25#

Πλήρες Κείμενο:

Στην πραγματικότητα μπορείς να φτάσεις σε πολλές εκδοχές επινταχυντισμού, ως μια επίλυση, από πάρα πολλές κατευθύνσεις. Εξάλλου ο στοχασμός κυνηγάει την ουρά της αλήθειας. Αλλά ποια επίλυση μπορεί να αφορά μια ολόκληρη κοινωνία ή έστω καν τον καθαρό πυρήνα της; Να πάμε αμέσως σε κάτι πολύ πιο μικρό από την αλήθεια, αλλά όχι περισσότερο υποφερτό: την ειλικρίνεια. Στην οικογένειά μου είχαμε τουλάχιστον δύο ανθρώπους με κεντρικό ρόλο που είχαν την ειλικρίνεια σε μια θέση αρετής στη ζωή τους. Αν μείνεις εκεί, σε κάτι τόσο αυτάρκες, τουλάχιστον λογικά, είσαι ασφαλής απλώς ενίοτε αντιπαθής. Αν αξιώνεις με την ειλικρίνεια, δίκαιο, δηλαδή δουλεύεις με την ειλικρίνεια δεν εκφράζεσαι μόνον, εμένα η ζωή μού δίδαξε ότι δε θα το βρεις. Τα παιδιά έχουν μια ισχυρή αίσθηση της ειλικρίνειας. Ψέμα και αλήθεια γίνονται ένα, ακόμα κι η φαντασία τους, εκφράζεται με ειλικρίνεια. Για αυτό κυβερνούν το σύμπαν στο μυαλό του Ηράκλειτου. Μόλις την περασμένη εβδομάδα άκουσα μια φανταστική πρόταση απροσμέτρητης ειλικρίνειας και ταυτόχρονης ρηχότητας και βαθύτητας από ένα αγοράκι 6-7 ετών, μια ολόκληρη πραγματεία για τον πόνο. Και το παρατηρεί κανείς και στα παιδιά, ότι συχνά η ειλικρίνεια δίνει κατευθείαν χώρο στην διεκδίκηση δικαίου, αυτοδίκαια. Δε λειτουργεί έτσι το δίκαιο. Γιατί στην κορύφωσή του πάντα κρύβεται η πιθανότητα της τραγωδίας. Δύο δίκαια σε σύγκρουση δηλαδή. Όσες φορές διεκδίκησα δίκαιο με ειλικρίνεια, με έναν τρόπο πάντα ένα δίκαιο ετίθετο υπό παρασκευή, αλλά ποτέ δεν το λάμβανα. Ο κόσμος το 2008 - 2014, υπέφερε με έναν μοναδικό τρόπο σαν πλήρη αντιστροφή του ρηθέντος του Τολστόι. Υπέφεραν οι οικογένειες με έναν συντονισμένο τρόπο. Υπέφεραν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ή, ένας νέος τρόπος να υποφέρουν είχε προστεθεί πάνω από κάθε άλλη στοιβάδα του βίου τους. Αυτό δεν ισχύει σήμερα. Κάποιος που και σήμερα υποφέρει πολλαπλώς, χρειάζεται δύναμη και ψυχραιμία για να μπορέσει να το δει, χωρίς να αποτραβηχτεί και να τα ρίξει όλα πάνω του. Σαφώς δεν είναι όλα πάνω του, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι μοιραζόμαστε πια κάποια κοινή δυστυχία ή κοινή αποτυχία ή κοινό εμπόδιο, σε ένα πλατύ κοινωνικό επίπεδο. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, η Ελλάδα, βιώνει έναν νέο μοντερνισμό της. Μπορεί να ακούγεται εξωπραγματικό ή/και εξοργιστικό σε πολύ κόσμο (και σε μένα, ασφαλώς). Αυτό συμβαίνει. Οι Βρετανοί θεωρητικοί, σήμερα, μετά τον Φίσερ, το ξέρουν πολύ καλά αυτό. Γιατί ξέρουν πολύ καλά, και το έζησαν, τι ακριβώς έκανε η Θάτσερ και πώς μπόρεσε πραγματικά να προσθέσει ένα νέο βάρος και άχθος στον κόσμο όχι σε συνάρτηση με την οντολογία του. Η Θάτσερ δεν πατάει πάνω σε πάγιες οικουμενικές τάσεις της ανθρώπινης κατάστασης για να χτίσει. Κάνει συντηρητική επανάσταση. Δε θέλει να αναστυλώσει τον ατομοκεντρισμό. Θέλει να διαλύσει την κοινωνία ως leitmotiv. Αν πετύχεις να φτιάξεις οιοδήποτε zeitgeist, φτιάχνεις μαζί πάντα και ένα volksgeist έστω εν σπέρματι. Δηλαδή υποκείμενο. Δεν αρκεί καν, αυτό που λέει ο Φανόν και ο Σεζέρ για την ψυχή πια του υποκειμένου. Το μέλημα δεν είναι καν να φτιάξεις νέα ψυχή. Γιατί το ζήτημα είναι ότι έχει -ήδη- τοποθετηθεί μία καινούργια. Η Ελληνική κοινωνία, αυτή τη στιγμή, καταφάσκει. Κι αυτό φαίνεται από παντού. Ούτως ή άλλως, είναι πολύ λογικό κάθε άνθρωπος για να επιβιώσει να προσαρμοστεί, να πιαστεί, από κάθε πιθανό σημείο που του παρέχεται ένα κλαδάκι. Ένα παράδειγμα είναι το air b'n'b. Έχει άραγε ακόμα και στη λειτουργία του -από- τους από κάτω ιδεολογική διαφοροποίηση; Θα μπορούσε, λέω εγώ, θεωρητικά. Στον τρόπο εφαρμογής του. Κι εντούτοις δεν έχει, η επιβίωση είναι πολύ ωμό πράγμα. Και όλα όσα συνέβησαν, έτσι όπως συνέβησαν δεν αφήνουν καν απλά το περιθώριο μιας προσαρμογής. Κάνουν το περιθώριο, δυνατότητα. Και άρα στόχο. Και άρα ορμή. Κατευθύνουν τα υποκείμενα, τον νέο κοινωνικό ψυχισμό. Δεν υπάρχει πέπλο που θα σηκωθεί με την κατάρρευση της ελληνικής δημοκρατίας ως λειτουργιστικής κατάστασης, που θα παράγει το οτιδήποτε. Συμβαίνει το αντίθετο, έχουν σηκωθεί όλα τα πέπλα, και από κάτω έχει κι άλλα, κι άλλα, ad infinitum. Γιατί προστίθενται. Προστίθενται καινούργια. Ακόμα και στην Χριστιανική αφήγηση μόνο ο Ιησούς ο ίδιος μπορεί να σηκώσει το πέπλο μάς λέει ο Παύλος. Και το εξηγεί ο Ματθαίος. Γιατί μόνον αυτός έχει πρόσβαση στην ουσία του νόμου, στον οποίο προσθέτει. Το λέει, δε θα καταλυθεί ο νόμος του Μωυσέως, αντιθέτως, δε θα πειραχτεί ούτε ένα ιώτα. Στ' αλήθεια, αυτή είναι η περιγραφή της παραγωγής δικαίου. Είναι ύφανση. Όλο και περισσότερος κόσμος στρέφεται στην αποκαταστατική πλευρά του πολιτικού, που είναι νομίζω το μόνο που μπορεί να απαντήσει στον επιταχυντισμό που μόνον κατάρρευση φέρνει και όχι κοινωνική επανάσταση, και σίγουρα όχι κάποια επανάσταση με θετικό φορτίο, αφού κάθε τέτοια εκκινεί από την εποχή της ως ο απόλυτος μαζικός φορέας παραγωγής δικαίου στη σύνολη ιστορία. Και νομίζω πράγματι το μόνο που θα μας αφορά στο μέλλον, εξαιτίας και της κλιματικής καταστροφής, θα είναι αποκαταστατικές πολιτικές, αποκαταστατικό δίκαιο, αποκαταστατική λογοτεχνία κι αφηγήσεις. Αυτές τις στιγμές το ελληνικό πολιτικό σύστημα δοκιμάζεται στην εσχατιά των θεσμικών πραγμάτων. Και δηλαδή πραγματικά αλλάζει και θα αλλάξει κι άλλο όλη τη χώρα. Δεν έχει τίποτα το θετικό αυτό που κάνει η κυβέρνηση υπό καμία έννοια. Τίποτα δε θα κινητοποιηθεί από αυτό, τίποτα δε θα πορευτεί στην αλήθεια και στο δίκαιο από αυτό. Και κυριότερα, όλο αυτό, λειτουργεί σε μια επικράτεια τόσο φανερή τόσο "παντού", που μπορεί και αφήνει τον νέο ελληνικό εκμοντερνισμό αδιατάραχτο στο ηθικό του. Δεν έχει καμία σημασία μια μοναχική αλήθεια, εκατοντάδες χιλιάδες μοναχικές αλήθειες δεν έχουν καμία σημασία αν έχει παραχθεί ήδη -ένα- πραγματικό. Μόνο ένα. Ο αποσυντονισμός των ρυθμών, οι συνέπειες του ηθικού μας, αργούν να εμφανιστούν, είναι πιο βραδύρυθμες κι από αυτές της ίδιας της εκούσιας κακοήθειας ή/και της ακούσιας αήθειας. Μια αψηφούσα δύναμη που θα τερματίσει ως έχει τον νέο ελληνικό εκμοντερνισμό, πολύ απλά δεν υφίσταται. Αλλά αν θα υπάρξει στο μέλλον, θα φέρει αποκαταστατική μορφή. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους