25#

Πλήρες Κείμενο:

Το Kayaköy, το παλιό Λειβίσσι, δεν είναι μια εικόνα εξωτική. Είναι μια μορφή που μας αφορά άμεσα: πέτρινα σπίτια χωρίς φωνές, εκκλησίες που κρατούν ακόμη το περίγραμμα της προσευχής, δρόμοι που δεν οδηγούν πια πουθενά, κι όμως δεν διαλύονται. Σαν να έχει αποσυρθεί η ζωή, αλλά όχι η απαίτηση της ζωής. Και όμως, αυτό που βλέπουμε δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα μιας βίαιης τομής, μιας Ιστορίας που άλλαξε απότομα σώματα και τόπους με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Είναι μια προεικόνιση. Σήμερα, μέσα στον ελληνικό χώρο, τα χωριά εγκαταλείπονται σιωπηλά. Λίγοι ηλικιωμένοι που επιμένουν, σπίτια κλειστά, σχολεία που δεν ανοίγουν ξανά, καφενεία που μένουν χωρίς φωνή. Δεν υπάρχει πια γεγονός, υπάρχει μόνο η σταδιακή αφαίρεση του ανθρώπου από τον τόπο. Το επερχόμενο δεν θα έχει την καθαρότητα μιας καταστροφής για να το αναγνωρίσουμε. Δεν θα γραφτεί σε ημερομηνίες, δεν θα ανακοινωθεί. Θα συμβεί όπως σβήνει η αφή: λίγο λίγο, χωρίς να το καταλαβαίνεις. Γιατί αυτό που αδειάζει τα χωριά δεν είναι μόνο η οικονομία ή η ανάγκη. Είναι μια μετατόπιση βαθύτερη: η αδυναμία να κατοικήσουμε τη διάρκεια, να αντέξουμε την επανάληψη, να μείνουμε. Ένας κόσμος που μας μαθαίνει να κινούμαστε διαρκώς, να εγκαταλείπουμε πριν δεθούμε, να ζούμε χωρίς ρίζα, παράγει τόπους χωρίς ανθρώπους. Δεν είναι τα χωριά που γίνονται «φαντάσματα», αλλά εμείς που γινόμαστε ανίκανοι για τόπο. Αυτό που βλέπουμε στο Kayaköy δεν είναι μια μακρινή ιστορία, αλλά μια αντανάκλαση της δικής μας αποχώρησης. Γιατί ο τόπος δεν πεθαίνει όταν αδειάζει. Πεθαίνει όταν παύει να υπάρχει ως επιθυμία. Κι αν αυτό έχει ήδη αρχίσει, τότε το επερχόμενο δεν είναι η ερήμωση των χωριών. Είναι η ερήμωση της ίδιας της δυνατότητάς μας να κατοικήσουμε. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους