25#

Πλήρες Κείμενο:

Αntonis Sigalas : Αυτή η ιστορία με τις πλατφόρμες για τον κοινωνικό τουρισμό είναι απολύτως γελοία. Ό,τι ώρα και να προσπαθήσει να μπει κάποιος μέσα στην ημέρα, δεν υπάρχει πρόσβαση. Επειδή κάποιοι θα πουν ότι αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχουν πάρα πολλοί ενδιαφερόμενοι, ας δούμε λίγο τι συμβαίνει σε ένα βάθος χρόνου. Οι πλατφόρμες αυτές άρχισαν να έχουν πολύ μεγάλη σημασία τα τελευταία χρόνια, όταν τα προγράμματα κοινωνικού τουρισμού έγιναν ο μόνος τρόπος για κάποιους να μπορέσουν να κάνουν διακοπές τα καλοκαίρια. Πάντα, από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και μετά, υπήρχε συμβολή του κράτους στην καθιερωμένη καλοκαιρινή ανάπαυλα, αλλά ούτε αυτή ήταν καθιερωμένη κάποτε. Κερδήθηκε με αγώνες και αίμα, όπως ακριβώς το οκτάωρο, οι αναρρωτικές άδειες, τα επιδόματα κλπ. Ο κοινωνικός τουρισμός ως πρόγραμμα άρχισε να εμφανίζεται προς το τέλος της δεκαετίας του 1990, όταν η κλεπτοκρατία της κυβέρνησης Σημίτη, αποφάσισε να συνταχθεί με τα προγράμματα του νεοφιλελευθερισμού τα οποία προωθούσαν οι Βρυξέλλες. Νεοφιλελευθερισμός σημαίνει απουσία κυβερνητικής παρέμβασης στην οικονομία, το κράτος είναι απλώς κάτι σαν διαιτητής, υπάρχει για να επιβλέπει υποτίθεται αν ανταγωνισμός λειτουργεί σωστά. Και επειδή υπάρχει μια μεγάλη διαπλοκή, δηλαδή ανταλλαγή οικονομικών διευκολύνσεων με νομοθετικές παρεμβάσεις (δε χρειάζεται να επεκταθώ επ' αυτού...), το κράτος συνήθως αποφαίνεται υπέρ των ισχυρών του χρήματος. Έτσι λοιπόν, η κυβέρνηση Σημίτη αποφάσισε να αποσυρθεί το κράτος από τον τουρισμό. Η αποβιομηχάνιση της χώρας, η συμμετοχή στο ευρώ, η ασυδοσία του χρηματιστηρίου με το γνωστό έγκλημα του 1999, έγιναν οι σημαίες εκείνης της υποτίθεται δημοσιονομικής επέκτασης, που όμως έγινε με δανεικά και όχι αγύριστα, αλλά γυρισμένα με αίμα που τα πληρώνουμε σήμερα. Ο τουρισμός ήταν η καινούργια πλατφόρμα όπου οι πολυεθνικές και το εγχώριο κεφάλαιο θα χρησιμοποιούσαν για την απόκτηση τεράστιων κερδών. Η απελευθέρωση του τουριστικού προϊόντος με την ταυτόχρονη απόσυρση του κράτους από την αγορά με την ιδιωτικοποίηση κάθε κρατικού ξενοδοχείου, ξενώνα, αλλά και αεροδρομίων και λιμανιών, η οποία ήρθε αργότερα, είχαμε την εκτόξευση του κόστους για να κάνει κανείς διακοπές σε επίπεδα που ο οικογενειακός προϋπολογισμός όσο περνούσαν τα χρόνια δεν μπορούσε να υποστηρίξει. Έτσι βρέθηκαν πολύ μεγάλες ομάδες του πληθυσμού οι οποίες σε ένα προηγούμενο διάστημα δεν είχαν κανένα πρόβλημα να κάνουν διακοπές το χρόνο, μία και πέρα από τις χαμηλότερες σε σχέση με το σήμερα τιμές υπήρχε και το επίδομα αδείας σαν βοήθημα, να μη μπορούν να κάνουν διακοπές. Κάποιοι με πρόσβαση στις ιδιαίτερες πατρίδες τους και στα σπίτια στο χωριό, κάποιοι με φιλοξενία σε φίλους και συγγενείς, με κάποιο τρόπο τα κουτσοκατάφερναν, ωστόσο η αλλαγή ήταν σαφής. Οι διακοπές δεν ήταν πλέον δικαίωμα, αλλά προνόμιο και ταξικός προσδιορισμός. Κάνεις διακοπές, άρα είσαι πλούσιος. Το ελληνικό κράτος όμως πολιτικά και κοινωνικά δε μπορούσε να αντέξει μια τέτοια βίαιη αλλαγή, η οποία συνέβη μέσα σε λίγα μόνο χρόνια. Ζώντας σε μια χώρα από τις πιο όμορφες της Ευρώπης και του κόσμου, όπου συρρέουν από κάθε γωνιά της γης εδώ για να γευτούν τις χάρες της, το να μη μπορεί αυτό να το κάνει ο πληθυσμός της, δημιουργεί ένα είδος συλλογικής τιμωρίας, με τη μετατροπή του πληθυσμού αυτού από οικοδεσπότες σε υπηρέτες στην ίδια τους τη χώρα. Μία τέτοια συνθήκη, σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αλλαγές που έφεραν τα μνημόνια και η γενική φτωχοποίηση, ήταν συνταγή για κοινωνική έκρηξη. Επομένως έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος για να δοθούν κάποια ψίχουλα από τον κρατικό προϋπολογισμό για να πάει διακοπές το πόπολο. Και με αυτόν τον τρόπο φτάσαμε στο σήμερα. Η μαζική συμμετοχή στα όρια του μαλλιοτραβήγματος, με αποτέλεσμα να πέφτουν οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες, δεν είναι ένδειξη επιτυχίας του προγράμματος. Είναι ένδειξη πλήρους αποτυχίας του κράτους να εξασφαλίσει τα βασικά στον πληθυσμό, είναι ένδειξη απόλυτης φτωχοποίησης (μία και σήμερα οι νεόπτωχοι είναι αυτοί που όλο και περισσότερο αναζητούν τη συνδρομή του κράτους για να διατηρήσουν ένα βασικό επίπεδο ζωής, είτε αυτό είναι οι διακοπές είτε να μπορέσουν να εξασφαλίσουν μια στέγη επάνω από το κεφάλι τους), είναι εν τέλει μια απόδειξη της εποχής της κλεπτοκρατίας, όπου κάποιοι τρώνε τις επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ και κάποιοι είναι καταδικασμένοι να παραφυλάνε στο διαδίκτυο πότε θα είναι διαθέσιμη η πλατφόρμα για να κάνουν αίτηση για να μπορέσουν να φύγουν μία εβδομάδα το καλοκαίρι. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους