25#

Πλήρες Κείμενο:

Η γιαγιά μου έχασε τον παππού πριν από δέκα χρόνια. Εκείνος είχε φυτέψει μια λεμονιά στην αυλή τους την άνοιξη που γεννήθηκε το πρώτο τους παιδί. Κάθε χρόνο, η γιαγιά μάζευε τα λεμόνια μόνη της, έκανε γλυκό του κουταλιού και μοίραζε στους γείτονες. Μια μέρα ρώτησα: «Γιαγιά, δεν σου λείπει;» Εκείνη κοίταξε τη λεμονιά, χαμογέλασε κι απάντησε: «Κάθε φορά που ποτίζω αυτό το δέντρο, νομίζω πως ποτίζω εκείνον. Κι όταν το λεμόνι γλυκαίνει στο στόμα μου, καταλαβαίνω πως ακόμα προσέχει εμάς.» Έκλαψα. Όχι από λύπη, μα από την αλήθεια της. Η αγάπη δεν φεύγει. Αλλάζει μόνο σχήμα. Γίνεται ρίζα, γίνεται καρπός, γίνεται κάθε μικρή συνήθεια που αρνείσαι να αφήσεις. Η πιο συγκινητική ιστορία δεν είναι αυτή που γράφεται με δάκρυα χαράς. Είναι αυτή που συνεχίζεται ακόμα κι όταν τα χέρια που τη ‘γραψαν’ έχουν φύγει. 🌻 Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους