25#

Πλήρες Κείμενο:

Όταν η κυβέρνηση στριμώχνεται, πάντα έχει μια βρωμιά να αμολύσει. Αν κάποιος δημοσιογράφος κάνει ερωτήσεις, η απάντηση είναι ad hominem επίθεση στον δημοσιογράφο (κάποιος τον έβαλε να το κάνει, you have not been to Samos κλπ). Αν οι εργαζόμενοι απεργούν ή διεκδικουν, πάλι επίθεση (είναι υποκινούμενοι από την αντιπολίτευση, είναι μίζεροι). Αλλά το αποκορύφωμα είναι με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ: αν οι βουλευτές, οι Υπουργοί και τα λοιπά στελέχη της (τα ΔΣ του ΟΠΕΚΕΠΕ είχαν μόνο στελέχη ΝΔ, μην ξεχνιόμαστε) έφαγαν λεφτά και τους έπιασαν στα πράσα, η απάντηση της κυβέρνησης δεν ασχολείται με το γιατί κατηγορούνται για ηθική αυτουργία σε πλαστή βεβαίωση και σε δωροληψία υπαλλήλου (ο Μελάς είναι ο "υπάλληλος"), αλλά ποιος ειχε συμφέρον να τους "καρφώσει" και τι επιδιώξεις "εξυπηρετεί" η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Γιατί βέβαια η κλεψιά για αυτούς είναι κανονικότητα, το μη κανονικό είναι αυτή να τεκμηριώνεται και να τους οδηγεί ενώπιον του Εισαγγελέα για να απολογηθούν! Όλο το πολιτικό σύστημα έχει τέτοια θέματα, αλλά η Δεξιά έχει ιστορία πάνω από μισό αιώνα σε τέτοια κόλπα και προβοκατσιες: όταν δολοφονήθηκε ο Λαμπράκης το 1963, ο Κόλλιας,Εισαγγελέας Αρείου Πάγου, προσπάθησε να κατευθύνει την έρευνα των Εισαγγελέων με τρόπο ώστε να μη θίγει το οργανωμένο παρακράτος. Και μετά όλη η δεξιά και οι εφημερίδες της δεν ασχολήθηκαν με το ότι υπήρχε οργανωμένο παρακράτος που είχε φτάσει να σκοτώσει εν ενεργεία βουλευτή, αλλά έλεγε ότι πρόκειται για σκευωρία για να πλήξει την ΕΡΕ! Το παρακράτος των Κοτζαμάνηδων τότε και των ΟΠΕΚΕΠΕδων σήμερα είναι συστατικό στοιχείο του κράτους της Δεξιάς, αφού αυτό εξασφαλίζει την αναπαραγωγή της εκλογικής πελατείας της. Είτε με φόβο, είτε με εξαγορά, είτε και με τα δύο, είναι συστατικό στοιχείο της διακυβέρνησης, μαζί με τη νομή της εξουσίας προς όφελος διαφορων που πλουτίζουν απεριόριστα. Αυτής της Δεξιάς ο Μητσοτάκης δεν είναι "παρεκκλιση", είναι αξιότατος εκπρόσωπος. Τώρα στις διακοπές σας προτείνω να διαβάσετε στο βιβλία που τα εξηγούν ωραία. Το Ρεπορτάζ της Ελίζας Τριανταφύλλου (εξηγεί τη σημερινή κατάσταση των μίντια και το τι τράβηξαν κάνοντας το ρεπορτάζ για τις υποκλοπές) και το Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο, του Άγγελου Τσεκερη, που μιλά για την πολιτική σύγκρουση από τη δολοφονία Λαμπράκη μέχρι την επιβολή της Χουντας. Παρότι φαίνεται άσχετο εκ πρώτης όψεως, κι όμως, αυτά τα δύο βιβλία αλληλοσυμπληρώνονται με έναν τρόπο που ξεπερνά τις προθέσεις (που δεν είχαν) οι συγγραφείς. Δέσποινα Κουτσούμπα 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους