25#

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα ο τεράστιος Antonio Gramsci συναντά το θάνατο...μια ζωή σύμφυτη με διώξεις και εγκλεισμούς που δεν μπόρεσαν να κατασιγάσουν το θεωρητικό πλούτο που μας έδωσε πριν φύγει πρόωρα απο τη ζωή. Εδώ ο Pier Paolo Pasolini στέκεται με σεβασμό μπροστά στο τάφο του... Το έργο του μπορεί να ιδωθεί- χρονολογικά και ιδεολογικά- ως ανταγωνιστικό στη σκέψη του Κέυνς: ενώ ο πρώτος απεργαζοταν το τρόπο που η επανάσταση μπορούσε να γίνει εφικτή στη Δυτική Ευρώπη, ο Κέυνς ήθελε να βρει το τρόπο να διασώσει το φυλλορρουντα καπιταλισμό της εποχής του από αυτή τη προοπτική. Το έργο του Ιταλού στοχαστή διαθέτει μια φρεσκάδα που γεννήθηκε στις πιο δύσκολες συγκυρίες. Ναι μεν η σκέψη του στη φυλακή ήταν ανεμπόδιστη από τις ατραπούς της σταλινικής ορθοδοξίας, τα γραπτά του όμως έπρεπε να κουβαλούν τη ευφυία να ξεφεύγουν από τα δίχτυα της λογοκρισίας και κυρίως αποτυπώνουν το θάρρος ενός ανθρώπου που παρά τον πολύχρονο εγκλεισμό του και τα προβλήματα υγείας που τον κατέβαλαν να χαράξει ένα άλλο δρόμο πολιτικής. Για τον Γκράμσι ήταν υψίστης σημασίας να διαχωρίσει τα γεγονότα της Ρωσικής επανάστασης από τη πραγματικότητα της Δυτικής Ευρώπης. Η Οκτωβριανή εμπειρία εγγράφονταν σε αυτό που αποκαλούσε ως πόλεμο ελιγμών: μια έφοδος στο κράτος. Στον αντίποδα, πρότεινε πως στη Δύση το κράτος είναι προφυλαγμένο πίσω από μια κοινωνία πολιτων που η πολύπλοκη δομή της αντιστέκεται " στις καταστροφικές επιδρομές του οικονομικού στοιχείου". Η εξουσία δεν βρισκόταν σε μια αίθουσα ελέγχου, όπως λ.χ. τα Χειμερινά ανάκτορα, που όταν το κατακτούσες κέρδιζες την ανεμπόδιστη νομή της. Θεωρούσε πως πρωταρχικά ανάμεσα στη κοινωνία των πολιτών και την εξουσία μεσολαβεί ένα κρίσιμο σώμα, το οποίο αποκάλεσε διανοούμενους, που καθορίζουν τις πολιτιστικές, ιδεολογικές βάσεις, θρησκευτικές βάσεις εκ των οποίων απορρεει αυτό που θεωρείται φυσιολογικό και παρεκκλίνον. Το κρίσιμο ήταν ένα κόμμα να προσεταιριστεί τους καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, αυτούς που καθορίζουν την άποψη για τη σύγχρονη κατάσταση των πραγμάτων. Η μάχη έπρεπε να διεξαχθεί στο εμβληματικό πεδίο της ηγεμονίας. Ο Γκράμσι προέκρινε το πόλεμο θέσεων, γυρίζοντας τη πλάτη του στη τότε παραδοσιακή αντίληψη της κατάληψης της εξουσίας, με τον οποίον μια κοινωνική ομάδα πρέπει να ηγεμονεύει πριν αναλάβει την εξουσία όμως και από τη στιγμή που τη κατακτά δεν μπορεί να παρά να εδραιώνει την ιδεολογική της αδυναμία. Όμως αυτό δεν είναι μια διαδικασία που τελείται χωρίς αντίλογο, χωρίς δηλαδή την άλλη πλευρά σε μια μορφή παθητικής επανάστασης, να προσπαθεί να κερδίσει τα χαμένα της κεκτημένα. Ο Κέυνς δεν ήταν άραγε αυτός που στο παρηκμασμένο μοντέλο του laissez- faire που οδήγησε το καπιταλισμό στο βάραθρο πρότεινε την χαλιναγωγηση του μέσω του σχεδιασμού το οποίο έγινε το υποστύλωμα των χρυσών χρόνων του καπιταλισμού μετά τον Πόλεμο; Ανάμεσα στο δίλημμα των καιρών επανάσταση ή μεταρρυθμίσεις ο Γκράμσι έδωσε την δική του απάντηση υπερβαίνοντας στην ουσία το ερώτημα. Μια επανάσταση ως διαδικασία ή ως εγκαθίδρυση ηγεμονίας δεν συνιστά μια οριστική κατάληψη της εξουσίας αντίθετα πρόκειται για μια μακρά πορεία που αποσκοπούν να φέρουν νέες κοινωνικές σχέσεις στη θέση των παλιών. Σήμερα κοιτάμε τόσο τον Γκράμσι όσο και τον Παζολίνι με σεβασμό αλλά κυρίως μελαγχολία...οι ήττες ήταν μόνο προσωρινές στον εικοστό αιώνα όχι όμως σήμερα. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους