25#

Πλήρες Κείμενο:

Είμαι άνθρωπος που βλέπω τον άλλον, που μπορώ να τον ακούω. Δεν λέω ότι δεν κάνω λάθη. Όμως τα έχω αυτά τα χαρακτηριστικά. Υπήρξαν στο παρελθόν άνθρωποι που, μόλις ένιωσα πως τους είδα και τους άκουσα πραγματικά, απομακρύνθηκαν και στην αρχή αυτό με προβλημάτισε. Έμεινα να αναρωτιέμαι γιατί. Αν έκανα κάτι λάθος, αν πλησίασα πολύ, αν κάτι από τη στάση μου τους δυσκόλεψε. Στην πορεία, όμως, άρχισα να τους νιώθω περισσότερο. Κατάλαβα ότι το να σε βλέπει πραγματικά κάποιος και να σε ακούει βαθιά δεν είναι πάντα εύκολο, ειδικά όταν δεν το έχεις βιώσει στο παρελθόν. Για κάποιους ανθρώπους, αυτή η μορφή εγγύτητας μπορεί να μοιάζει με έκθεση, να είναι ξένη, αμήχανη, ακόμη και τρομακτική. Όχι επειδή δεν τη χρειάζονται, αλλά ίσως επειδή δεν ξέρουν πώς να σταθούν μέσα της. Μπορεί να μπερδέψουν το ενδιαφέρον με εισβολή, την παρουσία με πίεση, την κατανόηση με απογύμνωση. Σαν να τους βλέπει κάποιος σε σημεία όπου οι ίδιοι είχαν μάθει να κρύβονται. Σαν να φωτίζονται πλευρές τους που δεν είναι ακόμη έτοιμοι να αντικρίσουν. Κι έτσι, όχι απαραίτητα από αδιαφορία ή σκληρότητα, αλλά από άμυνα, φόβο ή αμηχανία, απομακρύνονται. Και αυτό άρχισα να το σέβομαι. Να καταλαβαίνω ότι ο καθένας έχει τη δική του ιστορία με την εγγύτητα, τη φροντίδα, την αποδοχή. Κάποιοι άνθρωποι δεν έμαθαν να μένουν όταν τους βλέπουν. Έμαθαν να προστατεύονται. Έμαθαν να φεύγουν πριν νιώσουν εκτεθειμένοι. Κατάλαβα επίσης ότι ίσως εγώ, μέσα στην επιθυμία μου για ουσιαστική σύνδεση, να προχωρούσα πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούσε να αντέξει η σχέση. Όχι από πίεση ή απαίτηση, αλλά από μια βαθιά οικειότητα που για μένα είναι φυσική. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι το ίδιο φυσικό και για τον άλλον. Άρχισα να βλέπω ότι το «βλέπω τον άλλον» δεν είναι μόνο δώρο, είναι και ευθύνη. Χρειάζεται να αφουγκράζομαι όχι μόνο τι μου δείχνει ο άλλος, αλλά και πόσο μπορεί να αντέξει να φανερωθεί. Να σέβομαι τον ρυθμό του, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι η σύνδεση θα μείνει πιο επιφανειακή απ’ όσο θα ήθελα. Και μαζί με αυτό ήρθε μια άλλη επίγνωση: ότι το γεγονός πως κάποιοι έφυγαν δεν ακυρώνει ούτε εκείνους ούτε εμένα. Δεν σημαίνει ότι έκανα κάτι λάθος στον πυρήνα μου. Σημαίνει απλώς ότι συναντηθήκαμε σε διαφορετικά σημεία ετοιμότητας. Σιγά σιγά, έμαθα να κρατάω αυτή την κατανόηση χωρίς να χάνω τον εαυτό μου. Να εκτιμώ την ικανότητά μου να βλέπω και να ακούω, αλλά και να τη δίνω με μέτρο, με σεβασμό, με επίγνωση του ρυθμού του άλλου. Και όταν ο άλλος δεν μπορεί ή δεν θέλει να μείνει, να σέβομαι και την αποχώρησή του, όχι ως απόρριψη της δικής μου αξίας, αλλά ως έκφραση των δικών του ορίων, της δικής του ιστορίας, της δικής του αντοχής εκείνη τη στιγμή. Έμαθα να μην παίρνω τόσο προσωπικά την αποχώρηση. Να τη βλέπω ως μέρος μιας δυναμικής που αφορά και τους δύο. Να αναγνωρίζω ότι εγώ προσφέρω παρουσία, προσοχή, κατανόηση και αυτό έχει αξία, ανεξάρτητα από το αν ο άλλος μπορεί να το δεχτεί. Και να νιώθω ευγνωμοσύνη όχι μόνο για όσα έμαθα για μένα, αλλά και για εκείνους, για τη συνάντηση, για ό,τι μοιράστηκαν μαζί μου, ακόμη κι αν δεν μπόρεσε να κρατήσει. Γιατί με κάποιον τρόπο, ο καθένας τους άφησε ένα ίχνος κατανόησης και ανθρωπιάς μέσα μου. Και ίσως το πιο σημαντικό: να εκτιμώ αυτό το κομμάτι του εαυτού μου χωρίς να το αμφισβητώ κάθε φορά που κάποιος απομακρύνεται. Γιατί το να βλέπεις και να ακούς τον άλλον με αλήθεια και παρουσία δεν είναι αδυναμία. Είναι μια βαθιά ανθρώπινη ικανότητα, και όταν συναντά έναν άνθρωπο που μπορεί να τη δεχτεί, γίνεται χώρος ασφάλειας, όχι απειλή. Αγγελική Μπολουδάκη 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους