25#

Πλήρες Κείμενο:

Τουρισμός vs Υπερ-τουρισμός. Να ξέραμε και τι θέλουμε… Για δεκαετίες η Βαρκελώνη παρήκμαζε, με εγκαταλειμμένες οικίες, βιομηχανικά κουφάρια και μεγάλη ανεργία. Η πόλη άλλαξε με τα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων του 1992, που επανέφεραν στο προσκήνιο το παραθαλάσσιο μέτωπο. Έκτοτε, με όχημα τον τουρισμό, η πόλη αναπτύσσεται συνεχώς, σε σημείο να παρατηρούνται και αντιδράσεις από κατοίκους που είτε δυσκολεύονται οικονομικά λόγω της αύξησης των ενοικίων είτε απλώς θεωρούν πως χάνεται το «πνεύμα» της πόλης. Πολλές ομοιότητες βρίσκουμε και στην ιστορία της Αθήνας, όπου το κέντρο της βίωνε τη δική του παρακμή: εγκατάλειψη, εμπορική συρρίκνωση, κοινωνική πίεση. Η οικονομική κρίση και η χρεοκοπία επιδείνωσαν μια ήδη δύσκολη κατάσταση, μετατρέποντας γειτονιές σε σκηνικό υποβάθμισης και αβεβαιότητας. Κι όμως, τα τελευταία χρόνια κάτι αλλάζει. Όχι από μόνο του, ούτε τυχαία. Δημόσιες παρεμβάσεις, ιδιωτικές επενδύσεις, αναπλάσεις και νέες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες επαναφέρουν ζωή εκεί όπου άλλοτε κυριαρχούσε η σιωπή. Το κέντρο ξαναβρίσκει ρυθμό. Ο τουρισμός, με όλα τα ζητήματα που πράγματι δημιουργεί, λειτουργεί ως μοχλός επανεκκίνησης, δημιουργώντας θέσεις εργασίας, κινητικότητα και μια νέα δυναμική. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η δημόσια συζήτηση θα έπρεπε να είναι προσεκτική, ισορροπημένη και, κυρίως, υπεύθυνη. Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε για ακόμη μία φορά το γνώριμο μοτίβο της πολιτικής αντιπαράθεσης να υπερισχύει της κοινής λογικής. Η πρόσφατη τοποθέτηση του δημάρχου Αθηναίων, Χάρη Δούκα, στην The Guardian, με αναφορές στον κίνδυνο υπερτουρισμού, άνοιξε έναν κύκλο έντασης που ίσως λέει περισσότερα για την εγχώρια πολιτική σκηνή παρά για την πραγματική κατάσταση της πόλης. Από την άλλη πλευρά, η αντίδραση της υπουργού Τουρισμού, Όλγας Κεφαλογιάννη, υπενθυμίζει κάτι αυτονόητο: η εικόνα μιας πόλης στο εξωτερικό δεν είναι πεδίο εσωτερικής κομματικής αντιπαράθεσης. Όταν η κριτική μετατρέπεται σε κινδυνολογία, τότε το όριο μεταξύ πολιτικής τοποθέτησης και υπονόμευσης γίνεται επικίνδυνα λεπτό. Η Αθήνα δεν είναι ούτε στο χείλος της κατάρρευσης ούτε μια ανέφελη τουριστική βιτρίνα. Είναι μια πόλη που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάπτυξη και τη βιωσιμότητα. Ναι, υπάρχουν πιέσεις: στα ενοίκια, στις υποδομές, στην καθημερινότητα των κατοίκων. Αλλά η απάντηση δεν μπορεί να είναι η δραματοποίηση της πραγματικότητας προς άγραν εντυπώσεων. Η εμπειρία της Βαρκελώνης δείχνει ότι οι πόλεις μπορούν να μεταμορφωθούν – αλλά και ότι η επιτυχία φέρνει νέες προκλήσεις. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να φοβίσουμε ούτε να ωραιοποιήσουμε. Είναι να σχεδιάσουμε. Με σοβαρότητα, συνεννόηση και συνέχεια. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι ο τουρισμός. Είναι η διαρκής αδυναμία συνεννόησης. Είναι η εύκολη προσφυγή σε αφηγήματα κρίσης που μπορεί να εξυπηρετούν πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη, αλλά κοστίζουν στην πραγματική οικονομία και στην εικόνα της χώρας. Η Αθήνα δεν χρειάζεται ούτε υπερβολές ούτε αντιπαραθέσεις για το θεαθήναι. Χρειάζεται σχέδιο, συνέπεια και –πάνω απ’ όλα– μια στοιχειώδη συμφωνία ότι η πόλη δεν είναι εργαλείο. Είναι ευθύνη. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους