25#

Πλήρες Κείμενο:

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΠΤΥΧΙΟΥ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ: Ο βουλευτής της ΝΔ -και για δύο εβδομάδες υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης- Μακάριος Λαζαρίδης, είχε προσληφθεί στις 8-2-2007 στη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς ως ειδικός επιστήμονας, θέση, που για την κατάληψή της απαιτούνταν, όχι μόνο πτυχίο ΑΕΙ, αλλά και μεταπτυχιακός τίτλος ή διδακτορικό δίπλωμα. ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΕ, ότι για τον διορισμό του, ο εν λόγω βουλευτής είχε απλώς καταθέσει το Απολυτήριο Λυκείου και ένα πτυχίο αμφίβολης ακαδημαϊκής αξίας από το «Εργαστήρι Ελευθέρων Σπουδών» του Ιδρύματος «The College of Southeastern Europe», ίδρυμα, που δεν είναι αναγνωρισμένο από το Υπουργείο Παιδείας, ως Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα. ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΣΑΛΟ που ξέσπασε, ο κύριος Λαζαρίδης αναγκάσθηκε να παραιτηθεί από υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης. Και καλώς, βέβαια! ΠΡΟΚΑΛΕΙ όμως, κατάπληξη, η υποκρισία του πολιτικού μας συστήματος σε όλο του το φάσμα. Ώστε πέφτουν από τα σύννεφα οι ανάξιοι πολιτικάντηδες αυτής της χώρας που «ανακάλυψαν» με ιερή τάχα οργή, την «καλή πρακτική» πρόσληψης σε πολύφερνες, αλλά και σε απλές θέσεις του δημοσίου, δικών μας παιδιών, από το εκάστοτε κόμμα εξουσίας παραβιάζοντας κατάφωρα κάθε κανόνα ηθικής και δικαίου; ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ γραμματείς και Φαρισαίοι! ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ που το ρουσφέτι και ο κομματικός διορισμός είχαν κάνει το δημόσιο σπίτι των ανέμων και διορίζονταν απ’ τα ορθάνοιχτα παράθυρά του κατά χιλιάδες οι «ημέτεροι»; ΗΜΟΥΝΑ ΝΙΟΣ ΚΑΙ ΓΕΡΑΣΑ με την ελπίδα να δω ένα κράτος δικαίου που να μη χωρίζει τα παιδιά του λαού μας σε παιδιά και αποπαίδια. ΗΤΑΝ ΤΟ 1981 που ο Ανδρέας Παπανδρέου πήρε την εξουσία υποσχόμενος «Αλλαγή». Κουραφέξαλα! Το κράτος το λυμαίνονταν οι περίφημοι «πρασινοφρουροί». Στρατιές φρουρών της Επανάστασης… συγνώμη του Πράσινου, διορίστηκαν απ’ το παράθυρο στο δημόσιο, σε βάρος παιδιών με προσόντα. Το μόνο καλό που έκανε σ’ αυτόν τον τομέα το ΠΑΣΟΚ, ήταν ο περίφημος Νόμος Πεπονή, που επιχείρησε να βάλει κάποια τάξη. ΗΡΘΕ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ο νεότερος. Υποσχέθηκε «επαναθεμελίωση του κράτους». Κουραφέξαλα! Αναπαλαίωση έκανε, με κομματικούς εγκάθετους, όπου το διάτρητο σύστημα του το επέτρεπε. Όπως π.χ. στην Εκπαίδευση. Θυμάμαι, δάσκαλος κι εγώ τότε, όταν είχε αναλάβει μόλις την εξουσία, είχα βρει έναν παλιό συνάδελφο, δεξιό συνδικαλιστή, και του είχα πει: «Τώρα επιτέλους οι διευθυντές στα σχολεία θα τοποθετούνται με αξιοκρατικά κριτήρια». «Τι μου, λες;» μου απάντησε. «Τώρα είναι η δικιά μας σειρά! Να αποκατασταθούν τα δικά μας παιδιά» Έπεσα από τα σύννεφα. ΚΑΙ ΤΟ ΔΟΚΙΜΑΣΕ Ο ΓΡΑΦΩΝ -ας μου επιτραπεί η αυτοαναφορά- στο πετσί του. Έχοντας πτυχίο από το Μαράσλειο Διδασκαλείο, που για να το αποκτήσω, για δυο χρόνια, είχα αφήσει την οικογένειά μου και είχα κατεβεί στην Αθήνα, διεκδίκησα κάποια θέση διευθυντού σε Δημοτικό σχολείο της περιοχής μας, θεωρώντας πως μου εξασφάλιζε ένα σημαντικό πλεονέκτημα σε σχέση με άλλους που δεν είχαν κάτι παρόμοιο. Αμ, δε! Τα Περιφερειακά Υπηρεσιακά Συμβούλια Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης έχοντας μοιράσει εκ των προτέρων τις θέσεις διευθυντών μεταξύ των συνδικαλιστικών παρατάξεων, αναλόγως της δύναμης της καθεμιάς, στις κρίσεις διευθυντών, για να εξουδετερώσουν την υψηλότερη μοριοδότηση του πτυχίου μου, μου έβαζαν τον χαμηλότερο βαθμό από όλους τους υποψηφίους στην συνέντευξη. Η ίδια «καλή πρακτική» συνεχίστηκε, βέβαια, και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Εντελώς τυχαία, λόγω παραίτησης κάποιων που προηγούνταν, έγινα διευθυντής σε κάποια στιγμή. Η αξία του πτυχίου μου, το οποίο μόχθησα να αποκτήσω, μηδενίστηκε από τους εγκάθετους κομματικούς μανδαρίνους και με διακομματική συνεννόηση μάλιστα. Ποια αξιοκρατία, ποια αντικειμενικότητα, ποια διαφάνεια, που διακήρυτταν με στεντόρεια φωνή στις συνελεύσεις οι συνδικαλιστές μας; ΤΙ ΠΑΡΙΣΤΑΝΟΥΝ, λοιπόν, τους έκπληκτους και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, με την περίπτωση Λαζαρίδη, οι σύγχρονοι Φαρισαίοι πολιτικάντηδες όλων των κομμάτων; Από ιδρύσεως ελληνικού κράτους, αυτές οι πρακτικές, δεν εφαρμόζονταν κατά κόρον; Όποιος είχε «μπάρμπα στην Κορώνη», «τρούπωνε» στο ελληνικό Δημόσιο και ο μήνας είχε εννιά. Τυχαία οδηγηθήκαμε στην Πτώχευση, στα Μνημόνια και στην μαζική φυγή των παιδιών μας στο εξωτερικό, να βρουν ένα σύστημα που, αν μη τι άλλο, να σέβεται τα προσόντα τους; ΕΖΗΣΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ, που τα κόμματα διέφεραν το ένα από το άλλο, όσο η μέρα από τη νύχτα, το φως από το σκοτάδι, μόνο που στην πορεία αποδείχθηκε, πως όλα ήταν αποχρώσεις του ίδιου χρώματος: του γκρι. Δυστυχώς! ΔΥΣΤΥΧΩΣ, οι περισσότερες από τις διαπιστώσεις μας, ξεκινάνε με τη λέξη δυστυχώς. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους