25#

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει κάτι που συνέβη στη δίκη του Oscar Wilde το 1895 και που σπάνια αναφέρεται με τον τρόπο που θα έπρεπε και ακριβώς επειδή αυτό το κομμάτι την κάνει τόσο διδακτική, θέλω να στο πω. Ο Wilde δεν έχασε μόνο για τους λόγους που συνήθως αναφέρονται, μαρτυρίες, στοιχεία, κλπ, έχασε και γιατί, χωρίς να το αντιληφθεί, έπαιξε ένα παιχνίδι που δεν ήταν το ίδιο με αυτό που παιζόταν γύρω του. Μετέτρεψε τη δικαστική αίθουσα σε θέατρο, χωρίς να το καταλάβει, έπαιξε ακριβώς τον ρόλο που ο κατήγορος του ήθελε να παίξει. Κάθε έξυπνη απάντηση που έδινε, κάθε λαμπρή ατάκα, κάθε στιγμή που το κοινό γελούσε με το πνεύμα του, ενίσχυε μια εικόνα που δεν τον βοηθούσε, έδινε την εικόνα ενός ανθρώπου που δεν αντιμετωπίζει σοβαρά την κατάσταση και αυτή η εικόνα, στα μάτια των ενόρκων, μπορούσε εύκολα να διαβαστεί ως αλαζονεία. Ο Wilde ήταν τόσο καλός στο παιχνίδι που ήξερε να παίζει, ώστε δεν αντιλήφθηκε ότι ο κατήγορος του τον είχε ήδη τοποθετήσει σε ένα διαφορετικό παιχνίδι, ένα στο οποίο ακριβώς τα δυνατά του σημεία μπορούσαν να λειτουργήσουν εναντίον του. Αυτός ο μηχανισμός επαναλαμβάνεται με εντυπωσιακή, ευλαβική μπορώ να πω, συνέπεια παντού, είτε σε meetings, είτε απλά σε καταστάσεις όπου άνθρωποι με πολύ ανεπτυγμένες ικανότητες έρχονται αντιμέτωποι με περιβάλλοντα που, συνειδητά ή όχι, τους ωθούν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις ικανότητες με τρόπο που δεν τους εξυπηρετεί. Γιατί η ευφυΐα, όταν δεν αναγνωρίζει τους όρους του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο εκφράζεται, μπορεί να γίνει ενεργά επιζήμια. Λειτουργεί με την ταχύτητα και την αυτοπεποίθηση κάποιου που πιστεύει ότι προχωράει μπροστά ενώ στην πραγματικότητα βαθαίνει το ίδιο του το πρόβλημα, σκάβοντας την ίδια του την τρύπα. Δεν χρειάζεται καν να μπεις σε θεωρία για να το δεις αυτό. Αρκεί μόνο να παρατηρήσεις προσεκτικά ανθρώπους που θαυμάζεις για τις ικανότητες τους και να εντοπίσεις πότε αυτό που κάνει κάποιον ξεχωριστό, είναι ακριβώς αυτό που αρχίζει να τον περιορίζει. Ο Wilde πέθανε περίπου τρία χρόνια μετά την αποφυλάκιση του, φτωχός και εξόριστος, γράφοντας το De Profundis, ένα κείμενο που πολλοί θεωρούν το πιο ειλικρινές που έγραψε ποτέ, ακριβώς επειδή για πρώτη φορά έγραφε χωρίς να θέλει να εντυπωσιάσει κάποιο κοινό. Η στιγμή που σταμάτησε να παίζει για τους άλλους ήταν η στιγμή που έγινε ο πιο αληθινός εαυτός του, αλλά τότε είχε αλλάξει όλη η συνθήκη, δεν υπήρχε πια η ζωή που του άξιζε για να το ζήσει. Ξέρεις, μερικές φορές δεν είναι ότι κάποιος παίζει λάθος αλλά ότι παίζει το σωστό παιχνίδι στο λάθος περιβάλλον. Και αυτό από μόνο του αρκεί για να σε κρατάει σε ένα παιχνίδι που δεν μπορείς να κερδίσεις όσο καλός και αν είσαι. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους