25#

Πλήρες Κείμενο:

Δεν βρισκόμαστε στο 2010..! Πολλοί οπαδοί της Ρεάλ φαίνεται να έχουν πάθει εμμονή με την επιστροφή του Μουρίνιο. Το παράδοξο εδώ είναι πως πρόκειται για μια καθαρά συναισθηματική, παρά λογική επιθυμία. Είναι μια άκρατη νοσταλγία για το παρελθόν και για τις μέρες του στον πάγκο της "Βασίλισσας". Ας είμαστε ειλικρινείς, το μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της γενιάς είτε άρχισε να υποστηρίζει τη Ρεάλ, είτε δέθηκε συναισθηματικά μαζί της ακριβώς στη δική του εποχή. Όταν όμως προσπαθείς να κάνεις μια ποδοσφαιρική κουβέντα με λογικά επιχειρήματα, σου απαντούν το εξής: ο Μουρίνιο είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να "βάλει χέρι" και να επιβάλει πειθαρχία σε ένα ρόστερ γεμάτο με ναρκισσιστικούς χαρακτήρες και φουσκωμένα "εγώ". Στο μυαλό τους, η αιτία για την απώλεια ελέγχου στα αποδυτήρια είναι ο Αντσελότι. Του χρεώνουν ότι ήταν υπερβολικά "μαλακός" και πως άφησε τους παίκτες να χαλαρώσουν σε επικίνδυνο βαθμό. Και κάπως έτσι, θεωρούν πως ο Μουρίνιο είναι η απόλυτη λύση για να μπουν τα πράγματα ξανά στη θέση τους. Το πιο οξύμωρο της υπόθεσης; Αυτοί ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι θέλουν και τον Κλοπ! Όμως, ο τρόπος που προσεγγίζει και διαχειρίζεται ο Κλοπ τους παίκτες του, είναι χίλιες φορές πιο κοντά στη φιλοσοφία του Αντσελότι και απέχει έτη φωτός από τις αυταρχικές μεθόδους του Μουρίνιο. Γιατί, λοιπόν, σταυρώνετε τον Αντσελότι για αυτό το κομμάτι, ενώ ταυτόχρονα φωνάζετε για τον Κλοπ; Ή μήπως όλο αυτό είναι απλώς μια φτηνή δικαιολογία για να αποθεώσετε τον Πορτογάλο τεχνικό; Ας δούμε λίγο τα γεγονότα: Μετά την αποχώρηση του από τη Ρεάλ, ο Μουρίνιο απέτυχε παταγωδώς να ελέγξει τα αποδυτήρια στην Τσέλσι, τη Γιουνάιτεντ, την Τότεναμ, τη Ρόμα, και τώρα στη Φενέρμπαχτσε. Το έργο επαναλαμβάνεται διαρκώς: Στην αρχή όλα δείχνουν ιδανικά, αλλά σύντομα οι παίκτες εξαντλούν την υπομονή τους με τη συμπεριφορά του και η κατάσταση βγαίνει εντελώς εκτός ελέγχου. Οι συγκρούσεις μεταφέρονται στη διοίκηση και, τελικά, η ιστορία καταλήγει πάντα σε μια απόλυση. Και αυτός είναι ο άνθρωπος που περιμένουν κάποιοι να φέρει την ηρεμία στη σημερινή ομάδα! Πρέπει να καταλάβουμε κάτι πολύ βασικό. Η σημερινή γενιά ποδοσφαιριστών -και δεν μιλάω μόνο για τη Ρεάλ, αλλά για ολόκληρο το άθλημα- δεν ανέχεται τον τρόπο που συμπεριφέρεται ο Μουρίνιο. Η παλιά φρουρά ίσως μπορούσε να "καταπιεί" την προσβολή. Σήμερα, τα δεδομένα έχουν αλλάξει άρδην: οι παίκτες νιώθουν πιο σημαντικοί από τον ίδιο τον προπονητή και έχουν στα χέρια τους πολύ μεγαλύτερη δύναμη. Αυτό που έχει πραγματικά ανάγκη η Ρεάλ αυτή τη στιγμή είναι ακριβώς μια φιγούρα με το προφίλ του Αντσελότι. Έναν προπονητή που ξέρει να "απορροφά" τους κραδασμούς, να κερδίζει τον απόλυτο σεβασμό των αποδυτηρίων και να διαχειρίζεται τις εσωτερικές κόντρες με τεράστια ευελιξία. Συν τοις άλλοις, στο καθαρά τακτικό κομμάτι, όταν ο Μουρίνιο αντιμετώπισε πρόσφατα τη Ρεάλ, κατάφερε να κάνει τον Αρμπελόα να μοιάζει με προπονητική ιδιοφυΐα! Αυτό πρακτικά σημαίνει πως η αγωνιστική του προσέγγιση και το τακτικό του πλάνο μέσα στο γήπεδο έχουν μείνει πίσω και δεν συγκαταλέγεται πλέον στην ελίτ του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Εντός γηπέδου, ο Μουρίνιο έχει ξεπεραστεί. Εκτός γηπέδου, αποτελεί μια από τις χειρότερες δυνατές επιλογές. Οι θητείες του την τελευταία δεκαετία είναι κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικές και υπάρχουν αμέτρητοι προπονητές εκεί έξω που ταιριάζουν άπειρα περισσότερο στο DNA της Ρεάλ. Επομένως, με όλα αυτά τα δεδομένα στο τραπέζι, αν ο Πέρεθ αποφασίσει να φέρει πίσω τον Μουρίνιο, θα μιλάμε για μία από τις πιο λανθασμένες αποφάσεις. Και ειλικρινά, θα είναι ένα ξεκάθαρο σημάδι ότι άρχισε πλέον να "τα χάνει". 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους