25#

Πλήρες Κείμενο:

Το περιστατικό με το πεντάχρονο παιδί που βρέθηκε μόνο του στο σπίτι και κλειδωμένο να πετάει αντικείμενα από το μπαλκόνι δεν είναι απλώς μια είδηση.Είναι ένα σήμα κινδύνου. Όταν η κοινοποίηση μιας τέτοιας είδησης συνοδεύεται από αστείες φατσούλες (reactions), το πρόβλημα παύει να είναι ατομικό και γίνεται συλλογικό. Ένα παιδί πέντε ετών δεν έχει την παραμικρή αίσθηση του κινδύνου. Η κίνηση να πετάει πράγματα από το μπαλκόνι είναι μια κραυγή για επικοινωνία ή ένα παιχνίδι που μπορεί να αποβεί μοιραίο. Η επιλογή των γονέων να το αφήσουν χωρίς επίβλεψη δεν είναι ένα λάθος της στιγμής, αλλά μια σοβαρή έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο, που υποδηλώνει πλήρη αδυναμία κατανόησης του γονεϊκού ρόλου. Φτάσαμε στο σημείο η ψυχιατρική αξιολόγηση των γονέων να μην είναι απλώς μια ιδέα, αλλά μια επιτακτική ανάγκη. Είναι να τρελαίνεται κανείς: εμείς έχουμε παιδιά 19 χρονών, ολόκληρους άντρες και γυναίκες, και τα παίρνουμε δέκα τηλέφωνα τη μέρα από το άγχος μας για να δούμε αν έφαγαν, αν είναι καλά, αν έφτασαν στον προορισμό τους. Και την ίδια στιγμή, δύο ανάξιοι άνθρωποι παρατάνε ένα πεντάχρονο μωρό μόνο του στο σπίτι, αφήνοντάς το να παίζει με τον θάνατο στο μπαλκόνι. Και ας μη διανοηθούν να ψελλίσουν καμία δικαιολογία. Διότι αν συνέβαινε το μοιραίο μετά κάποιοι θα είχαν την απαίτηση να τους συμπονέσουμε. Η κακιά ώρα θα έλεγαν, μπορεί να συμβεί στον οποιονδήποτε. Δεν θέλω να ακούσω κουβέντα για το ότι είχαν δουλειά, ότι έλειψαν για λίγο ή ότι δεν είχαν πού να το αφήσουν. Τίποτα δεν μπαίνει πάνω από τη ζωή ενός παιδιού που δεν μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του. Αν η δουλειά σου είναι πιο σημαντική από την ασφάλεια του πεντάχρονου παιδιού σου, τότε είσαι επικίνδυνος. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους