25#

Πλήρες Κείμενο:

«ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΡΟΜΟ» Το μυστικό του κόσμου Ο Ντοριάνο κι ο Καρλομπιάνκι, δύο άνδρες γύρω στα 50, πηγαίνουν με το αυτοκίνητό τους σε κάποιο αεροδρόμιο για να υποδεχτούν τον παλιό τους φίλο Τζένιο που έχουν χρόνια να τον δουν. Όμως η διαδρομή μετατρέπεται σε μια συνεχή βόλτα από μπαρ σε μπαρ με ζητούμενο …το τελευταίο ποτό της ημέρας! Τυχαία θα γνωρίσουν ένα νεαρό φοιτητή αρχιτεκτονικής, τον Τζούλιο, που θα το πάρουν μαζί τους στο ατελείωτο ταξίδι από μπαρ σε μπαρ. Η συναναστροφή αυτή θα οδηγήσει και τους τρεις στο να ξαναδούν τη ζωή και να επαναπροσδιορίσουν τις απόψεις τους. Η ταινία «Ένα τελευταίο για το δρόμο» (La citta di pianura) του Φραντσέσκο Σοσάι είναι μια ‘χαώδης’ σινεφιλική κωμωδία -με δραματικά στοιχεία-, ένα ρόουντ μούβι που βλέποντάς το δεν πρόκειται να βαρεθείς ούτε στιγμή. Το αντίθετο μάλιστα. Ο Σοσάι όλο και κάτι βγάζει από το μανίκι, προσθέτοντας ενδιαφέρον στην ταινία. Και δεν είναι μόνον οι δύο αξιολάτρευτοι πενηντάρηδες που ψάχνουν το νόημα της ζωής μπροστά από ένα ποτήρι μπίρας (ή κρασί, ή ντακιρί ή οτιδήποτε άλλο) που τους ερμηνεύουν ιδανικά ο Σέρτζο Ρομάνο (Καρλομπιάνκι) και ο Πιερπάολο Καποβίλα (Ντοριάνο). Είναι κι ο νεαρός Τζούλιο-που δεν τολμά να εξομολογηθεί τον έρωτά του σε μια κοπέλα- που τον παίρνουν μαζί τους ‘συνένοχο’ στην αναζήτηση του ‘τελευταίου για το δρόμο’ (ή του μυστικού του κόσμου;). Ο Σοσάι σκηνοθετεί δημιουργώντας μια ‘ζαλούρα’ στο θεατή μεταφέροντας έτσι το ό,τι συμβαίνει στην ταινία. Και τελικά ο θεατής παρασύρεται -όπως την έπαθε κι ο Τζούλιο- σε μια απίθανη περιπλάνηση γεμάτη αναζητήσεις, αποκαλύψεις και εξομολογήσεις. Μια ταινία τρυφερή, φευγάτη, αγαπησιάρικη, ματιά ειρωνική, αυτοσαρκαστική, μελαγχολική, βαθιά ανθρώπινη όπου ο Φραντσέσκο Σοσάι επιχειρεί να μιλήσει για την κρυμμένη ανθρωπιά, για τις απροσδόκητες σχέσεις, για τις φιλίες και τα όνειρα για όλα εκείνα που είναι το μυστικό του κόσμου που όμως ενώ όλοι νομίζουμε ότι ξέρουμε δεν τολμάμε να το ξεστομίσουμε! Πολύ σημαντικός είναι ο ρόλος της μουσικής. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας ακούγονται τραγούδια απόλυτα ταιριαστά με όσα συμβαίνουν (ροκ και μπαλάντες) που συνοδεύουν την εικόνα. Νομίζω ότι η μουσική αποτελεί πολύ βασικό στοιχείο στη δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας που θέλει ο σκηνοθέτης. Η ταινία τιμήθηκε με το Χρυσό Αλέξανδρο-Μισέλ Δημόπουλος και με βραβείο ανδρικής ερμηνείας για τους Σέρτζο Ρομάνο και Πιερπάολο Καποβίλα στο τμήμα Meet the Neighbours+ του 66ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. (Η ΕΠΟΧΗ 25-26/4/2026) 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους