25#

Πλήρες Κείμενο:

Ο κοινός εχθρός «Άλμα», ο Φειδίας και τα πυρά κρότου λάμψης των παραδοσιακών κομμάτων Η προεκλογική περίοδος μπήκε για τα καλά σε τροχιά σύγκρουσης. Όπως συμβαίνει συχνά όταν το πολιτικό σύστημα νιώθει πίεση, αντί να αναζητά απαντήσεις, αναζητά εχθρούς. Τη δεδομένη στιγμή, ένας εχθρός εμφανίζεται να είναι κοινός για όλους. Για σχεδόν όλο το φάσμα των παραδοσιακών κομμάτων, ο εχθρός είναι το Άλμα του Οδυσσέα Μιχαηλίδη. ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΕΛΑΜ, από διαφορετικές αφετηρίες και με διαφορετικές στοχεύσεις, πυροβολούν προς την ίδια κατεύθυνση. Καθόλου τυχαία. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το Άλμα είναι ένα πολυσυλλεκτικό πολιτικό ρεύμα, το οποίο τραβά ψήφους από παντού. Φυσιολογικό είναι αυτό να προκαλεί τρόμο. Μέσα στον πανικό τους, όμως, τα παραδοσιακά κόμματα διαπράττουν δύο σοβαρά πολιτικά λάθη. Το πρώτο είναι δείγμα πολιτικής μυωπίας. Πιστεύουν πως πολεμώντας το Άλμα, θα τρομοκρατήσουν ή θα μεταπείσουν τους δικούς τους απογοητευμένους ψηφοφόρους και θα τους φέρουν πίσω στο μαντρί. Λες και πρόκειται για κάποια παροδική παρεξήγηση. Λες και ο ψηφοφόρος που εγκαταλείπει ένα κόμμα το οποίο στήριζε για χρόνια, το κάνει επιπόλαια. Από στιγμιαίο θυμό. Αυτό, όμως, δεν στέκει ούτε πολιτικά ούτε λογικά. Όταν ένας ψηφοφόρος εγκαταλείπει ένα παραδοσιακό κόμμα για ένα νέο σχηματισμό, δεν μετακινείται επειδή βαρέθηκε. Μετακινείται επειδή έχει συσσωρεύσει δυσπιστία, δυσαρέσκεια, θυμό, απογοήτευση. Μάλιστα, όταν επιλέγει ένα κόμμα που κεφαλαιοποιεί την εικόνα του ηγέτη του ως προσώπου που συγκρούστηκε με τη διαφθορά, το μήνυμα γίνεται ακόμη πιο καθαρό. Το ζήτημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό. Οι ψηφοφόροι αυτοί δεν φεύγουν μόνο προς το Άλμα. Φεύγουν από ένα παλιό πολιτικό σχηματισμό που θεωρούν πλέον πως δεν τους εκπροσωπεί. Επειδή έχουν πειστεί ότι οι πολιτικές του δεν τους εκφράζουν. Επειδή δεν απάντησε πειστικά και δεν πολέμησε με ειλικρίνεια το τέρας της διαφθοράς. Πιστεύει αλήθεια κάποιος, ότι ο ψηφοφόρος που εγκαταλείπει το κόμμα του ακριβώς επειδή δεν το εμπιστεύεται, θα επιστρέψει επειδή το κόμμα αυτό επιτίθεται στο νέο του προορισμό; Το πιθανότερο είναι να συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Κάθε επίθεση, που μοιάζει με συντονισμένη περιχαράκωση ενός παλιού κόμματος, μάλλον ενισχύει αντί να αποδυναμώνει το Άλμα.Μάλλον το συσπειρώνει αντί να το διαρρηγνύει. Μάλλον επιβεβαιώνει αντί να διαψεύδει το αφήγημα το οποίο το τροφοδοτεί. Με απλά λόγια, πολεμώντας το Άλμα, το δυναμώνουν ολοένα και περισσότερο. Κάπου εδώ εμφανίζεται και το δεύτερο μεγάλο τους λάθος. Που ίσως είναι ακόμη πιο εντυπωσιακό. Έχουν εστιάσει τόσο εμμονικά στο Άλμα, που σχεδόν αγνοούν τον άλλο μεγάλο απορροφητή ψήφων, τον Φειδία. Και όμως, αν υπάρχει χώρος όπου θα μπορούσαν θεωρητικά να ανακτήσουν απογοητευμένους ψηφοφόρους με πειστικά πολιτικά επιχειρήματα, αυτός είναι το κόμμα του ευρωβουλευτή. Διότι, σε αντίθεση με το Άλμα, του οποίου η απήχηση εδράζεται σε συγκεκριμένο πολιτικό συμβολισμό -τη μάχη κατά της διαφθοράς- η στήριξη προς τον Φειδία φαίνεται σε μεγάλο βαθμό να εδράζεται στην αντισυστημική αντίδραση. Στη διάχυτη απογοήτευση και στην ψήφο διαμαρτυρίας. Στην προκείμενη περίπτωση, όμως, επικρατεί μια περίεργη σιωπή. Προτιμούν να πολεμούν εκείνον που διαθέτει ισχυρό λόγο ύπαρξης, αντί εκείνον του οποίου η εκλογική δυναμική βασίζεται, ως επί το πλείστον, στην αμφισβήτηση και όχι σε κάποια επεξεργασμένη πολιτική πρόταση. Είναι παράδοξο. Επιτίθενται στο πεδίο όπου έχουν τις λιγότερες πιθανότητες να ανακτήσουν χαμένο έδαφος και αμελούν το πεδίο όπου ίσως να είχαν πιθανότητες να πείσουν. Σαν να πυροβολούν εκείνον που βρίσκεται εντός τεθωρακισμένου οχήματος αντί εκείνον που κυκλοφορεί ακάλυπτος. Βεβαίως, το μεγαλύτερο πρόβλημα των παραδοσιακών κομμάτων είναι βαθύτερο. Συμπεριφέρονται λες και το πρόβλημά τους να είναι οι νέοι παίκτες. Δεν είναι. Το πραγματικό πρόβλημά τους είναι ότι μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων τους, αναζητούν διέξοδο από τον εγκλωβισμό τους για χρόνια σε παρατάξεις οι οποίες συσσώρευσαν οργή και αγανάκτηση με τις λανθασμένες τους πολιτικές επιλογές. Και αυτό δεν θεραπεύεται με επιθέσεις της στιγμής. Θεραπεύεται με ειλικρινή αυτοκριτική. Με αξιοπιστία. Με πειστικές απαντήσεις. Με πολιτική ανανέωση, που να μοιάζει αληθινή και όχι προσχηματική. Όταν οι πολίτες αναζητούν διέξοδο, δεν επιστρέφουν επειδή φοβήθηκαν το νέο δρόμο. Επιστρέφουν μόνο αν δημιουργηθούν πέραν πάσης αμφιβολίας ξεκάθαρες συνθήκες, που θα τους κάνει να πιστέψουν ξανά στο παλιό. Πλην, όμως, αυτό είναι κάτι που έπρεπε να είχε γίνει προ καιρού. Τώρα πια είναι πολύ αργά. Τώρα θα εισπράξουν το αποτέλεσμα της συσσωρευμένης οργής. Τώρα πια, κανένα επικοινωνιακό μπαράζ εναντίον του Άλμα δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα. Αντί να αναρωτιούνται πώς θα αναχαιτίσουν το Άλμα, αυτό το οποίο έπρεπε να είχαν κάνει τα παραδοσιακά κόμματα ήταν να συνειδητοποιήσουν γιατί γεννήθηκε η ανάγκη για ένα Άλμα. Εκεί βρίσκεται το πραγματικό πολιτικό ερώτημα. Όλα τα άλλα είναι απλώς, πυρά κρότου λάμψης. Που οδηγούν αναπόφευκτα σε ήττα στις εκλογές. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ The common enemy “Alma”, Phidias and the flash bangs of the traditional parties The pre-election period has entered a conflict trajectory for good. As often happens when the political system feels pressure, instead of looking for answers, it looks for enemies. At the given moment, an enemy appears to be common to all. For almost the entire spectrum of traditional parties, the enemy is Odysseas Michaelides’ Alma. DISY, AKEL, DIKO, ELAM, from different starting points and with different goals, are shooting in the same direction. Not by chance. Polls show that Alma is a multi-faceted political current, which draws votes from everywhere. It is natural that this causes terror. In their panic, however, the traditional parties are committing two serious political mistakes. The first is a sign of political myopia. They believe that by fighting Alma, they will terrorize or persuade their own disillusioned voters and bring them back into the fold. As if this is some temporary misunderstanding. As if a voter who abandons a party he supported for years does so frivolously. Out of momentary anger. However, this does not hold up either politically or logically. When a voter abandons a traditional party for a new formation, he does not move because he is bored. He moves because he has accumulated distrust, dissatisfaction, anger, disappointment. In fact, when he chooses a party that capitalizes on the image of its leader as a person who has clashed with corruption, the message becomes even clearer. The issue is not communicational. It is deeply political. These voters are not just leaving for Alma. They are leaving an old political formation that they no longer consider to represent them. Because they are convinced that its policies do not express them. Because it did not respond convincingly and did not fight honestly the monster of corruption. Does anyone really believe that the voter who abandons his party precisely because he does not trust it, will return because this party attacks its new destination? The exact opposite is most likely to happen. Every attack, which looks like a coordinated entrenchment of an old party, rather strengthens rather than weakens Alma. Rather, it unites it rather than tears it apart. Rather, it confirms rather than refutes the narrative that feeds it. Simply put, by fighting Alma, they are strengthening it more and more. Somewhere here their second big mistake appears. Which is perhaps even more striking. They have focused so obsessively on Alma that they have almost ignored the other big vote-sucker, Phidias. And yet, if there is one place where they could theoretically win back disillusioned voters with convincing political arguments, it is the MEP’s party. Because, unlike Alma, whose appeal is based on a specific political symbolism – the fight against corruption – support for Phidias seems to be largely based on anti-systemic reaction. On widespread disappointment and the protest vote. In this case, however, a strange silence prevails. They prefer to fight someone who has a strong reason for being, rather than someone whose electoral momentum is based, for the most part, on questioning rather than on some elaborate political proposal. It is paradoxical. They attack the field where they have the least chance of recovering lost ground and neglect the field where they might have had a chance to convince. It's like shooting someone in an armored vehicle instead of someone walking around unprotected. Of course, the biggest problem of the traditional parties is deeper. They behave as if their problem were the new players. It's not. Their real problem is that a large percentage of their voters are looking for a way out of being trapped for years in factions that have accumulated anger and resentment with their wrong political choices. And this is not cured by attacks of the moment. It is cured by honest self-criticism. With credibility. With convincing answers. With political renewal, which seems real and not pretentious. When citizens are looking for a way out, they do not return because they were afraid of the new path. They will only return if conditions are created beyond any doubt that will make them believe in the old again. However, this is something that should have been done long ago. Now it is too late. Now they will reap the results of the accumulated anger. Now, no communication barrage against Alma can have any effect. Instead of wondering how to stop Alma, what the traditional parties should have done was to realize why the need for Alma was born. Therein lies the real political question. Everything else is just a flash in the pan. Which inevitably leads to defeat in the elections. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους