25#

Πλήρες Κείμενο:

ΜΗΝΥΜΑΤΑ Τον τελευταίο χρόνο, από καιρού εις καιρόν, παίρνω μηνύματα από τέως μαθητές, άτομα που τα είχα συναντήσει σε κάποια εκδήλωση σε γυμνάσιο/λύκειο πριν από 10, 12 και 15 χρόνια. Μόλις πριν από 2-3 μέρες έλαβα δύο μαζεμένα, ο ένας τέως μαθητής είχε προπαραγγείλει τον Σπασμένο χρόνο και στις παρατηρήσεις της παραγγελίας του είχε γράψει κάτι πολύ συγκινητικό, για το οποίο τον ευχαρίστησα. Και μετά από κάθε μήνυμα αναλογίζομαι τι να είναι αυτό που δημιουργεί την ανάγκη σε άτομα που είχα γνωρίσει σε μία το πολύ δίωρη συνάντηση, να μου γράψουν λόγια ενθάρρυνσης και συμπαράστασης. Το βιβλίο που είχαν διαβάσει τότε; Το κλίμα της εκδήλωσης, με τα αστεία του; Η ελευθερία έκφρασης που είχαν ή η αίσθηση πως μιλούσαν σε κάποιο οικείο πρόσωπο; Το γεγονός ότι, επειδή δεν τους ήξερα, δεν τους αντιμετώπιζα στερεοτυπικά; Δεν ξέρω. Θεωρώ όμως συγκλονιστικό, θεωρώ -ας μου επιτραπεί να πω- «κατάκτηση» μου το γεγονός ότι κόντρα σε όλα τα τρομολαγνικά ρεπορτάζ που είχαν ακουστεί τότε και τη διαστρέβλωση αυτών που είχα πει («Θέλω να με βλέπετε σαν φίλο», «Προτιμώ να τα πούμε χωρίς τους καθηγητές σας»), οι τέως μαθητές έρχονται, χρόνια μετά, και τα διαψεύδουν πανηγυρικά με τα μηνύματά τους. Σαν να υπερασπίζονται υποσυνείδητα αυτά που είχαμε συζητήσει τότε. Παιδιά που πλέον πλησιάζουν στα 30, από διαφορετικά σχολεία, από διαφορετικές χρονιές αποφοίτησης, από διαφορετικές πόλεις, τέως μαθητές που άλλοι τέλειωσαν τις σπουδές τους, άλλοι δουλεύουν, κάποιοι θα παντρεύτηκαν, κάποιοι θα μετανάστευσαν, ήρθαν αυτή τη χρονική περίοδο της αδυναμίας, της ανασφάλειας και της αβεβαιότητάς μου, για να μου προσφέρουν δύναμη, σιγουριά και βεβαιότητα με τα λεγόμενά τους και την συμπαράστασή τους. Να με στηρίξουν, βλέποντάς με γονατισμένο. Γιατί όντως τελικά έβλεπαν έναν μεγαλύτερο ή μακρινό φίλο, έναν φίλο που μπορεί να τους πρόσφερε κάτι, κάπως, κάποτε, μια συμβουλή, μια ατάκα, μια άλλη οπτική, δεν ξέρω τι ακριβώς, και τώρα αυθόρμητα του το επιστρέφουν πίσω, του το «ξεπληρώνουν» με τον πολύτιμο τρόπο τους. Με ένα «είμαι εδώ». Σαν τα αποδημητικά πουλιά, επιστρέφουν σε μία νοητή φωλιά νοσταλγίας, μια κουκίδα εντοπισμένη χρονικά στα βάθη του χρόνου, πριν 12 και 15 χρόνια, που τελικά συμπυκνώνεται σε μια-δυο ώρες εκδήλωσης για το βιβλίο. Και τα παιδιά αυτά αποδεικνύουν ότι ο «Σπασμένος χρόνος» δεν έχει θρυμματιστεί εντελώς, ότι υπάρχουν ακόμα ατόφια κομμάτια του που λάμπουν. Αυτά τα αόρατα νήματα σύνδεσης ποτέ δεν θα τα καταλάβαιναν οι τότε συντάκτες των σάιτς. Όχι μόνο γιατί δεν θα ήθελαν, αλλά κυρίως γιατί δεν θα μπορούσαν. Αλλά αυτό, ευτυχώς για μένα και για τα τέως παιδιά, είναι στην τελική εντελώς αδιάφορο. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους