25#

Πλήρες Κείμενο:

Χαιρετισμούς στη Μύκονο (Μνήμες 64) Έγραψα για την Άνδρο, για τη Μύκονο έχω πει πολλά και προφορικά και γραπτά, ήταν η πρώτη και ηφαιστειακή (!) εμπειρία του διορισμού μου, συμβαίνει συχνά να συναντάς ανθρώπους δαιμόνιους με τη σφραγίδα του καλού (των αγγέλων) ή του κακού (του εωσφόρου!). Το θέμα είναι ότι τέτοια συναπαντήματα μπορεί να πλουτίζουν τη ζωή σου, μπορούν να σε βγάλουν έξω όμως απ' το δρόμο που έχεις χαράξει για τη ζωή σου και τη δουλειά σου, για το λειτούργημα που ανέλαβες. Σ' αυτά τα δύο χρόνια στο νησί (1975-1977) και το καλό επράξαμε και το ζαβό. Κάναμε και λάθη, δεν ήταν όλα σωστά, όσα έγιναν, μπήκαμε αναγκαστικά σε ένα στρόβιλο εξελίξεων και κυρίως αμυνθήκαμε στις παλιές δυνάμεις της συντήρησης που έκαναν τα πάντα να μην αφήσουν να ανθίσει ένα νέο πνεύμα στη εκπαίδευση. Επειδή ήξερα ότι έρχονται νέοι καιροί, για να μη λησμονηθούν τα γεγονότα, έγραψα μια ιστορία για όλα αυτά, η οποία επανεκδόθηκε από την ΕΛΜΕ της Πάρου αργότερα. Θα έκανα αλλαγές αν την ξανάγραφα, όχι για ένα καλύτερο έργο, αλλά για μια πιο ρεαλιστική απεικόνιση των γεγονότων. Αδικήσαμε κάποιους ανθρώπους, αλλά είπαμε, βρεθήκαμε ξαφνικά να απολογούμαστε για το ενδιαφέρον και τη στοργή στα παιδιά. Αν δεν ήταν υπουργός Παιδείας ο καλύτερος όλων, ο πιο ανθρωπιστής όλων, ο Γεώργιος Ράλλης θα μάς είχαν απολύσει ό-λους! Και αν δεν μάς στήριζαν τα παιδιά και η Μύκονος όλη. Στη Μύκονο έζησα ένα πνεύμα κυκλαδικού πολιτισμού μοναδικό με μια γενναιοδωρία που δεν είχα βρει, ούτε βρήκα ποτέ ξανά! Γράφω χωρίς πρόχειρο, χωρίς προετοιμασία κάθε πρωί και είναι πιθανόν να εισχωρούν λάθη, αλλά ίσως έτσι είναι πιο αληθινό το κείμενο. Αναφέρομαι για την ώρα σε τέσσερα γεγονότα και βλέπουμε αν θα συνεχίσω αύριο. α) Πήγαμε με τη γυμνασιάρχη στο Θαλάμι, ένα κέντρο στην παραλία που έμενε ανοιχτό το χειμώνα. Τής άρεσε να ξενυχτά και να διασκεδάζει. Ταπεινό γλέντι με ντόπιους μουσικούς. Πήγαμε να πληρώσουμε στο τέλος και ο ιδιοκτήτης μάς έδιωξε: "Πρώτη φορά έχουμε καθηγητές δημοκρατικούς και δεν παίρνουμε λεφτά" μάς είπε! β) Στα εστιατόρια αφήναμε χρήματα κάτω από το τραπεζομάντιλο γιατί συχνά δεν τα έπαιρνε ο μαγαζάτορας! Μια μέρα το ανακάλυψε νωρίς και μάς πήρε κυνήγι να μάς τα επιστρέψει. Σκηνή για τον κινηματογράφο! γ) Σε μια απεργία (είχαμε τότε απεργήσει πολύν καιρό, πριν η ΟΛΜΕ γίνει των κομμάτων) κάποιος πολίτης ήρθε και μού έβαλε στην τσέπη χρήματα να τα δώσω στους συναδέλφους! δ) Ένας αγρότης μάς είδε που είμαστε συγκεντρωμένοι σε εστιατόριο της παραλίας όλοι οι καθηγητές, ήρθε, καλησπέρισε και μάς είπε. Τα πληρώνω εγώ, σας κάνω το τραπέζι γιατί αγαπάτε τα παιδιά! Μείναμε έκπληκτοι όλοι, πήγαμε κάτι να πούμε, να κεράσει μόνο το κρασί, αλλά ήταν ανένδοτος και αυτός και ο ταβερνιάρης! Αν υπάρχει σκηνοθέτης ας τα χρησιμοποιήσει, είναι όλα αληθινά! Μυκονιάτικα. Χαιρετισμούς στη Μύκονο, στα παιδιά, στους συναδέλφους, σε όλους. Με πολλούς αλληλογραφώ ακόμα, την Αναστασία, την Πανωραία, την Κατερίνα, την Αργυρώ, το Δημήτρη, τον Ηλία, τον άλλο Ηλία, τον Στέλιο, τον Πέτρο, τη Μαρία, την Ανδριανή, την Μαρίνα, τον Φραγκίσκο, την Κατερίνα, Την Ρίτα, τον Μιχάλη, τον Λευτέρη, τον Αντώνη, την Σοφία, φιλιά σε όλους. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους