25#

Πλήρες Κείμενο:

Ο πόνος είναι ένα τεράστιο δωμάτιο. Με χιλιάδες πόρτες. Μπορείς να μπεις έτσι κι αλλιώς. Δεν επέλεξα τον πόνο μου. Νομίζω ότι ανήκε σε μένα πριν, ακόμα και πριν κατοικήσω σε αυτό το κουρασμένο, φθαρμένο σώμα. Κατά βάθος, φοβάμαι να σώσω τον εαυτό μου. Φοβάμαι μην χάσω τον πόνο και μαζί του ποιος είμαι. Ο πόνος μου δεν είναι δικός μου. Ανήκει στην οικογένεια που μεγάλωσα, στους ανθρώπους που γνώρισα, στα ανείπωτα τραύματα που περνάνε χωρίς όνομα. Το συνηθίζει. Και το ψάχνεις μερικές φορές. Γιατί δεν καταστρέφει πάντα: σε αναγκάζει να δεις. Και βλέποντας, μερικές φορές, πονάει περισσότερο από τον ίδιο τον πόνο. Επειδή ο πόνος είναι το σπίτι. Το αναγνωρίζεις; Σε αναγνωρίζει. Δεν απομακρύνεσαι από αυτό που είσαι. Ο πόνος μου σταμάτησε να κάνει θόρυβο. Έμαθε να μιλάει απαλά, τόσο απαλά ακούγεται σχεδόν σαν τη φωνή σου. Luigi Mancini 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους