25#

Πλήρες Κείμενο:

Η Σιωπηλή Συμφωνία: Γιατί σταματήσαμε να φωνάζουμε; Κάθε φορά που σκάει ένα νέο σκάνδαλο ή μια αυθαιρεσία που σε άλλη χώρα θα έριχνε κυβερνήσεις μέσα σε ένα απόγευμα, αναρωτιόμαστε το ίδιο πράγμα: «Γιατί δεν αντιδρά κανείς; Πού πήγε ο κόσμος;». Η εικόνα των άδειων πλατειών και της βουβής οργής πίσω από τα πληκτρολόγια δεν είναι τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα μιας καλοκουρδισμένης, σιωπηλής συμφωνίας. Το κράτος έχει βρει τον τέλειο τρόπο να διαχειρίζεται την αγανάκτηση: τα επιδόματα. Ζούμε στην εποχή του «Pass». Market pass, fuel pass, power pass... μια ατελείωτη λίστα από ψηφιακά ψίχουλα που λειτουργούν ως πολιτικό αναισθητικό. Όταν το κράτος σε μετατρέπει από ενεργό πολίτη σε «εξαρτημένο πελάτη», η διεκδίκηση υποχωρεί μπροστά στην επιβίωση. Το πιο επικίνδυνο όμως είναι ότι συνηθίσαμε τόσο πολύ στη μιζέρια μας, που φοβόμαστε μην τη χάσουμε κι αυτή. Αυτός ο φόβος είναι το απόλυτο τείχος της φυλακής μας. Πιστεύουμε ότι τίποτα δεν θα αλλάξει κι έτσι η καθημερινή επιβίωση γίνεται προτεραιότητα και η πολιτική διεκδίκηση πολυτέλεια. Το πρόβλημα είναι ότι το πολιτικό μας σύστημα έχει γεράσει. Έχει σκουριάσει στις ίδιες πρακτικές και τις ίδιες νοοτροπίες εδώ και δεκαετίες. Το χειρότερο όμως είναι ότι προσπαθεί να μας γεράσει πρόωρα μαζί του, μόνο και μόνο για να μη δούμε ότι πάλιωσε. Μας μεταγγίζει τον κυνισμό του και την αίσθηση ότι το «καινούργιο» είναι επικίνδυνο. Έτσι, η δημοκρατία διολισθαίνει αθόρυβα. Δεν χρειάζεται πια να καταργηθούν θεσμοί, αρκεί να ατονήσουν. Η Βουλή γίνεται διακοσμητική, η Δικαιοσύνη απελπιστικά αργή και επιλεκτική, και το κράτος δικαίου συρρικνώνεται χωρίς να πέσει ποτέ επίσημα. Και εδώ ακριβώς είναι που χρειάζεται να πούμε ότι χρειαζόμαστε νέα πρόσωπα, ανθρώπους που θα φέρουν πραγματικά ρηξικέλευθες προτάσεις και θα σπάσουν το κατεστημένο. Προτάσεις όπως η πλήρης κατάργηση του άρθρου 86 του Συντάγματος για την ποινική ευθύνη υπουργών, η κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας, το ασυμβίβαστο μεταξύ βουλευτή και υπουργού και η δημιουργία μιας ισχυρής Ανεξάρτητης Αρχής Διαφάνειας που θα ελέγχει χωρίς εξαιρέσεις το πόθεν έσχες όλων των υπόχρεων. Όμως, έχουμε πέσει σε μια παγίδα: η δυσπιστία μας απέναντι στο νέο έχει γίνει η ανοχή μας σε αυτό που μας ενοχλεί. Όσο απορρίπτουμε κάθε προσπάθεια αλλαγής πριν καν ξεκινήσει, τόσο υπογράφουμε την παράταση της δικής μας παρακμής. Δεν αρκεί να αλλάξουμε απλώς τους παίκτες. Πρέπει να αλλάξουμε το ίδιο το θεσμικό παιχνίδι: Πραγματική διάκριση εξουσιών, με ισχυρούς και ανεξάρτητους θεσμούς που δεν θα είναι διακοσμητικοί. Κατάργηση όλων των παραθύρων που προστατεύουν το πολιτικό προσωπικό από τη λογοδοσία. Ψηφιακά παρατηρητήρια διαφάνειας σε κάθε Δήμο και μηχανισμούς που θα κάνουν την εξουσία ελέγξιμη από τον πολίτη σε πραγματικό χρόνο. Στοχευμένες μεταρρυθμίσεις που θα αντικαταστήσουν την εξάρτηση από pass με πραγματική επάρκεια: Τράπεζα Στέγης για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης, μείωση γραφειοκρατίας και κίνητρα για παραγωγή αντί για επιβίωση. Μέχρι πότε; Όσο οι πολίτες παραμένουν καθηλωμένοι στη λογική του «να πάρουμε κάτι σήμερα», τόσο πιο εύκολα θα διαβρώνεται το αύριο. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πια «Γιατί δεν αντιδρούν οι πολίτες;». Το ερώτημα είναι: Μέχρι πότε θα ανέχονται να τους κρατάνε ήσυχους με ψίχουλα, μέσα σε μια φυλακή που την έχτισαν για να μην τρομάξει το γερασμένο τους σύστημα; Κάποια στιγμή το αναισθητικό θα σταματήσει να πιάνει. Και τότε, ίσως να είναι αργά. Ο Αθέατος 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους