25#

Πλήρες Κείμενο:

«Απόσπασμα από το "Η Ενατένιση της Αλήθειας" του Κωνσταντίνου Βούλγαρη.» Κεφάλαιο Πέμπτο Η απατηλή αίσθηση του χρόνου Αφηγητής: Τα Ελευσίνια Μυστήρια τελούνταν κατά τη Φθινοπωρινή Ισημερία. Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, οι ημέρες της Φθινοπωρινής και της Εαρινής Ισημερίας ήταν στιγμές όπου οι Πύλες του Άδη άνοιγαν. Κατά την Εαρινή Ισημερία, η Περσεφόνη αναδυόταν από τον Άδη στη Γη, ενώ κατά τη Φθινοπωρινή Ισημερία, όταν τελούνταν τα Μεγάλα Μυστήρια της Ελευσίνας, επέστρεφε στον Κάτω Κόσμο. Με τις Πύλες του Άδη ανοιχτές, οι μυούμενοι στα Μεγάλα Μυστήρια βίωναν μια εμπειρία που άγγιζε τη μεταθανάτια ύπαρξη: έβγαιναν πέρα από το σώμα και συναντούσαν ένα εσωτερικό, διευρυμένο Φως. Ο θάνατος δεν ίσχυε γι' αυτούς που επεδίωκαν τη γνώση της Ολότητας εντός τους και ήταν διατεθειμένοι να κινηθούν πέρα από τα όρια του χρόνου και του χώρου. Καθώς άφηναν πίσω το θνητό σώμα, η ψυχή των μυημένων ένιωθε τη σύνδεση με το Σύμπαν, ενώ οι Μύστες ταξίδευαν ακόμη μακρύτερα, ανυψούμενοι ώσπου να συναντήσουν έναν άχρονο, πρωταρχικό Ήλιο, με τον οποίο όχι μόνο έρχονταν σε επαφή, αλλά και ενσωματώνονταν μέσα του. Πλωτίνος: «Ως πρώτη αρχή πρέπει να θέσουμε το Ωραίο, που είναι ταυτόχρονα και το Αγαθό, από το οποίο ο νους αντλεί άμεσα την ωραιότητά του. Η ψυχή είναι ωραία χάρη στον νου, ενώ τα άλλα πράγματα αποκτούν ομορφιά όταν η ψυχή τα μορφοποιεί – είτε πρόκειται για ωραίες πράξεις, είτε για ωραία έργα. Όσα σώματα αποκαλούνται ωραία, την ομορφιά τους την οφείλουν επίσης στην ψυχή, διότι αυτή, ως θεϊκή και τμήμα του Ωραίου, όσα αγγίζει και καταλαμβάνει τα καθιστά όμορφα, στο μέτρο που αυτά μπορούν να συμμετάσχουν στην ωραιότητα. Όσοι ανέρχονται προς τα άνω, επιστρέφουν στην αληθινή τους φύση, αποβάλλοντας όσα είχαν περιβληθεί κατά την κάθοδό τους στον αισθητό κόσμο. Όπως εκείνοι που, για να εισέλθουν σε ναό και να πλησιάσουν τον ιερό βωμό, εξαγνίζονται και αποθέτουν τα ρούχα τους, έτσι κι αυτοί ανεβαίνουν γυμνοί, ελεύθεροι από κάθε τι ξένο προς τον Θεό. Και όταν φτάσουν στην κορυφή, βλέπουν καθαρά και μόνοι τους τον Θεό – τον Θεό που είναι ευδιάκριτος, απλός, αγνός, από τον οποίο εξαρτώνται τα πάντα και προς τον οποίο όλα αποβλέπουν, γιατί Αυτός είναι η αιτία της ζωής, του νου και του είναι. Όποιος αντικρίσει τον Θεό, νιώθει απερίγραπτη χαρά και πάθος· στην επιθυμία του να ενωθεί μαζί Του, βιώνει μια έκσταση που συνοδεύεται από ανείπωτη ηδονή. Εκείνος που έχει δει τον Θεό, δοξάζει την ομορφιά Του, πλημμυρίζει από δέος και ηδονή, θαυμάζει με μεγαλοψυχία και αγαπά με αληθινό, απόλυτο έρωτα. Γελάει με τα πρόσκαιρα πάθη και τους άλλους έρωτες, καταφρονεί όσα κάποτε θεωρούσε ωραία. Διότι το Υπέρτατο Ωραίο, το Αυθύπαρκτο και Πρωταρχικό Ωραίο, κάνει όμορφους εκείνους που το αγαπούν και άξιους να αγαπηθούν.» Διώνη: «Αυτή την επιστροφή στο Υπέρτατο Ωραίο την ονομάζουμε θάνατο. Όμως οι φιλόσοφοι γνωρίζουν ότι θάνατος, στην αλήθεια, δεν υπάρχει – παρά μόνο ως εξωτερική φαινομενικότητα.» Απολλώνιος Τυανέας: «Θάνατος δεν υπάρχει για κανέναν, παρά μόνο φαινομενικά· ούτε γένεση υπάρχει, παρά μόνο φαινομενικά. Η μεταβολή της ουσίας σε φύση θεωρείται γένεση, ενώ η επιστροφή της φύσης σε ουσία θεωρείται θάνατος. Τίποτε δεν γεννιέται ούτε φθείρεται αληθινά – μόνο εμφανίζεται και εξαφανίζεται λόγω της πυκνότητας ή της λεπτότητας της ουσίας, η οποία είναι πάντοτε ίδια και απλώς αλλάζει κατά την κίνηση ή την στάση.» Σωκράτης: ‘Κάθε απόλαυση και κάθε οδύνη αποτελούν ένα ακόμη καρφί που προσαρτά την ψυχή στο σώμα και τα κρατά σφιχτά δεμένα. Έτσι, καθιστά την ψυχή σωματική και την κάνει να πιστεύει ότι αληθές είναι εκείνο που ισχυρίζεται το σώμα. Καθώς μοιράζεται τις απολαύσεις και τις ιδέες του σώματος, πιστεύω ότι ακολουθεί τον υλιστικό τρόπο ζωής και είναι, αμετάκλητα, ανίκανη να εισέλθει στον Άδη σε αγνή κατάσταση. Είναι προσκολλημένη στο σώμα όταν αναχωρεί, με αποτέλεσμα να εισέρχεται σε ένα άλλο σώμα και να αναπτύσσεται μέσα σ’ αυτό, σαν να την είχαν σπείρει εκεί. Έτσι, δεν μπορεί να μετέχει στη σφαίρα του άσπιλου και θεϊκού’. Εμπεδοκλής: ‘Από όλα τα θνητά κανένα δεν γεννιέται ούτε χάνεται με τον επάρατο θάνατο. Υπάρχει μόνο ανάμειξη και ανταλλαγή των αναμεμειγμένων, και αυτό το ονομάζουν «γέννηση» οι άνθρωποι. Δημόκριτος: Ο κόσμος είναι μια αλλαγή, η ζωή είναι γέννημα της φαντασίας. Διδάσκαλος: «Πόσα μπορεί να μας διδάξει ένα φύλλο! Κάποτε τα κλαδιά ήταν γεμάτα πράσινα φύλλα και καρπούς. Όμως οι άνεμοι και ο αμείλικτος χρόνος τα σάρωσαν. Το φύλλο που κοκορευόταν για τη φρεσκάδα του και έλαμπε σαν πράσινος χρυσός κάτω από τον ήλιο, τώρα, ξερό και θαμπό, μας απωθεί. Ο θαυμασμός στρέφεται σε άλλο, που μια μέρα θα έχει την ίδια τύχη. Γι’ αυτό, όσο βρισκόμαστε πάνω στο δέντρο της φιλοσοφίας, ας αναγνωρίσουμε τους καρπούς και τη σχέση μας με κάθε κλαδί της δημιουργίας, πριν ο άνεμος του ασυνειδήτου μας συμπαρασύρει χωρίς κατεύθυνση. Η σύνδεση όλων αυτών των πεδίων δεν είναι έρωτας;» Δημήτρης Κακαλίδης: ‘’Ο έρωτας είναι ένωση, όμως ο άνθρωπος πολλές φορές την φοβάται. Γιατί την φοβάται; Δεν είναι επειδή κάθε διεύρυνση 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους