άγγελος εδώ — λες και θέλει να κάνει καυγά μπροστά σε όλους...” Βγήκε αργά στο διάδρομο — ο απότομος ρυθμός της έκανε χειρότερο τον πονοκέφαλο. Παντού κινήσεις, γέλια κοντά στη μηχανή καφέ, briefings μπροστά στον πίνακα. Εκείνη περνούσε ανάμεσά τους, νιώθοντας την ένταση στις πλάτες της. Στο λόμπι βρήκε τον Άγγελο να πηγαινοέρχεται νευρικά μπρος στα γραφεία. Χέρια να κουνιούνται νευρικά, ύφος αγριεμένο, έτοιμος για καυγά. Οι φύλακες παριστάνουν τους πράους, αλλά φαίνεται πως έχουν τα όριά τους. — Τι θέλεις; — ρώτησε ξερά η Ειρήνη πλησιάζοντας. Η φωνή της σταθερή, αλλά η οργή της ανέβαινε. — Μήπως θες να γνωρίσεις καλύτερα την αστυνομία; Πολλή φασαρία για το τίποτα, αν θες μπορώ να κανονίσω συνάντηση... Ο Άγγελος γύρισε προς το μέρος της κατακόκκινος, σχεδόν βραχνός από τον θυμό. Σηκώνοντας το δάχτυλο σαν να την κατηγορούσε για κάτι μεγάλο, βγήκε εκτός εαυτού. — Εσύ! — φώναξε. — ΕΣΥ! Η Δανάη τα είπε όλα! Έξι μήνες μετά το διαζύγιο και βρήκες άλλον; Στη φωνή του ακουγόταν ζήλια, δυσπιστία κι ένα στοιχείο ταπείνωσης. Δεν τόλμησε να ελπίζει μέχρι που αντίκρισε τη γαληνεμένη έκφραση της Ειρήνης, κατάλαβε πως δεν είναι αστείο. Η Ειρήνη ανασήκωσε το φρύδι, ακούμπησε νωχελικά στο γραφείο. — Να σου φυλάω και αιώνια πίστη, ε; — απάντησε ψύχραιμα. — Ακόμα και μετά το διαζύγιο; Ζητάς πολλά, ειδικά όταν ούτε στο γάμο δεν ήσουν πιστός! Ο Άγγελος έμεινε με τα λόγια στη μέση, το χέρι του να πέφτει άκεφα. Αμηχανία φάνηκε στα μάτια του. Κόσμος κυκλοφορούσε δίπλα τους: υπάλληλοι, επισκέπτες, ταχυδρόμοι… Άλλοι κοιτούσαν διακριτικά, άλλοι γυρνούσαν το κεφάλι. Για την Ειρήνη και τον Άγγελο, όμως, το λόμπι ήταν τώρα ένας μικρός κόσμος γεμάτος ανείπωτες πίκρες και νέα πραγματικότητα. — Εσύ... απλώς... — πήγε να πει αλλά η Ειρήνη δεν τον άφησε. — Τελείωσε το θέατρο, Άγγελε. Αν έχεις να συζητήσεις κάτι σοβαρά, ας βγούμε έξω, όχι εδώ, όχι έτσι. — Θέατρο; Θα δεις τι θα πει θέατρο! — την απείλησε σχεδόν ουρλιάζοντας. — Δεν πρόκειται να αφήσω το παιδί μου, τη Δανάη, να ζει με κάποιον άγνωστο τύπο! Θα στη πάρω! Δεν πρόκειται να τη ξαναδείς! Οι λέξεις του έστεκαν στον χώρο βαριές, αλλά η Ειρήνη απάντησε ψύχραιμα, χωρίς να χάσει το κουράγιο της. — Τελείωσες; Κανονικά θα σε έστελνα στη σκηνή του τσίρκου... — σχολίασε, χαμογελώντας ελαφρά. — Τι συμβαίνει εδώ; Ο Άγγελος πετάχτηκε στον ήχο μιας επιβλητικής φωνής. Στην πόρτα του λόμπι στεκόταν ένας άντρας με σκούρο μπλε κοστούμι, κορμοστασιά ήρεμη και βλέμμα κατασταλαγμένο. Οι φύλακες παραμέρισαν διακριτικά. Προφανώς ο κύριος είχε σημασία στην εταιρία. — Μην ανακατεύεστε! — είπε ο Άγγελος, φανερά εκνευρισμένος. — Ποιός σας έδωσε δικαίωμα να μπείτε σε ξένη υπόθεση; Ο άντρας προχώρησε ήρεμα και στάθηκε δίπλα. Χαμογέλασε αμυδρά — η υπομονετική αυτοπεποίθηση του έκανε τον Άγγελο να οπισθοχωρήσει για λίγο. — Ξένη υπόθεση είναι όταν τη συζητάτε ιδιωτικά, — απάντησε ψύχραιμα. — Όταν τα κάνετε δημόσια, παύει να είναι ιδιωτική. Σαν να λέμε, δικό σας Δραπέτσι... Η Ειρήνη μάντεψε πως ήταν ο Λεωνίδας Κανελλόπουλος, ο γενικός διευθυντής. Δεν είχε προβλέψει την παρέμβασή του, αλλά υποσυνείδητα τη χαιρόταν – έκοψε τη φόρα του Άγγελου. Ο Άγγελος έκανε μια κίνηση προς το μέρος του, αλλά ο Λεωνίδας δεν κουνήθηκε καν. — Και ποιος είστε εσείς; — σύριξε ο Άγγελος. — Να μου δίνετε διαταγές; Ο Λεωνίδας έκανε δυο ήρεμες κινήσεις προς την Ειρήνη. Τη χάιδεψε στη μέση φανερά προστατευτικά. — Ποιος είμαι; — είπε με την φωνή του γαλήνια, γεμάτη αυτοπεποίθηση, που έκανε και τον Άγγελο να μείνει σιωπηλός. — Είμαι αυτός που κάνει την Ειρήνη ευτυχισμένη. Εδώ δεν είσαι πια το κέντρο του κόσμου. Πρόσεξε πως μιλάς στην γυναίκα μου – τέτοια δεν συγχωρώ. Και αν ποτέ διανοηθείς να κάνεις τη Δανάη “νόμισμα” σε αυτήν την ιστορία... Πιστεύω καταλαβαίνεις. Ο Άγγελος πάγωσε. Οι φλέβες του είχαν σηκωθεί και την παλιά του αυτοπεποίθηση αντικατέστησε άγχος. Μάλλον κατάλαβε καλά πως δεν είχε πλέον τον τελευταίο λόγο. Στάθηκε έτσι για μερικά δευτερόλεπτα, σφίγγοντας τα χέρια του, μάλλον προσπαθώντας να συγκρατήσει άλλη μια φράση γεμάτη οργή. Τελικά γρύλισε μέσα από τα δόντια του, γύρισε απότομα. — Από μένα ούτε ένα ευρώ διατροφή! — Δεν μου χρειάζονται τα λεφτά σου, — απάντησε με αδιαφορία η Ειρήνη, με ανακούφιση στη φωνή της. — Κύριος να είσαι, και να μην ξαναταλαιπωρήσεις το παιδί! Όταν έφυγε, η Ειρήνη συνειδητοποίησε ότι το χέρι του Λεωνίδα, σίγουρο και ζεστό, έμεινε τρυφερά στη μέση της. Αυτό το άγγιγμα, απλό και τόσο ευγενικό, της άφησε ρόδινο χρώμα στα μάγουλα και την έκανε να τραβηχτεί ελαφρά, διακριτικά. Με ένα αμήχανο χαμόγελο τον κοίταξε και του ψιθύρισε: — Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Κανελλόπουλε. Δε λέγεται πόσο με ξαλαφρώσατε! Εκείνος χαμογέλασε ζεστά. — Ίσως να τα πούμε πιο ήρεμα μεσημεράκι, στο “Ρίγανη” εδώ κοντά; — πρότεινε, απλώνοντας το χέρι. Η Ειρήνη κοντοστάθηκε, μα σε δευτερόλεπτα αποφάσισε. Ο Λεωνίδας ήταν ευγενικός, ζεστός, της κέντριζε την περιέργεια: ποιος ήταν στ' αλήθεια, γιατί τώρα;... — Μα φυσικά, — απάντησε, δίνοντάς του το χέρι της. Το άγγιγμά του ήταν ήπιο κι ειλικρινές. Η Ειρήνη ένιωσε για πρώτη φορά μετά τον χωρισμό μια γλυκιά ανυπομονησία στη θέση του παλιού άγχους. Αργότερα, στο μικρό μεζεδοπωλείο στη Νέα Σμύρνη, τα λόγια ήρθαν πιο άνετα. Μαλακό φως, μυρωδιά ζεστού ψωμιού και τραγανής σπανακόπιτας, διακόσμηση σαν παλιά Αθήνα. Έμαθε ότι ο Λεωνίδας πάντα της είχε αδυναμία. Το είπε απλά, χωρίς στόμφο – σαν κάτι φυσικό, που μέχρι τώρα κρατούσε ευλαβικά κρυφό. — Άργησα πολύ να σου δώσω ένα σημάδι, — παραδέχτηκε παίζοντας με το φλιτζάνι. — Έβλεπα πως ζεις δύσκολες στιγμές μετά το χωρισμό, και δεν ήθελα να σου φανώ ενοχλητικός. Η Ειρήνη δεν διέκοψε. Μέσα του φάνηκε πως είχε μονάχα ειλικρίνεια και σεβασμό. — Σήμερα όμως, μόλις είδα αυτόν τον άνθρωπο να σου φωνάζει, — συνοφρυώθηκε — δεν άντεξα να μην κάνω κάτι. Η Ειρήνη χαμογέλασε γλυκά. Αυτό ήταν λοιπόν. Είχε χρόνια τώρα καταλάβει ένα διακριτικό βλέμμα στο γραφείο – τελικά όντως, το ενδιαφέρον του είχε βάθος...

Τρεις μήνες μετά τη φορτισμένη σκηνή, η Ειρήνη και ο Λεωνίδας παντρεύτηκαν με όλα τα τυπικά. Ο γάμος ήταν υπέροχος: ο Λεωνίδας έκανε ό,τι ήθελε η Ειρήνη, ικανοποιούσε κάθε επιθυμία της. Η Δανάη ήταν πραγματικά χαρούμενη για τη μητέρα της. Την ημέρα του γάμου τη βοήθησε να ετοιμαστεί, πρόσεξε τα πάντα — το χτένισμα, το φόρεμα… Όταν αντάλλαξαν βέρες, η Δανάη χαμογέλασε πλατιά και τους αγκάλιασε τους δύο σφιχτά. — Είμαι τόσο χαρούμενη για εσάς! — ψιθύρισε και στα μάτια της φαινόταν αληθινή ευτυχία. Βέβαια, είχε ξεκαθαρίσει αμέσως πως “μπαμπά” δεν θα φώναζε τον Λεωνίδα. — … Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους