25#

Πλήρες Κείμενο:

Μετάφραση πολύ καλού must read άρθρου - "«Μα ο σιωνισμός!» Αυτό δεν αποτελεί πλέον επιχείρημα. Η συζήτηση για το αν ο αντισιωνισμός είναι αντισημιτισμός ίσως είχε νόημα πριν από 78 χρόνια. Σήμερα δεν έχει κανένα νόημα. Ο λόγος δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με τη μισαλλοδοξία, αλλά έχει να κάνει αποκλειστικά με το τι έχει καταστεί το Ισραήλ. Το επιχείρημα που κάποτε είχε νόημα Κάποτε, ο σιωνισμός ήταν μια θεωρία. Ήταν μια πρόταση, που αναπτύχθηκε σε ευρωπαϊκά καφέ και ρωσικές ιερατικές σχολές, ότι ο εβραϊκός λαός πρέπει να έχει ένα κράτος. Υπήρχαν λαμπροί Εβραίοι που το πίστευαν αυτό και λαμπροί Εβραίοι που δεν το πίστευαν. Το Bund (ένα κοσμικό εβραϊκό σοσιαλιστικό κίνημα από την Ανατολική Ευρώπη) πίστευε ότι οι Εβραίοι πρέπει να παραμείνουν σοσιαλιστές της Διασποράς. Οι πρώτοι μεταρρυθμιστές θεωρούσαν ότι οι Εβραίοι ήταν μια θρησκεία, όχι ένα έθνος. Οι ορθόδοξοι αντι-σιωνιστές (με παύλα) πίστευαν ότι η επιστροφή στη Σιών έπρεπε να αφεθεί στον Μεσσία. Μπορούσες να συζητήσεις για τον σιωνισμό όπως θα συζητούσες για οποιαδήποτε πολιτική θεωρία. Σε εκείνο τον κόσμο, ήταν δυνατό να είσαι ένας διανοητικά ειλικρινής αντι-σιωνιστής (με παύλα). Μπορούσες να πεις: «Δεν πιστεύω ότι ένα εβραϊκό κράτος είναι η σωστή απάντηση στο εβραϊκό ζήτημα», και να το εννοείς. Ασχολιόσουν με μια πρόταση που δεν είχε ακόμη υλοποιηθεί. Πολλοί εξέχοντες Εβραίοι στην Ευρώπη και την Αμερική ένιωθαν το ίδιο. Αυτός ο κόσμος έληξε το 1948. Ο σιωνισμός δεν είναι πια μια θεωρία. Είναι μια χώρα που ονομάζεται Ισραήλ. Είναι πάνω από επτά εκατομμύρια Εβραίοι που ζουν εκεί. Είναι μια γλώσσα που μιλούν τα παιδιά στις αυλές των σχολείων. Είναι ένα διαβατήριο, ένας στρατός, μια γενιά παππούδων που έχει ήδη θαφτεί στο χώμα. Δεν μπορείς να είσαι αντισιωνιστής (τώρα, πλέον, χωρίς παύλα) απέναντι σε μια χώρα με τον ίδιο τρόπο που ήσουν απέναντι σε μια ιδέα. Το λάθος κατηγοριοποίησης είναι πολύ μεγάλο. Τι τους ζητάς στην πραγματικότητα να κάνουν; Εδώ είναι η ερώτηση που ουσιαστικά δεν απαντάται ποτέ: Πάρε μια δεκαεπτάχρονη Ισραηλινή στη Χάιφα. Δεν επέλεξε τον σιωνισμό. Γεννήθηκε το 2009. Ο παππούς της ήρθε από τη Βαγδάτη το 1951, επειδή το Ιράκ απέλασε τους Εβραίους του 10 χρόνια μετά την απόπειρα δολοφονίας τους στο αντιεβραϊκό πογκρόμ που έμινε γνωστό ως Farhud. Μιλάει εβραϊκά επειδή η μητέρα της της μιλούσε εβραϊκά. Έχει ισραηλινό διαβατήριο επειδή αυτή είναι η χώρα στην οποία εκδόθηκε το πιστοποιητικό γέννησής της. Τι ακριβώς θέλει ο αντισιωνιστής (χωρίς παύλα) να κάνει; - «Δεν της ζητάω να κάνει τίποτα. Απλώς αντιτίθεμαι στο κράτος στο οποίο ζει.» Αυτό δεν είναι απάντηση. Κάθε χώρα αποτελείται από ανθρώπους. Το να αντιτίθεσαι στην ύπαρξη του κράτους της σημαίνει να αντιτίθεσαι στη ρύθμιση που είναι η ζωή της. Θέλει ο αντισιωνιστής να μεταναστεύσει αυτή η κοπέλα; Να αποκηρύξει την υπηκοότητά της και να ζήσει ως μη πολίτης σε ένα κράτος με παλαιστινιακή πλειοψηφία; Να σταματήσει να μιλάει εβραϊκά στα παιδιά της; Κάθε συγκεκριμένη εκδοχή της απάντησης είναι είτε τερατώδης είτε ασυνάρτητη. Το «από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα» είναι σύνθημα μόνο επειδή κανείς δεν χρειάζεται να εξηγήσει τι σημαίνει για τους πραγματικούς Εβραίους που ζουν ανάμεσα στον ποταμό και τη θάλασσα. Ο εκλεπτυσμένος αντισιωνιστής θα πει ότι προβάλλει ένα πολιτικό επιχείρημα σχετικά με τον χαρακτήρα του κράτους. Μια διεθνική ρύθμιση. Σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό στην πραγματικότητα. Επτά εκατομμύρια Εβραίοι που μιλούν εβραϊκά εγκαταλείπουν την πλειοψηφική τους θέση, εγκαταλείπουν την πολιτική κυριαρχία που έχτισαν οι παππούδες τους, εγκαταλείπουν τη μόνη χώρα στον πλανήτη όπου η εβραϊκή ζωή έχει δημογραφικό και στρατιωτικό βάρος, και εμπιστεύονται ότι μια διεθνική οντότητα που περιλαμβάνει τζιχαντιστές ψηφοφόρους της Χαμάς και οπλοφόρους της Δυτικής Όχθης θα τους μεταχειριστεί δίκαια. Πρέπει να επιστρέψουν, εθελοντικά, στην κατάσταση της Διασποράς που άφησαν πίσω, με τα γνωστά μειονεκτήματά της, όπως οι περιοδικές μαζικές δολοφονίες, η επιθυμία για τις οποίες είναι κατοχυρωμένη στα ιδρυτικά έγγραφα όλων των παλαιστινιακών οργανώσεων. Εδώ είναι που η διάκριση μεταξύ αντισιωνισμού και αντισημιτισμού γίνεται, στην πράξη, μια ακαδημαϊκή περιέργεια. Η Bari Weiss έγραψε στο βιβλίο της «How to Fight Anti-Semitism» ότι είναι ένα πράγμα να σκέφτεσαι αν θα κάνεις παιδιά πριν μείνεις έγκυος, αλλά είναι εντελώς διαφορετικό να σκέφτεσαι τη μητρότητα αφού γεννηθεί το παιδί σου. Ίσως η διάκριση μεταξύ αντισιωνισμού και αντισημιτισμού να έχει σημασία σε ένα σεμινάριο Εβραϊκών Σπουδών. Για την δεκαεπτάχρονη Ισραηλινή στη Χάιφα, ωστόσο, είναι άνευ σημασίας. Αυτό που απαιτούν από αυτήν οι αντισιωνιστές είναι να διαλύσει τις βασικές συνθήκες της ύπαρξής της. Είτε το κίνητρό σου είναι κλασικό μίσος για τους Εβραίους είτε υψηλόφρονη πολιτική θεωρία, είναι άσχετο με την ίδια την απαίτηση. Δεν είναι επίσης ρατσισμός, τουλάχιστον όχι με τη ναζιστική έννοια. Ο ναζιστικός φυλετικός αντισημιτισμός δεν πρόσφερε στους Εβραίους καμία διαφυγή: είσαι αυτό που είσαι βιολογικά, και καμία αποκήρυξη δεν θα μπορούσε να σε σώσει. Ο αντισιωνισμός προσφέρει μια διέξοδο: Αποκηρύξτε την κυριαρχία του λαού σας, αποκηρύξτε τον σιωνισμό, υιοθετήστε το λεξιλόγιο των κατηγόρων σας, και θα γίνετε δεκτοί. Αυτή είναι η θέση του εκλεπτυσμένου αντισιωνιστή. Με αυτή τη δομική έννοια, ο αντισιωνισμός δεν μοιάζει με τον φυλετικό αντισημιτισμό, αλλά με τον παλιό χριστιανικό αντισημιτισμό, ο οποίος υποσχόταν να δεχτεί θερμά τους Εβραίους, αρκεί να προσηλυτίζονταν. Γι' αυτό και η ειλικρινής λέξη για να το περιγράψει δεν είναι ρατσισμός. Ένα κίνημα που επιδιώκει να εξαλείψει μια εθνική και εθνοτική ταυτότητα μέσω προπαγάνδας, διώξεων και, μερικές φορές, βίας δεν αποτελεί νόμιμη πολιτική θέση. Είναι HATE GROUP, μια ομάδα μίσους. Το γεγονός ότι ευρείς πολιτικοί κύκλοι στη Δύση απονέμουν πλέον σε αυτή την ομάδα μίσους ιδεολογική σεβαστότητα αποτελεί πρόβλημα από μόνο του, και δεν διαφέρει ουσιαστικά από το γεγονός ότι οι φυλετικές δοξασίες απολάμβαναν κάποτε ευρεία αποδοχή, ή ότι ο χριστιανικός αντισημιτισμός αποτελούσε κάποτε τη θεμελιώδη παραδοχή της μορφωμένης ευρωπαϊκής ζωής. Η δημοτικότητα δεν υπήρξε ποτέ απόδειξη νομιμότητας. Τι είναι οι Ισραηλινοί Οι Ισραηλινοί δεν οφείλουν σε κανέναν να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους. Δεν χρειάζεται να κερδίσουν τη συζήτηση για το αν ο σιωνισμός ήταν η σωστή ιδέα το 1897. Δεν χρειάζεται να πείσουν τον Ezra Klein ή τον Hasan Piker ή τους φοιτητικούς καταυλισμούς ότι η δημιουργία της χώρας τους το 1948 ήταν δίκαιη. Η συζήτηση έχει τελειώσει, όχι επειδή κέρδισε η μία πλευρά, αλλά επειδή το ίδιο το πράγμα έγινε πραγματικότητα. Είναι ένας λαός. Μιλούν μια γλώσσα. Ζουν σε ένα κομμάτι γης και έχουν υποθήκες. Αυτό κάνουν οι λαοί. Το κάνουν οι Έλληνες. Το κάνουν οι Πολωνοί. Το κάνουν οι Κεμπέκοι. Οι συζητήσεις για το αν πρέπει να το κάνουν είναι, σε αυτό το σημείο, μια δραστηριότητα αναψυχής για ανθρώπους που ζουν αλλού. Ο βασικός στόχος του σιωνισμού, αυτός που μοιράζονταν όλες οι παρατάξεις του, ήταν να κάνει τον εβραϊκό λαό ένα έθνος όπως τα άλλα έθνη: να μιλά τη δική του γλώσσα, να ασκεί κυριαρχία στην πατρίδα του. Διαφορετικοί σιωνισμοί πρόσθεσαν διαφορετικά συστατικά. Μερικά είναι ατελή. Μερικά δεν θα γίνουν ποτέ. Αλλά ο πυρήνας επιτεύχθηκε. Το να είσαι Εβραίος που μιλάει εβραϊκά στη Γη του Ισραήλ είναι πλέον τόσο συνηθισμένο όσο το να είσαι Γάλλος στη Γαλλία. Ο σιωνισμός ως ιδεολογία έχει δημιουργήσει κάτι που δεν χρειάζεται πλέον ιδεολογία: μια εθνική, εθνοτική και πολιτισμική ταυτότητα με δική της ζωή. Για πολύ καιρό, οι Εβραίοι αναμενόταν να δικαιολογούν την ύπαρξή τους σε κάθε νέα γενιά κριτικών, σε κάθε νέα γλώσσα, χρησιμοποιώντας το λεξιλόγιο που οι ίδιοι οι επικριτές τους δίνουν. Ο σιωνισμός και το ισραηλινό εγχείρημα, στο βαθύτερο επίπεδό τους, είναι το εγχείρημα του να μην χρειάζεται να το κάνουν άλλο αυτό οι Εβραίοι. Το να μπορούν να υπάρχουν, απλά. Της αξιοπρέπειας του να ξυπνάς κάπου, να παραγγέλνεις έναν καφέ με γάλα («cafe-hafuch») και ένα κρουασάν στα εβραϊκά (εντάξει, η εβραϊκή λέξη για το κρουασάν είναι «κρουασάν», μια γαλλική λέξη, αλλά ακόμα κι έτσι), και να μιλάς μια γλώσσα και να μεγαλώνεις μια οικογένεια και να πηγαίνεις στη δουλειά. Ο αντισιωνισμός είναι μια απαίτηση να επιστρέψουν οι Εβραίοι στον τρόπο ύπαρξης στον οποίο πρέπει να δικαιολογούν όλα αυτά. Οι Ισραηλινοί, ως επί το πλείστον, δεν ενδιαφέρονται. Και δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρονται". Να προσθέσουμε τα εξής: - Η συζήτηση για το σιωνισμό έχει λήξει. Και αυτό το έδειξε η ίδια η Ιστορία -εκείνη που κινείται από τις ανάγκες των ανθρώπων, για όποιον ξέρει μισή λέξη μαρξισμού-. Και αυτό το λένε το 99% των πραγματικά ενδιαφερόμενων, δηλαδή το 99% των σημερινών Εβραίων. Γεγονότα στο έδαφος. Δεν μπορείτε να κάνετε τον σιωνισμό πάλι μόνο μια ιδέα, μόνο για να μπορέσετε να τον εξοντώσετε συντομότερα και ευκολότερα. Ολοι οι 'αντισιωνιστές' και οι συνοδοιπόροι αδυνατούν να κατανοήσουν ένα σημείο που οι περισσότεροι Εβραίοι γνωρίζουν ενστικτωδώς: ότι τώρα οι Εβραίοι δεν μπορούν ποτέ, και δεν πρόκειται, να αφήσουν να αντικατασταθεί ο μοναδικός μηχανισμός ασφαλείας τους, το μικρό εβραϊκό κράτος, με μια κατάσταση όπως πριν το Ολοκαύτωμα, κατάσταση διαρκούς πολιτικής αδυναμίας που άφηνε τους Εβραίους συνεχώς ευάλωτους σε αντισημιτικές επιθέσεις, πογκρόμ, πρακτικές αποδιοπομπαίων τράγων, και τελικά μαζική βία και γενοκτονία. Game over, τώρα έχουν στρατό οι Εβραίοι και δεν θα σας αφήσουν. Πηγή: - Adam Hummel, “But Zionism!” Isn’t an Argument Anymore, 27/04/2026 https://boundlessinsights.substack.com/p/but-zionism-isnt-an-argument-anymore @ακόλουθοι 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους