25#

Πλήρες Κείμενο:

Τι ζητάς από έναν πρόεδρο; Ρητορικό το ερώτημα, θα πει κάποιος. Καθόλου. Είναι εξόχως πρακτικό. Όταν ξέρεις τι ζητάς, γνωρίζεις και με ποια κριτήρια θα τον κρίνεις. Τι θες, λοιπόν; Να ανοίγει το χρηματοκιβώτιο όπως ο Ηλιόπουλος στο ρόλο του Μελέτη στον «Θανασάκη τον πολιτευόμενο», να βγάζει τις δεσμίδες με τα λεφτά και να ξεχνάει να το κλείσει; Να παρατάει τη δουλειά του, τις υποχρεώσεις του, αυτά δηλαδή που τον βοήθησαν να αποκτήσει την οικονομική επιφάνεια για να αντέξει το οικονομικό βάρος της ηγεσίας, και να ασχολείται «24 ώρες το 24ωρο» με την ομάδα; Να φωνάζει έξαλλος όταν αδικείται (ή «αδικείται») η ομάδα, να χειρονομεί από τη διακεκριμένη θέση του, να κάνει οργισμένες δηλώσεις μετά από κάθε ήττα, να τα βάζει με θεούς και δαίμονες, να απειλεί και να ασχημονεί; Να παίζει το παρασκήνιο στα δάχτυλα; Να έχει αποθηκευμένα στο κινητό του τα τηλέφωνα των διαιτητών, των επικεφαλής του ορισμού των διαιτητών, των παραγόντων, των μανατζαραίων, των προέδρων των άλλων ομάδων και να μιλάει μαζί τους δις την ώρα; Να ζει πολυτελώς με εισοδήματα που ουδείς γνωρίζει πώς τα αποκτά, κι όταν τον ρωτούν να κλείνει το μάτι και να χαμογελάει, σημάδι ότι έχει καβάτζες και αβάντες άγνωστες στο ευρύ κοινό; Να παίζει την τακτική και την προπονητική στα δάχτυλα, όπως και το μανατζεριλίκι, ώστε να κάνει συζητήσεις «ίσος προς ίσο» με τους υποψήφιους προπονητές, να διαλέγει τους υποψήφιους παίκτες, και να μην αφήνει τους συνεργάτες που ο ίδιος επέλεξε (ενδεχομένως και λαθασμένα) να πάρουν αυτοί τις αποφάσεις; Για τους περισσότερους Έλληνες φίλους του αθλητισμού που υποστηρίζουν μία ομάδα, πολλά από τα παραπάνω αποτελούν «πλεονεκτήματα». Μπορεί και όλα. Κάποιοι μπορεί να απορρίψουν ένα, μπορεί δύο, απ’ αυτά, αλλά το προφίλ έχει γίνει στερεότυπο πια. Κι ελάχιστοι παρεκκλίνουν απ’ αυτό. Τα γράφω αυτά για τον θόρυβο που έχει προκληθεί όσον αφορά τις ευθύνες του προεδρικού διδύμου του μπασκετικού Πανιωνίου, των κυρίων Θεόδωρου Μικρόπουλου και Παναγιώτη Ηλιάδη (Pan Iliad), τους οποίους ούτε καλά γνωρίζω πέρα από κάποιες τυπικότητες λόγω μιας επαγγελματικής συνεργασίας προ διετίας, ούτε και νομίζω ότι έχουν ανάγκη από αυτόκλητους υπερασπιστές, όπως η αφεντιά μου. Αισθάνομαι, όμως, ως τρίτος και ουδέτερος την ανάγκη να βάλω το ισχνό (δημοσιογραφικά) κορμί μου μπροστά και να τους υπερασπιστώ, τούτη την ώρα της δοκιμασίας. Γιατί πρόκειται για πολύ ισχυρή δοκιμασία, όταν ένας σύλλογος με τις περγαμηνές, την ιστορία και το εκτόπισμα του Πανιωνίου χάνει μια κατηγορία. Τι είδους προέδρους θέλουμε, ως αθλητισμός, ως μπάσκετ; Το σπορ που αγαπώ είχε την τύχη να προσελκύσει, ειδικά τα τελευταία 30 χρόνια της ακμής του, λογής λογής λεφτάδες. Άλλους που είδαν φως και μπήκαν, άλλους που μπήκαν για να εξυπηρετήσουν συμφέροντα, δικά τους και αλλωνών, άλλους που νόμιζαν ότι θα βγάλουν λεφτά και φεσώθηκαν, άλλους που είχαν αγαθές προθέσεις και έπεσαν στα χέρια αετονύχηδων και ακόμα τρέχουν και δεν φτάνουν. Το μπάσκετ, ως σπορ, κι όχι μόνο ο Πανιώνιος, έχει ανάγκη από τέτοιες παρουσίες. Έντιμες. Ηθικές. Καθαρές. Δεν αντέχει να τους "διώξει". Και αυτούς. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους