25#

Πλήρες Κείμενο:

Λίγη Ιστορία, και πάλι: Η δημιουργία του Ισραήλ έλαβε χώρα με τη σύμφωνη γνώμη της κοινότητας των κρατών της υφηλίου μέσω του ΟΗΕ, και μάλιστα την ίδια εποχή που δημιουργήθηκαν τα αραβικά κράτη -εκείνα στα οποία ο πληθυσμός τους επιτίθενται στους Εβραίους σχεδόν ολόκληρο τον 20ό αιώνα, και μέχρι σήμερα. Οποιος γνωρίζει λίγη Ιστορία, ξέρει ότι δεν υπάρχει κράτος στην παγκόσμια ιστορία που να 'γεννήθηκε' με περισσότερο 'νόμιμο' τρόπο απ' ό,τι το Ισραήλ -κι αυτό έχει την εξήγησή του, όλοι οι 'πατέρες του έθνους', Χερτζλ, Μπεν Γκουριόν, Μπέγκιν, Ζαμποτίνσκι κά ήταν νομικοί ή είχαν νομική παιδεία και ήθελαν, μάλλον είχαν εμμονή, όλα να γίνουν by the book και σύμφωνα με τους διεθνείς νόμους, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια -αλλού, δηλαδή, οι 'γεννήτορες' των εθνικών κρατών ήταν πάντα και μόνο στρατηγοί, στην περίπτωση του Ισραήλ ήταν δικηγόροι. Και όποιος έχει ανοίξει στη ζωή του κάποιο σχετικό βιβλίο, γνωρίζει, επίσης, ότι το νόμιμο δικαίωμα των Εβραίων να έχουν το δικό τους κράτος δεν προήλθε ούτε εν μία νυκτί, ούτε με την επιβολή και τη βία. Εχουν γραφτεί στην Ιστορία, όλα αυτά http://avalon.law.yale.edu/subject_menus/mideast.asp -και όποιος έχει αμφιβολίες μπορεί να ανατρέξει στις πηγές και να δει όλα τα διεθνή ντοκουμέντα με τα οποία η διεθνής κοινότητα έδινε το δικαίωμα στους Εβραίους να προχωρήσουν στην ίδρυση της δικής τους εθνικής εστίας: - 1917, Διακήρυξη Μπάλφουρ http://avalon.law.yale.edu/20th_century/balfour.asp - 1920, Συνθήκη των Σεβρών https://archive.is/z15g#selection-2003.0-2013.363 - 1920, Συμφωνία του Σαν Ρέμο https://web.archive.org/web/20161018142123/http://www.israellegalfoundation.com/mandatemap.html https://en.wikipedia.org/wiki/San_Remo_conference#Resolutions - 1922, Ομόφωνη Απόφαση της Κοινωνίας των Εθνών (του τότε ΟΗΕ) ή Mandate for Palestine. http://avalon.law.yale.edu/20th_century/palmanda.asp - 1924, Αγγλοαμερικανική Συνθήκη http://www.israellegalfoundation.com/anglo-american.html http://www.alliedpowersholocaust.org/wp-content/uploads/2015/03/1924-Anglo-American-Convention.pdf - 1947, Partition Plan του ΟΗΕ Ακόμη, άλλα σημαντικά ντοκουμέντα που κάνουν λόγο για ίδρυση εθνικής εβραϊκής εστίας: - 1922, British White Paper of June 1922 on Palestine - 1939, British White Paper of 1939 on Palestine http://david-collier.com/1939-palestine-policy-statement-macdonald-white-paper/ - 1946, Συμπεράσματα Αγγλοαμερικανικής Επιτροπής και δήλωση Προέδρου Τρούμαν Και πιο πριν, στις 24/07/1922, όλες οι 51 χώρες της Κοινωνίας των Εθνών είχαν αποφασίσει ομόφωνα («Recognition has thereby been given to the historical connection of the Jewish people with Palestine, and to the grounds for reconstituting their national home in that Country») για το δικαίωμα των Εβραίων και την αποκατάσταση της ιστορικής αδικίας να μην έχουν μια εθνική εστία. Οπως, επίσης, το ίδιο αναφέρεται και στα εξής: - 'Recognition to the Historical Connection of the Jewish People with Palestine (Preamble to the Mandate) - 'Redemption of Palestine. (Report of the High Commissioner 1920-1925) - 'Reconstituting their National Home in that Country (Preamble to the Mandate) - 'Recreation of Palestine as the National Home of the Jewish race (U.S. Congress 1922) - 'Rebuilding of their ancient homeland'. (U.S. Congress 1922) Μεταξύ του Αυγούστου του 1945 και της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ το Μάιο του 1948, 65 'παράνομα' μεταναστευτικά πλοία, που μετέφεραν περίπου 70.000 επιζώντες του Ολοκαυτώματος από ευρωπαϊκά λιμάνια έφθασαν στις ακτές του Ισραήλ. Τον Αύγουστο του 1946, όμως, οι Βρετανοί άρχισαν να συλλαμβάνουν όποιον επιχειρούσε να πλησιάσει, και να φυλακίζουν όσους έπιαναν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Κύπρο. Περίπου 50.000 άνθρωποι κρατήθηκαν στα στρατόπεδα, εκ των οποίων 28.000 ήταν ακόμα φυλακισμένοι όταν το Ισραήλ ανακήρυξε την ανεξαρτησία του το Μάιο του 1948. Στις 29 Νοεμβρίου 1947, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε με 33 ψήφους υπέρ, 13 κατά και 10 αποχές τη διχοτόμηση της δυτικής Παλαιστίνης σε δύο κράτη -ένα για τους Εβραίους, που θα αποτελούνταν από την έρημο Negev, την παράκτια πεδιάδα μεταξύ Τελ Αβίβ και Χάιφα, και τμήματα της βόρειας Γαλιλαίας, και ένα για τους Παλαιστίνιους Αραβες, το οποίο θα αποτελείτο κυρίως από τη Δυτική Οχθη της Ιορδανίας, την περιοχή της Γάζας, τη Jaffa και τους αραβικούς τομείς της Γαλιλαίας. Η Ιερουσαλήμ, αγαπημένη και ιερή πόλη εξίσου για Χριστιανούς, Εβραίους και μουσουλμάνους, επρόκειτο να αποτελέσει διεθνή θύλακα υπό την επίβλεψη του ΟΗΕ. Οι Εβραίοι, με επικεφαλής τον David Ben-Gurion, δέχτηκαν αυτό το σχέδιο κατανομής, παρόλο που πάντα ονειρεύονταν να κατοικήσουν σε όλη τη δυτική Παλαιστίνη και φυσικά στην Ιερουσαλήμ. Οι Παλαιστίνιοι Αραβες και τα γύρω αραβικά κράτη απέρριψαν την πρόταση. Οι Αραβες θεωρούσαν ότι ολόκληρη η Παλαιστίνη ήταν αποκλειστικά δική τους, και ότι οι Εβραίοι, που πάντα ζούσαν σαν dhimmi υπό ισλαμική κυριαρχία, ήταν ένα ξένο εμφύτευμα που έπρεπε να εξαφανιστεί. https://books.google.gr/books/about/From_Beirut_to_Jerusalem.html?id=877DR3un9rIC Το τελικό 'σχέδιο διχοτόμησης' της Παλαιστίνης δεν ήταν τελικά αυτό που ήθελαν οι Εβραίοι -και όμως συμφώνησαν. Αντίθετα οι Αραβες το απέρριψαν, ήδη από την έκδοση της απόφασης του ΟΗΕ το 1947, και όταν τελικά ανακηρύχτηκε η ίδρυση του Ισραήλ, το Μάιο του 1948 (αλλά και στο μεταξύ διάστημα) επιτέθηκαν, συνολικά με τον στρατό πέντε γειτονικών κρατών, παράνομα και κατά παράβαση του Αρθρου 2 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών του 1945, https://web.archive.org/web/20160921131840/http://www.yale.edu:80/lawweb/avalon/un/unchart.htm#art2. Ο χωρισμός της γης σύμφωνα με το Partition Plan ήταν δίκαιος. Οι Εβραίοι θα έπαιρναν τη μισή περίπου γη στις περιοχές που η πλειοψηφία ήταν εβραϊκή, και οι Αραβες την άλλη μισή γη στις περιοχές που η πλειοψηφία ήταν αραβική. Οι Αραβες, λοιπόν, παρότι είχαν (και έχουν) ήδη 'παλαιστινιακό κράτος', την Τρανσιορδανία, είπαν πάλι όχι, απέρριψαν την πρόταση του ΟΗΕ, όπως είχαν κάνει και το 1937, τα στήλωσαν, κήρυξαν 'Ιερό Πόλεμο', δηλαδή τζιχάντ, για «να μην πατήσουν τα γουρούνια και οι πίθηκες Γιαχουντί τα ιερά χώματα του Dar al-Islam και του Προφήτη», και ξεκίνησαν σφαγές και πόλεμο. https://history.state.gov/milestones/1945-1952/arab-israeli-war Επικεφαλής του παναραβικού στρατού τέθηκε ένας Αραβας Ναζί, δοξασμένος σε όλα τα μέτωπα του Β'ΠΠ, όπου είχε πολέμησει, είχε τραυματιστεί και είχε παρασημοφορηθεί για χάρη του Χίτλερ και του εθνικοσοσιαλισμού: Ηταν αυτός που είχε δηλώσει τις μέρες εκείνες: - «Αν τα Ηνωμένα Εθνη ψηφίσουν λάθος, θα εξαπολύσουμε ολοκληρωτικό πόλεμο, θα βλέπετε παντού μόνο σκοτωμούς, συντρίμμια και καταστροφή» . Τραγική ειρωνεία, όλα αυτά τα κράτη είχαν δημιουργηθεί με τις ίδιες συνθήκες που προβλέφθηκε και η ίδρυση του Ισραήλ. - Η Αίγυπτος έγινε ανεξάρτητο κράτος το 1922. Ο Λίβανος το 1946, η Ιορδανία το 1946, η Συρία το 1946. Η Σαουδική Αραβία με διάφορα ονόματα και διάφορες κρατικές οντότητες αναγνωρίστηκε το 1945 από τον ΟΗΕ. Πολλά από τα κράτη του Κόλπου ανεξαρτητοποιήθηκαν μετά το Ισραήλ: Κουβέιτ 1961, Μπαχρέιν 1970, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα 1971, Κατάρ 1971. Αλλά ο αραβικός εθνικισμός και οι διδασκαλίες του Κορανιού απαγόρευαν να δοθεί έστω και ίντσα γης στους Εβραίους. Τα υπόλοιπα είναι Ιστορία. Χάρτης 1: Αγορασμένη γη από Εβραίους 1933-1939 και 1944 Οι Εβραίοι αγόραζαν τη γη σιγά-σιγά. Δείτε τις ιδιοκτησίες τους αριστερά την περίοδο 1933-1939, και στο κέντρο το 1944. Πιο νόμιμα δεν γινόταν. Δεξιά το Partition Plan του 1947. Προσέξτε πως συμπίπτουν οι αγορασμένες περιοχές με την πρόταση του ΟΗΕ για μοίρασμα της γης. Ο χωρισμός της γης σύμφωνα με το Partition Plan ήταν δίκαιος. Οι Εβραίοι θα έπαιρναν τη μισή περίπου γη στις περιοχές που η πλειοψηφία ήταν εβραϊκή, και οι Αραβες την άλλη μισή γη στις περιοχές που η πλειοψηφία ήταν αραβική. Σε ποιον άλλο λαό επιφυλάχθηκε η τύχη το εθνικό του κίνημα, ο σιωνισμός, να θεωρείται war crime; Οχι, ο σιωνισμός, δεν είναι war crime. Η αλήθεια είναι ότι ο αντισιωνισμός είναι war crime. - Διαβάστε: Δικαιώματα, 'αντι-Σιωνισμός' και μοντέρνος αντισημιτισμός: Λίγες σκέψεις https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2017/01/03/rights-antizionism-and-modern-antisemitism/ 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους