25#

Πλήρες Κείμενο:

ΟΤΑΝ Η ΑΝΩΤΑΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΤΟΝ ΑΥΤΟΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ... Η σημερινή απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Τζαβέλλα να θάψει στο αρχείο την υπόθεση των υποκλοπών είναι ένας άνευ προηγουμένου αυτοδιασυρμός της ανώτατης δικαστικής εξουσίας - και συνάμα είναι μια ακόμη απόδειξη πως στην σημερινή Ελλάδα η κυβέρνηση και το παρακράτος σφιχταγκαλιάζονται σε μία πρωτοφανέρωτη για τα μεταπολιτευτικά χρόνια ομερτά. Ο Κωνσταντίνος Τζαβέλας, προσπαθώντας να προστατέψει με κάθε τρόπο το καθεστώς Μητσοτάκη από το Ειδικό Δικαστήριο, προσθεσε το όνομά του στους Ανώτατους Δικαστικούς που έκαναν τα πάντα για να υπηρετήσουν την αδικία, την διαφθορά, την συνταγματική έκπτωση και την δικαιϊκή κατρακύλα. Με τα όσα κατάπτυστα δημοσιοποίησε σήμερα (θέλοντας, ανάμεσα στα άλλα, να τρομοκρατήσει τους κατώτερους δικαστές - τρέμοντας πως ανάμεσά τους θα βρεθούν μιμητές του Νικόλαου Ασκιανάκη) ο Τζαβέλλας διεκδίκησε με επιτυχία το μερίδιό του στον αυτοεξευτελισμό - προφανώς ζηλεύοντας την αντίστοιχο εξευτελισμό που επέλεξαν για τους εαυτούς τους ο Ισίδωρος Ντογιάκος και η Γεωργία Αδειλίνη (ήταν οι προηγούμενοι Εισαγγελείς που θέλησαν να προστατέψουν το καθεστώς Μητσοτάκη από την ποινική λογοδοσία). Αλίμονο στην χώρα που οι ανώτατοι δικαστές της γίνονται κυνικοί δούλοι μιας διεφθαρμένης εξουσίας - ενώ είναι αυτοί που σε μια στοιχειώδη δημοκρατία εντέλλονται από τον νόμο να σταθούν απέναντί της. Δεν υπάρχει κάτοικος της σημερινής Ελλάδας που να είναι πάνω από 15 χρονών και να μην καταλαβαίνει πως η κυβέρνηση με φανερές (και άτσαλες) μεθοδεύσεις έστησε, ενάντια στο Σύνταγμα και τους νόμους, το καθεστώς των παράνομων παρακολουθήσεων. Και ενώ βρέθηκαν δικαστές που τίμησαν τον όρκο τους και κατέδειξαν το σκάνδαλο τόσο σε ανώτατο επίπεδο (ο αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας Χρήστος Χρήστος Ράμμος ως Πρόεδρος της ΑΔΑΕ) και ο μεσαίο επίπεδο (ο πλημμελειοδίκης Νικόλας Ασκιανίτης που έβγαλε την απόφαση του Δεκεμβρίου του 2025), η ανώτατη ηγεσία του Αρείου Πάγου επέλεξε την ατίμωση. Οι Τζαβέλλας, Ντογιάκος και Αδειλίνη ποδοπάτησαν την έννοια της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας και γίνανε το πλυντήριο της παρακρατικής μαφίας. Δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί και οι τρεις τους έριξαν μια τόσο δύσοσμη, τόσο ντροπιαστική και τόσο ανεξίτηλη κηλίδα πάνω στους εαυτούς τους - ούτε με ενδιαφέρει να κάνω υποθέσεις. Αλλά ας είναι βέβαιοι πως στα χρόνια που έρχονται τα όνόματά τους δεν θα ξεχαστούν. Θα μπουν πλάι στον χουντικό (και πριν από την Χούντα προστάτη του παρακράτους) Κωνσταντίνο Κόλλια, στον Βασιλικό Επίτροπο Ιωάννη Λιάπη που ζητούσε θάνατο για τον Παναγούλη και τους άλλους αντιστασιακούς, στους βασιλικούς επιτρόπους των έκτακτων στρατοδικείων του Εμφυλίου που έστελναν με συνοπτικές διαδικασίες τους αριστερούς στο εκτελεστικό απόσπασμα. Οι δικαστές των επόμενων γενιών θα τους μνημονεύουν ως παράδειγμα προς αποφυγή: Και θα γυρεύουν πρότυπα σε ανθρώπους σαν το Σαρζετάκη, σαν τον Ράμμο και σαν τον Ασκιανάκη. Όσο μπορούμε να αντισταθούμε σε αυτή την πολιτική μαφία που μας κυκλώνει - που τυλίγεται σαν στραγγάλη γύρω από τον λαιμό της δημοκρατίας. Ας φωνάξουμε αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας: Πως πάνε τον Μπόξερ για σφάξιμο. Θανάσης Τριαρίδης, 27-4-2026 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους