25#

Πλήρες Κείμενο:

Όσο και να αγαπάς το παιδί σου, δεν μπορείς να τον απαλλάξεις από τα συναισθήματα που καλείται να νιώσει μέσα από τις εμπειρίες του. Μπορείς να σταθείς δίπλα του, να του κρατήσεις το χέρι, να του δώσεις λόγια όταν δεν βρίσκει τα δικά του, αλλά δεν μπορείς να ζήσεις εσύ για εκείνον τη ματαίωση, την απογοήτευση, τον φόβο. Γιατί μέσα από αυτά μαθαίνει να αντέχει, να κατανοεί, να μεγαλώνει. Η αγάπη δεν είναι ασπίδα απέναντι στη ζωή, είναι παρουσία μέσα σε αυτήν. Όσο και να σέβεσαι έναν άνθρωπο, αν δεν βάλεις όρια στο πώς επεμβαίνει στην προσωπική σου ζωή, σιγά σιγά ο χώρος σου γίνεται διαπερατός. Δεν ξεχωρίζει πια τι είναι δικό σου και τι είναι του άλλου. Δημιουργείται σύγχυση στους ρόλους, στις ευθύνες, στις προσδοκίες. Και εκεί όπου στην αρχή υπήρχε καλή πρόθεση, μπορεί να αρχίσει να γεννιέται σιωπηλή δυσαρέσκεια, κούραση, ακόμη και εξάρτηση. Γιατί όταν δεν ορίζεις τον χώρο σου, κάποιος άλλος μπορεί άθελά του να τον κατοικήσει περισσότερο απ’ όσο αντέχεις. Και τότε η σχέση παύει να είναι συνάντηση δύο ανθρώπων και γίνεται πεδίο παραχώρησης. Τα όρια δεν είναι απόρριψη. Είναι δομή. Είναι ο τρόπος να πεις: «Σε εκτιμώ, αλλά αυτός είναι ο χώρος μου. Και έτσι χρειάζομαι να σχετίζεσαι μαζί μου.» Όσο και να εκτιμάς έναν άνθρωπο, δεν μπορείς να καλύψεις το κενό του. Δεν μπορείς να γίνεις αυτό που του έλειψε, ούτε να θεραπεύσεις όσα δεν έχει ακόμη αγγίξει μέσα του. Μπορείς να προσφέρεις, να δώσεις, να σταθείς, αλλά δεν μπορείς να συμπληρώσεις κάτι που ο ίδιος δεν έχει αναγνωρίσει. Γιατί το κενό δεν γεμίζει απ’ έξω, ζητά να ιδωθεί από μέσα. Και κάπου εκεί βρίσκεται η ισορροπία. Να αγαπάς χωρίς να σώζεις. Να σέβεσαι χωρίς να χάνεσαι. Να δίνεις χωρίς να αδειάζεις. Μπορείς να αγαπάς, να σέβεσαι, να εκτιμάς, αλλά δεν μπορείς να ζήσεις, να ρυθμίσεις ή να θεραπεύσεις τη ζωή του άλλου αντί για εκείνον. Αγγελική Μπολουδάκη 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους