25#

Πλήρες Κείμενο:

Αραφάτ, ο υπερεκτιμημένος αυτός σωβινιστής ισλαμιστής ηγέτης, υπεύθυνος για τους θανάτους χιλιάδων Εβραίων, δεκάδων χιλιάδων Παλαιστινίων και εκατοντάδων χιλιάδων Αράβων λόγω των γενικότερων πολεμων τους οποίους δημιούργησε, με το ένα χέρι υπέγραφε εικονικές συμφωνίες δήθεν ειρήνης, και με τα άλλο υπέγραφε: - διακηρύξεις για 'Τζιχάντ, τζιχάντ, τζιχάντ, τζιχάντ', - τιμητικά διπλώματα και ισόβιους μισθούς σε 'σαχίντ' (μάρτυρες), - διαταγές πληρωμών για βομβιστικά γιλέκα και εκρηκτικά (όπως εκείνες που βρέθηκαν στο αρχηγείο του Αραφάτ), και - διαταγές για τρομοκρατικές δολοφονίες παιδιών Εβραίων. βλ. - 'Arafat's Timeline of Terror' https://www.camera.org/article/yasir-arafat-s-timeline-of-terror/ και - 'Discover Yasser Arafat' http://www.discoverthenetworks.org/individualProfile.asp?indid=650 - Yassir Arafat: 1929-2004 https://honestreporting.com/yassir-arafat-1929-2004-2/ - Yassir Arafat: 1929-2004 https://www.jewishvirtuallibrary.org/yasser-arafat Πολλοί λένε ότι ο Αραφάτ ήταν ο μοιραίος άνθρωπος και κύριος υπεύθυνος της συνεχιζόμενης δυστυχίας του παλαιστινιακού λαού. Δεν ήταν 'ντόπιος', δεν ήταν 'γηγενής Παλαιστίνιος'. Το πραγματικό του όνομα ήταν 'Mohammed Abdel Rahman Abdel Raouf Arafat al-Qudwa al-Husseini'. Γεννήθηκε στην Αίγυπτο, στο Κάιρο το 1929, μιλούσε με αιγυπτιακή προφορά (γεγονός που του δημιούργησε πολλές αντιπάθειες στην αρχή της καριέρας του), υπηρέτησε στον αιγυπτιακό στρατό, σπούδασε σε αιγυπτιακό πανεπιστήμιο και ζούσε στο Κάιρο μέχρι το 1956. Κάποιοι λένε ότι ήταν συγγενής του γνωστού Μεγάλου χιτλερικού Μουφτή της Ιερουσαλήμ Αλ Χουσεϊνί (Haj Amin al-Husseini, ο φίλος, συνεργός, προστατευόμενος και στρατολόγος του Χίτλερ), το βέβαιο πάντως είναι ότι το όνομά του δηλώνει καταγωγή από την φυλή 'Al-Qudwa' της Αιγύπτου. Κι ακόμη κι αν δεν αλήθεια εκείνη η φήμη που λέει ότι ο Haj Amin al-Husseini έφερε Ναζί αξιωματικούς για να εκπαιδεύσουν τον προστατευόμενό του Αραφάτ, και μόνο το γεγονός ότι ο ίδιος ο al-Husseini ήταν Ναζί, φτάνει για να δικαιώσει τον αρθρογράφο στους Washington Times που το 2002, κατά την διάρκεια των άγριων βομβιστικών επιθέσεων αυτοκτονίας, είχε γράψει 'Yasser Arafat: Nazi trained' Yasser Arafat: Nazi trained, Washington Times, 09/08/2002 http://www.washingtontimes.com/news/2002/aug/9/20020809-035905-1668r/ Ο Αραφάτ, στην πραγματικότητα, το μόνο που έκανε ήταν να διακηρύττει συνεχώς την διαρκή και διαχρονική και συνεχιζόμενη ως σήμερα δέσμευση της οργάνωσής του για την καταστροφή του εβραϊκού κράτους. Σήμερα, τον εξυμνούν και τον θεωρούν ήρωα και άγιο, ακριβώς διότι ο Αραφάτ μπορούσε και εξαπατούσε τον κόσμο: «Την ημέρα ο Αραφάτ θα καταδίκαζε την τρομοκρατία και τις βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας, αλλά τη νύχτα έκανε αξιοθαύμαστα τιμητικά πράγματα. Δεν μπορώ να πω περισσότερα επάνω σε αυτό». https://www.youtube.com/watch?time_continue=22&v=lr3-Vileiew Ακόμη και τότε που οι Παλαιστίνιοι εμφανίζονταν στη διεθνή σκηνή ως 'κοσμικοί', αυτό γινόταν για τα μάτια του κόσμου, μόνο, και για να πειστούν οι χρήσιμοι δυτικοί ηλίθιοι. Σήμερα, με την ύπαρξη του διαδικτύου, ο καθένας μπορεί να βρει και να τσεκάρει γεγονότα και αλήθειες, και ευτυχώς, πολύ δύσκολα πλέον κάτι να μείνει κρυφό, όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι. - Ετσι, μπορούμε να βρούμε βίντεο με τον Αραφάτ στα αγγλικά να καταδικάζει δήθεν τις βομβιστικές επιθέσεις, και στα αραβικά να καλεί για 'τιμή και δόξα' στους κατασκευαστές των βομβιστικών μηχανισμών. - Ετσι, μετά την αποκάλυψη από τους New York Times το 2000 πως η Παλαιστινιακή Αρχή έπαιρνε χρήματα από τη διεθνή κοινότητα για παιδικές κατασκηνώσεις ενώ αυτές ήταν κέντρα παραστρατιωτικής εκπαίδευσης ανηλίκων, μπορούμε να δούμε τον Αραφάτ να αρνείται σε επίσημη συνέντευξη τύπου το γεγονός λέγοντας στη δημοσιογράφο που του έκανε την ερώτηση «είσαι ψεύτρα, φέρε μου αποδείξεις γι' αυτό που λες», και την άλλη μέρα να δίνει συνέντευξη σε αραβικά μέσα λέγοντας «υπάρχει μεγαλύτερο μήνυμα για τον κόσμο από το παιδί που θέλει να γίνει μάρτυρας για τον Αλλάχ;» ή να δηλώνει προκλητικά σε ομιλίες του «αν είστε δειλοί, αγαπητοί μου μουσουλμάνοι Αραβες συμπατριώτες, και δεν θέλετε να πολεμήσετε τον εχθρό, τότε μείνετε στο σπίτι σας, αλλά στείλτε μου τα παιδιά σας κι εγώ θα τους δώσω την ύψιστη τιμή, θα τα κάνω πολεμιστές και μάρτυρες». - Ετσι γνωρίζουμε ότι στην πραγματικότητα, ο Αραφάτ ζήτησε την καταστροφή του Ισραήλ πολλές φορές μετά την υπογραφή της υποτιθέμενης ειρηνευτικής συμφωνίας το 1993. Για παράδειγμα, σε μια ομιλία προς τους Αραβες διπλωμάτες στη Σουηδία το 1996, σύμφωνα με την Jerusalem Post, ο Αραφάτ είχε δηλώσει πως «η PLO τώρα θα επικεντρωθεί στη διάσπαση του Ισραήλ ψυχολογικά σε δύο στρατόπεδα. Σχεδιάζουμε να εξαλείψουμε το κράτος του Ισραήλ και να δημιουργήσουμε στη θέση του ένα Παλαιστινιακό κράτος». - Και έτσι γνωρίζουμε ότι ο Αραφάτ, ακόμα και μετά το Οσλο, όταν βρισκόταν έξω, μιλούσε τη γλώσσα των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, στα αγγλικά, αλλά μέσα, στις ομιλίες του στα αραβικά έλεγε 'Τζιχάντ, τζιχάντ, τζιχάντ, τζιχάντ', όπως εδώ το 1996, τρία χρόνια μετά την 'ειρήνη' που υπέγραψε στις συμφωνίες του 1993. https://www.youtube.com/watch?v=0yIlszDfp94 Ο Αραφάτ το κρατούσε απλό: Είχε απορρίψει εισηγήσεις από τους μαρξιστές της PLO να κηρύξει 'ταξικό πόλεμο' ενάντια στην αραβική μπουρζουαζία, και δήλωνε ότι «θα χρησιμοποιήσω τους γιους των βοσκών ή όσων μεγαλώνουν σε στρατόπεδα για στρατιώτες μου και τους τραπεζικούς λογαριασμούς των πλουσίων Αράβων για την γραφειοκρατία μου, εξίσου, για τον ίδιο σκοπό: Την μεγάλη αραβική πατρίδα». https://books.google.gr/books?id=877DR3un9rIC&lpg=PT150&dq=arafat%20both%20sides%20of%20his%20mouth&pg=PT151#v=onepage&q=arafat%20both%20sides%20of%20his%20mouth Τότε δεν λεγόταν ακόμη 'Παλαιστίνη', για να πει λ.χ. «την μεγάλη παλαιστινιακή πατρίδα». Τότε την έλεγε «μεγάλη αραβική πατρίδα». Τότε έλεγε την αλήθεια: Οτι οι Παλαιστίνιοι είναι ο μοναδικός λαός στον κόσμο που εφευρέθηκε μόνο για να εξαλείψει και να εξοντώσει και να εκδιώξει έναν άλλο λαό. Εδώ μπορούμε να χαρούμε λίγα από τα έργα του υπερεκτιμημένου σωβινιστή ηγέτη: - Yasser Arafat and the Lies (απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ 'Relentless Struggle for Peace in the Middle East', 2003): https://www.youtube.com/watch?v=uSNEwSoV9zE - Efraim Karsh, Arafat's Grand Strategy, Middle East Quarterly, Spring 2004 http://www.meforum.org/605/arafats-grand-strategy - The Father of Modern Terrorism; The True Legacy of Yasser Arafat, Foundation for Defense of Democracies, 12/11/2014 http://www.defenddemocracy.org/media-hit/the-father-of-modern-terrorism-the-true-legacy-of-yasser-arafat/ https://web.archive.org/web/20141216104647/http://www.nationalreview.com:80/articles/212881/father-modern-terrorism/andrew-c-mccarthy Σε γενικές γραμμές, οι κάτοικοι των εδαφών επιθυμούσαν να συνεχίσουν τη ζωή τους και να επωφεληθούν από τις ευκαιρίες που προσέφερε το νέο status quo. Από τη στιγμή, όμως, που η PLO είχε επιτύχει να σταθεροποιήσει την εξουσία της στη Δυτική Οχθη και τη Γάζα, οι παλαιστινιακές ελίτ έδειξαν (και συνεχίζουν να δείχνουν μέχρι σήμερα) ότι το βιωτικό επίπεδο και οι συνθήκες ζωής των πολιτών τους είναι κυριολεκτικά το τελευταίο που τους απασχολεί -αν τους απασχολεί καθόλου. Ας το δούμε βαθύτερα: Οποιος διαβάσει προσεκτικά την ιστορία της σύγκρουσης, θα διαπιστώσει ένα πολύ συγκεκριμένο μοτίβο, ένα pattern που επαναλαμβάνεται συνεχώς, και που δεν είναι τυχαίο φυσικά: Ερώτηση: Πότε αυξάνεται η παλαιστιανική τρομοκρατική βία και πότε οι επιθέσεις εναντίον αμάχων πολλαπλασιάζονται; Απάντηση: Κάθε φορά που οι συνθήκες είναι ευνοϊκές και υπάρχουν πιθανότητες για τη σύναψη συμφωνίας, δηλαδή κάθε φορά που το Ισραήλ κάνει παραχωρήσεις και συμβιβασμούς και φαίνεται πρόθυμο να δώσει στους Παλαιστίνιους εκείνα που λένε ότι θέλουν. - Οι Ισραηλινοί αποχωρούν από τον Νότιο Λίβανο το 1983-1985, και, αντί ηρεμίας στα βορειοδυτικά τους σύνορα, διαπιστώνουν ότι η Χεζμπολάχ δημιουργεί ένα κράτος εν κράτει στον Λίβανο που απειλεί την ασφάλεια των Ισραηλινών πολιτών εκτοξεύοντας πυραύλους μικρού και μεγάλου βεληνεκούς. Ακολουθεί η πρώτη Ιντιφάντα. - Το 2000, ο τότε Ισραηλινός (εργατικός) πρωθυπουργός Ehud Barak, υποστηριζόμενος και από τον Αμερικανό πρόεδρο Μπιλ Κλίντον, προσέφερε στον Γιάσερ Αραφάτ το 99% αυτών που ζητούσε, προκειμένου να υπογραφεί συμφωνία ειρήνης στο πλαίσιο της οποίας θα ιδρυόταν και ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. Προσφέρθηκε να αποσυρθεί από το 95% της Δυτικής Οχθης και από το 100% της Λωρίδας της Γάζας σε μια τελική διευθέτηση. - Την ίδια χρονιά το Ισραήλ αποχώρησε οριστικά και από εκείνη την στενή ζώνη ασφαλείας ακριβώς στα βόρεια σύνορά του με τον Λίβανο που είχε κρατήσει κατά τη μεγάλη αποχώρησή του το 1985. - Επιπλέον, ο πρωθυπουργός Γιτζάκ Ράμπιν και οι διάδοχοί του, προσφέρθηκαν να αποσυρθεί το Ισραήλ από σχεδόν όλα τα Υψώματα του Γκολάν με αντάλλαγμα την ειρήνη με τη Συρία. - Ο Γιάσερ Αραφάτ απέρριψε τις προτάσεις αυτές και απάντησε με τη δεύτερη Ιντιφάντα. - Το Ισραήλ αποχωρεί μονομερώς από τη Λωρίδα της Γάζας το 2005, Τον Αύγουστο του 2005, όλα τα ισραηλινά στρατεύματα και οι πολίτες απομακρύνθηκαν από τη Λωρίδα της Γάζας και το έδαφος παραδόθηκε στον έλεγχο της Παλαιστινιακής Αρχής. Επιπλέον, τέσσερις κοινότητες στη Βόρεια Σαμάρεια που καλύπτουν μια έκταση μεγαλύτερη από το σύνολο της Λωρίδας της Γάζας εκκενώνονται ως μέρος του σχεδίου απεμπλοκής. Ως αποτέλεσμα, το Ισραήλ έχει αποσυρθεί πλέον από περίπου το 94% του εδάφους που κατέλαβε το 1967. - Ποια ήταν η απάντηση: Η Χαμάς εκδιώκει τις δυνάμεις του Παλαιστίνιου προέδρου Μαχμούντ Αμπάς από την περιοχή, Ισραηλινός στρατιώτης δεν υπάρχει στη Γάζα, και όμως οι Ισραηλινοί πολίτες δέχονται κάθε δύο χρόνια βροχή από ρουκέτες που φθάνουν μέχρι το Τελ Αβίβ. - Ο Εχούντ ‘Ολμερτ προσφέρει στον Μαχμούντ Αμπάς ακόμη και τον διαμελισμό της Ιερουσαλήμ. - Και πάλι, οι Παλαιστίνιοι απορρίπτουν τις προτάσεις και απαντούν με νέα κύματα τρομοκρατικής βίας. Και αν το εξετάσουμε ακόμα πιο προσεκτικά, στο μικροσκόπιο, θα διαπιστώσουμε ότι όχι μόνο το pattern ισχύει 100%, αλλά και ότι η χειρότερη παλαιστινιακή βία σημειώνεται πάντα στις πιο γενναιόδωρες κινήσεις και προσφορές ειρήνης από την πλευρά των Ισραηλινών. Μπορεί οι χρήσιμοι δυτικοί ηλίθιοι 'αντισιωνιστές' και οι απολογητές των διεφθαρμένων δικτατορικών θρησκόληπτων παλαιστινιακών ηγεσιών να προσπαθούν να μας πείσουν πως δήθεν οι επιθέσεις αυτοκτονίας αυξάνονται λόγω 'καταπίεσης' και 'κατοχής', αλλά η αλήθεια είναι ότι αυξάνονται ακριβώς στις αντίθετες περιόδους: Μόνο σε στιγμές που η ειρηνευτική διαδικασία και οι προοπτικές αποχώρησης του Ισραήλ είναι ευνοϊκότερες από ποτέ, και όταν μία λύση είναι επικείμενη. Παραδείγματα: - Οι βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας, για παράδειγμα, πρωτοπαρουσιάστηκαν στην ατμόσφαιρα της ευφορίας μόνο λίγους μήνες μετά την ιστορική χειραψία Rabin-Arafat στο γκαζόν του Λευκού Οίκου: οκτώ άνθρωποι δολοφονήθηκαν τον Απρίλιο του 1994, την ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, στην πόλη Afula, όταν ένας Παλαιστίνιος βομβιστής αυτοκτονίας πυροδότησε τη βόμβα που υπήρχε μέσα στο αυτοκίνητό του δίπλα σε μία στάση λεωφορείου, την στιγμή που συγκεντρωμένο πλήθος επιβιβαζόταν στο λεωφορείο τς γραμμής. Εξι μήνες αργότερα, 21 Ισραηλινοί δολοφονήθηκαν σε λεωφορείο στο Τελ Αβίβ. Κατά το επόμενο έτος, πέντε βομβιστικές τρομοκρατικές επιθέσεις κόστισαν τη ζωή 38 επιπλέον Ισραηλινών. Συνολικά, 91 Ισραηλινοί έχασαν τη ζωή τους μεταξύ Σεπτεμβρίου 1993 και τέλους 1994, μόνο. http://www.jewishvirtuallibrary.org/comprehensive-listing-of-terrorism-victims-in-israel#1993 - Κατά τη διάρκεια της βραχύβιας κυβέρνησης του μετριοπαθούς Shimon Peres (Νοέμβριος 1995-Μάιος 1996), μετά τη δολοφονία του Yitzhak Rabin, άλλοι 58 Ισραηλινοί δολοφονήθηκαν μέσα σε μία μόνο εβδομάδα, σε τρεις βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας σε Ιερουσαλήμ και Τελ Αβίβ. Μετά το Οσλο, οι τρομοκρατικές επιθέσεις επιδεινώθηκαν, μέσα σε πέντε χρόνια δολοφονήθηκαν σε περίπου 90 πολύνεκρες δολοφονικές επιχειρήσεις 'μαρτυροσύνης' 279 Εβραίοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά, δηλαδή περισσότεροι άνθρωποι από ό,τι είχαν δολοφονηθεί τα προηγούμενα 15 χρόνια συνολικά. Αποτέλεσμα, να αλλάξει πλήρως η ψυχολογία της ισραηλινής κοινωνίας, και έτσι οι Ισραηλινοί να αναγκαστούν να αναπτύξουν (αντί για πολιτικές ειρήνης και συμβίωσης), σχέδια και πολιτικές αντιμετώπισης τς τρομοκρατίας, και να πληρώσουν πάνω από 250 δισεκατομμύρια δολάρια σε πρόσθετα κόστη ασφάλειας και σε οικονομικές απώλειες. - Μετά τη συμφωνία του Οσλο ΙΙ, και από τις αρχές του 1996 και μετά την ολοκλήρωση της απόσυρσης των Ισραηλινών από τη Χεβρώνα τον Ιανουάριο του 1997, το 99% του παλαιστινιακού πληθυσμού της Δυτικής Οχθης και της Λωρίδας της Γάζας δεν βρισκόταν κάτω από την κατοχή του Ισραήλ. Η βία κατά των Ισραηλινών που προερχόταν από τα εδάφη αυτά κατά τη διάρκεια αυτών των ετών δεν μπορεί με κανέναν ορισμό να θεωρηθεί 'αντίσταση στην ξένη κατοχή'. Στα χρόνια αυτά δεν υπήρξε τέτοια κατοχή. Και όμως τότε άρχιζαν να σημειώθηκαν οι χειρότερες βομβιστικές επιθέσεις. - Μάλιστα κατά τη διάρκεια της τριετούς διακυβέρνησης από τον σκληρό Νετανιάχου, που επιβράδυνε τις διαδικασίες ειρήνευσης, οι επιθέσεις ήταν λίγες, και κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης από τους φιλειρηνικούς Ραμπίν και Πέρες, οι επιθέσεις τριπλασιάστηκαν και εξαπλασιάστηκαν αντίστοιχα! Δεν είναι βέβαιο ότι όλοι καταλαβαίνουν τι ακριβώς συνέβη με τις συμφωνίες του Οσλο, και ειδικότερα, αν μπορούν να κατανοήσουν την ιστορία αυτή οι φανατικοί υποστηρικτές του αραβικού σωβινισμού, οι 'αντισιωνιστές': Δώστε λίγη προσοχή: Πριν από τις Συμφωνίες του Οσλο του 1993: - δεν υπήρχε χωριστός φράκτης (αυτό που λένε 'τείχος', ενώ στο 95% του είναι απλά ένα συρματόπλεγμα) στο Ισραήλ. - δεν υπήρχε μια τεράστια βάση εκτόξευσης πυραύλων και ρουκετών στη Λωρίδα της Γάζας και - δεν υπήρχαν φρουροί ασφαλείας στην είσοδο κάθε καφετέριας, εμπορικού κέντρου ή νηπιαγωγείου. Υπό βαριά διεθνή πίεση, το Ισραήλ συμφώνησε, μέσω των συμφωνιών του Οσλο: - να επιτρέψει σε χιλιάδες Παλαιστίνιους τρομοκράτες να μεταφερθούν από την Τυνησία στο Ισραήλ και να εγκατασταθούν μέσα και γύρω από τα σύνορά του - να τους παράσχει περίπου 50.000 πυροβόλα και άλλα όπλα, και - να τους δώσει χρήματα (1,2 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως) και γη, που τελικά χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία στρατιωτικών βάσεων στη Γάζα, και στη Δυτική Οχθη. Ολα αυτά, με μοναδικό αντάλλαγμα μία 'υπόσχεση ειρήνης'. Δηλαδή, μια υπόσχεση που θα μπορούσε να ακυρωθεί ανά πάσα στιγμή και η οποία, όπως αποδείχτηκε, δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ καθώς οι Παλαιστίνιοι ηγέτες συνέχισαν την υποκίνηση του μίσους και τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας. Πολλοί αναλυτές σημειώνουν το γεγονός πως οι Συμφωνίες του Οσλο ήταν κίνηση τακτικής από την πλευρά του Αραφάτ, διότι οι παλαιστινιακές ελίτ είχαν ξεμείνει από επιλογές και βρίσκονταν σε εξαιρετικά δυσχερή θέση. Η απόφαση του Αραφάτ να σταθεί ενάντια στον Σαντάμ Χουσεΐν και να συμμετάσχει στο μέτωπο εναντίον του στον πρώτο πόλεμο ΗΠΑ-Ιράκ είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια υποστήριξης από τους Αραβες πάτρονες και χρηματοδότες της PLO. Αυτή η απώλεια κρίσιμων κεφαλαίων, σε συνδυασμό με την πτώση του προστάτη της PLO, της ΕΣΣΔ, έβαλαν τον Αραφάτ και την PLO στην γωνία. Η μοναδική διέξοδος του Αραφάτ ήταν να προσποιηθεί ότι ενδιαφέρεται για την ειρήνη και να προσέλθει στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στις Συμφωνίες του Οσλο, οι οποίες δημιούργησαν την Παλαιστινιακή Αρχή και επέτρεψαν στους Παλαιστίνιους ηγέτες να επαναπατριστούν στη Δυτική Οχθη (Ιουδαία και Σαμάρεια) και στη Γάζα. Στις πανηγυρικές ομιλίες της 9ης Σεπτεμβρίου 1993, ο Αραφάτ υποσχέθηκε ότι η PLO θα απέχει από κάθε εκδήλωση βίας και τρομοκρατίας. Ο Παλαιστίνιος ηγέτης επίσης ορκίστηκε, ενώπιον ηγετών και λαού και διεθνούς κοινής γνώμης, στη δήλωση αρχών της 13ης Σεπτεμβρίου 1993, που υπογράφηκε στην Ουάσιγκτον, να επιλύσει όλα τα εκκρεμή ζητήματα σε διμερείς διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ. Σε αντάλλαγμα, δημιουργήθηκε η Παλαιστινιακή Αρχή και έλαβε ταυτόχρονα υποστήριξη, οικονομική και όχι μόνο, από Αμερικανούς και Ευρωπαίους χορηγούς βοήθειας. Ωστόσο, αυτή ήταν η μισή ιστορία, μόνο, αυτή για τις κάμερες: Η Παλαιστινιακή Αρχή -τόσο υπό τον Αραφάτ όσο και υπό τον Αμπάς- έχει επανειλημμένα παραβιάσει αυτές τις υποσχέσεις με κάθε δυνατό τρόπο. Οι Συμφωνίες του Οσλο έγιναν πραγματικότητα μόνο για έναν λόγο: Επειδή οι Εβραίοι πιστεύουν διαχρονικά πως ο καλύτερος τρόπος για να μειωθεί ο αντισημιτισμός είναι να κάνουν παραχωρήσεις. Αυτό βέβαια είναι ένα θεμελιώδες λάθος, και έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι κάθε φορά που οι Εβραίοι κάνουν παραχωρήσεις, η απέναντι πλευρά (όποια και αν είναι, δεν μιλάμε μόνο για τους Παλαιστίνιους τώρα) το εκλαμβάνει αυτό σαν σημάδι αδυναμίας και γίνεται ακόμα πιο επιθετική και ακόμα πιο βίαιη εναντίον των Εβραίων. Αυτή η εσφαλμένη αντίληψη έχει παγιωθεί στις συνειδήσεις των σύγχρονων Ισραηλινών, και τείνει να γίνει αναπόσπαστο δόγμα του σιωνισμού, ο οποίος κάνει συνεχώς παραχωρήσεις, εδώ και 100 χρόνια. Φαίνεται ότι κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Χιλιάδες χρόνια διώξεων έχουν συμβάλει ώστε να χτιστεί η πεποίθηση πως οι Εβραίοι πάντοτε πρέπει να κάνουν υποχωρήσεις, αν θέλουν να βγουν ζωντανοί από μία δύσκολη κατάσταση.Το ίδιο συνέβη και με τις Συμφωνίες του Οσλο: ο Ράμπιν και η ισραηλινή ηγεσία της εποχής πίστευαν ότι όσο μεγαλύτερες είναι οι παραχωρήσεις εναντίον του ορκισμένου εχθρού τους, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες για την Ειρήνη. Σε μια παράλογη πολιτική απόφαση, προσκάλεσαν τον Γιασέρ Αραφάτ να ηγηθεί της Παλαιστινιακής Αρχής και του έδωσαν όλες τις δυνατότητες η PLO να μετεξελιχθεί από μια ανέστια τρομοκρατική οργάνωση, σε κράτος με έδαφος, κύρος και μηχανισμούς, και φυσικά, το χειρότερο όλων, σε κράτος με τον δικό του στρατό και τις δικές του δυνάμεις ασφαλείας. Αυτό δεν έχει ξανασυμβεί στα παγκόσμια χρονικά: ένα απειλούμενο κράτος ή μία απειλούμενη εμπόλεμη παράταξη να οπλίζει ηθελημένα το χέρι του ορκισμένου εχθρού της με στόχο να τον καθησυχάσει και να τον οδηγήσει στο μονoπάτι της Ειρήνης και της συμβίωσης. Το αποτέλεσμα το είδαμε: αμέσως μετά τις Συμφωνίες του Οσλο, η κατάσταση επιδεινώθηκε ραγδαία και ξεκίνησε η πραγματική σκληρή τρομοκρατία με τους βομβιστές αυτοκτονίας και τις δολοφονίες αμάχων, ακόμα και παιδιών, σε πιτσαρίες και παιδικά πάρτυ. Η προσδοκία ότι όλο αυτό θα οδηγούσε στην ειρήνη, απλά έμεινε προσδοκία αλλά με πολύ χειρότερους όρους και συσχετισμούς δυνάμεων, πλέον. Για άλλη μια φορά, οι Εβραίοι προσποιήθηκαν πως ο αντισημιτισμός θα μπορούσε να διακοπεί από κάποια δικά τους διορθωτικά μέτρα, αγνοώντας ότι η τελική απόφαση ποτέ δεν καθορίζεται από τα θύματα του αντισημιτισμού, αλλά πάντα καθορίζεται από τους αντισημίτες και τους κατήγορους των Εβραίων. Σήμερα, δεν έχει αλλάξει το παραμικρό. Π.χ. η παλαιστινιακή αποστολή ('πρεσβεία') στην Κολομβία ανεβάζει στο λογαριασμό της στο τουίτερ https://unitedwithisrael.org/palestinian-diplomatic-mission-calls-for-israels-destruction/ μια ρήση του Γιάσερ Αραφάτ, ζητώντας το τέλος του εβραϊκού κράτους: http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/4003823.stm «Στόχος του αγώνα μας είναι το τέλος του Ισραήλ. Αυτός ο αγώνας δεν επιτρέπει ούτε συμβιβασμούς, ούτε διαπραγματεύσεις. Δεν θέλουμε ειρήνη. Θέλουμε πόλεμο, θέλουμε νίκη» Κατόπιν θα διαγράψει το τουίτ, βέβαια, αλλά μήπως αυτό δεν κάνουν εδώ και 70 χρόνια οι Παλαιστίνιοι, να λένε και να ξελένε; @ακόλουθοι 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους