25#

Πλήρες Κείμενο:

Η 6η Μαΐου 2010 δεν ήταν μια απλή κομματική κύρωση. Υπήρξε η σκηνή όπου ο Αντώνης Σαμαράς μετέτρεψε την ηγεσία σε πράξη ορισμού της γραμμής, δηλαδή σε πράξη αποκλεισμού. Η Ντόρα Μπακογιάννη ψήφισε υπέρ του πρώτου Μνημονίου και διεγράφη, επειδή εκείνη τη στιγμή η παράταξη όφειλε να αποφασίσει αν είναι σώμα πολιτικής θέσης ή χώρος ταυτόχρονης συνύπαρξης αντιφάσεων. Η διαγραφή δεν ήταν μόνο πειθαρχία. Ήταν το δικαίωμα του αρχηγού να ορίσει τι είναι «γραμμή» και, κατ’ επέκτασιν, ποιος ανήκει. Είχε προηγηθεί η εσωκομματική ρήξη του 2009, όπου ο Σαμαράς νίκησε τη Μπακογιάννη, δηλαδή νίκησε μια συγκεκριμένη μορφή νομιμοποίησης: τη γενεαλογική συνέχεια που εμφανίζεται ως φυσική κατάσταση της Δεξιάς. Εκείνος εμφανίστηκε ως ρήγμα, ως πολιτικό συμβάν που διακόπτει την αίσθηση ότι η εξουσία κληρονομείται ομαλά. Και ακριβώς γι’ αυτό η νίκη του δεν έγινε ποτέ πλήρως αποδεκτή. Παρέμεινε ένα είδος «λάθους» που έπρεπε να διορθωθεί με τον χρόνο. Αλλά κάτω από το 2009 και το 2010 επιμένει το 1993: το αρχικό τραύμα, όπου ο Αντώνης Σαμαράς έσπασε τη μητσοτακική συνέχεια. Από τότε και έπειτα, ο Σαμαράς δεν είναι απλώς ένας πολιτικός της Νέας Δημοκρατίας. Είναι η εσωτερική της εξαίρεση, το στοιχείο που δεν ενσωματώνεται πλήρως στο σύστημα κληρονομικής νομιμοποίησης. Μπορεί να επιστρέφει, να ηγείται, να φεύγει, να διαγράφεται αλλά δεν γίνεται ποτέ αυτονόητος. Παραμένει, με όρους σχεδόν δομικούς, η υπενθύμιση ότι η παράταξη δεν είναι μόνο συνέχεια είναι και διακοπή. Η επάνοδος της Ντόρας Μπακογιάννη το 2012 δεν υπήρξε συμφιλίωση, αλλά αναστολή σύγκρουσης. Η εξουσία απαιτούσε ενότητα, και η ενότητα επετεύχθη ως επιφάνεια. Κάτω από αυτήν, η παλιά διάταξη δυνάμεων παρέμεινε ενεργή: ο Σαμαράς ως πρωθυπουργός, η Ντόρα εκτός κυβέρνησης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εντός. Η οικογένεια επανήλθε, αλλά όχι με τον τρόπο που θα επιθυμούσε. Το τραπέζι στήθηκε εκ νέου, αλλά τα μαχαίρια έμειναν ακουμπισμένα πολύ κοντά στα πιάτα. Γι’ αυτό η σημερινή δήλωση της Ντόρα Μπακογιάννη στο ραδιόφωνο των «Παραπολιτικών» ότι «δεν καταλαβαίνει» την προοπτική του Σαμαρά, δεν είναι δήθεν μια αποτίμηση. Είναι μια αξίωση: ότι το δικαίωμα ορισμού της πολιτικής ανάγκης ανήκει σε εκείνον που κατέχει τη συνέχεια. Όταν λέει ότι τα κόμματα ιδρύονται μόνο αν υπάρχει «υπαρκτή ανάγκη» κανονικοποιεί και νομοθετεί το ποιος δικαιούται να εμφανιστεί ως μέλλον. Ο Αντώνης Σαμαράς, ανεξαρτήτως συμφωνίας ή διαφωνίας, δεν υπήρξε ποτέ διαχειριστής της συνέχειας. Υπήρξε το ρήγμα της. Και τα ρήγματα δεν αναγνωρίζονται από τους μηχανισμούς που ζουν από την αδιάλειπτη ροή της εξουσίας. Αναγνωρίζονται μόνο όταν επανεμφανίζονται ως πρόβλημα. Το ειρωνικό, λοιπόν, δεν είναι ότι η Μπακογιάννη «δεν καταλαβαίνει» σήμερα τον Σαμαρά. Το ειρωνικό είναι ότι επιχειρεί να τον τοποθετήσει εκτός του ορίζοντα του νοητού. Να τον μετατρέψει από ενδεχόμενο σε ακατανόητο. Από πολιτική δυνατότητα σε ιδιοτροπία. Όμως η ίδια η ιστορία της παράταξης διαψεύδει αυτή τη χειρονομία: ό,τι δεν ενσωματώνεται, δεν εξαφανίζεται. Επιστρέφει. Η Ντόρα Μπακογιάννη δεν αδυνατεί να καταλάβει τον Αντώνη Σαμαρά. Αδυνατεί να αποδεχθεί ότι στη Δεξιά επιμένει ακόμη ένα πολιτικό υποκείμενο που δεν υπακούει στη γενεαλογία ως πεπρωμένο, στην οικογένεια ως θεσμό και στη συνέχεια ως φυσικό δίκαιο της εξουσίας. Και αυτό, σε μια παράταξη που έμαθε να αυτο-κατανοείται ως γραμμική αφήγηση, είναι ίσως το πιο ανυπόφορο γεγονός. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους