25#

Πλήρες Κείμενο:

Χωρίς παρεξήγηση για τους εν Αθήναις φίλους μου, αλλά νομίζω πως εδώ και πολλές δεκαετίες πλέον η πρωτεύουσα δεν είναι μια πόλη "για κανονικούς ανθρώπους", μοιραία και με διάφορους τρόπους οδηγεί τα μέλη της στον αλληλοκανιβαλισμό. Και αυτά δεν τα λέω τώρα, τα έλεγα ήδη από τη δεκαετία του 80, όταν ήδη από τότε, ως κάτοικος του Παγκρατίου είχα βιώσει το παρκάρισμα ως μια βαρύτατα τραυματική διαδικασία. Και όχι μόνο το παρκάρισμα φυσικά αλλά κάθε λογής "συνύπαρξη". (δεν κάνω πλάκα). Η όλη ιστορία μου θυμίζει ένα πείραμα με μερικά ποντίκια, που είχε ξεκινήσει τη δεκαετία του 60 και μέσα σε μερικά χρόνια ο πληθυσμός αφού πέρασε διάφορες φάσεις αλληλοεξόντωσης λόγω ανεξέλεγκτου υπερπληθυσμού, στο τέλος αφανίστηκε. Δυστυχώς η Αθήνα είναι ένα εξαιρετικό μέρος για να το επισκεφτεί ένας ξένος αλλά ένα φρικτό, ένα πραγματικά απάνθρωπο, για να μένει κάποιος μόνιμα. Συνολικά πέρασα σε αυτή την πόλη 57 χρόνια από τη ζωή μου, ποτέ δεν την ένιωσα σαν αγκαλιά, ποτέ δεν αισθάνθηκα να ριζώνω έστω σε κάποιο επίπεδο, ποτέ δεν αισθάνθηκα κομμάτι της παρά μόνο ως κάποιο σώμα ξένο που κάποιος κοινωνικός μηχανισμός προσπαθούσε να με αποβάλει. (Μέχρι που το κατάφερε ακόμη και με λόγους φαινομενικά άλλους από τους προαναφερόμενους). Το μόνο που μπορεί κάποιος στην Αθήνα να μάθει να κάνει πολύ καλά, είναι να νιώθει πάντα ξένος. Αυτά νιώθω εγώ. Κάποιος άλλος μπορεί να νιώθει άλλα. Δεν ξερω. Αλλά σήμερα στην Αθήνα εγώ δεν θα θελα ούτε να πεθάνω. Κι ο θάνατος εκεί μια ευτέλεια έχει. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους