25#

Πλήρες Κείμενο:

📚ΒιΒλίο: "Γαλάζιο βανάκι", της Ρουμπίνα Γκουγιουμτζιάν Γράφει ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης στον ο αναγνώστης o anagnostis Εάν λάβουμε υπ’ όψιν μας τα λόγια του Μιγκέλ ντε Ουναμούντο, ότι δηλαδή «Ο φασισμός θεραπεύεται με το διάβασμα και ο ρατσισμός με τα ταξίδια», τα οποία παραθέτει η εξ Αρμενίας ορμώμενη συγγραφέας Ρουμπίνα Γκουγιουμτζιάν στην αρχή στο ‘Γαλάζιο βανάκι’ της, τότε μπορούμε να υποψιαστούμε για το περιεχόμενο ετούτου του βιβλίου. Στην ουσία πρόκειται για την ιστορία ενός οδοιπορικού που πραγματοποιούν ο Αντόνιο ή Δάσκαλος, ένας ηλικιωμένος άντρας από τον Ιταλικό Νότο, μαζί με τον δεκατετράχρονο εγγονό του, Αλέσιο. Προορισμός τους, φαινομενικά, ο Ιταλικός Βορράς και η Ευρώπη. Ένα ταξίδι χωρίς κάποιο ιδιαίτερο και καταγεγραμμένο σχέδιο, στο πρότυπο των γνωστών road movies. Αρχικά ο συνταξιούχος δάσκαλος στη νότια Ιταλία όπου ζούσε, μετατρέπει το παλιό του βανάκι σε κινητή βιβλιοθήκη για παιδιά, δίνοντας νέα πνοή στο βανάκι του με καινούργιο κινητήρα και την εξωτερική βαφή. Το ταξίδι που σταδιακά ξεδιπλώνεται στις εκατόν ογδόντα περίπου σελίδες του μυθιστορήματος, χρησιμεύει και λειτουργεί κυρίως ως αφορμή για συζητήσεις, προσωπικές αναζητήσεις και, πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, για την βαθύτερη γνωριμία μεταξύ των δύο γενεών. Όμως, το κεντρικό θέμα του βιβλίου, παραμένει πάντα η σχέση μεταξύ του παππού και του εγγονού του. Ο Δάσκαλος εδώ εκπροσωπεί τη γνώση, την συσσωρευμένη εμπειρία και τις ανθρώπινες αξίες, ενώ σε αντίθεση ο μικρός Αλέσιο προσκομίζει στην ανάμεσά τους συζήτηση την πολυποίκιλη αμφισβήτηση, την αναζήτηση ταυτότητας και τις γνωστές διαχρονικές εφηβικές ανησυχίες. Έτσι, το οδοιπορικό μετατρέπεται γρήγορα σε γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα σε δύο διαφορετικές γενιές. Στην διαφαινόμενη ενηλικίωση (coming of age) του μικρού, ο οποίος βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο, εκείνος αναρωτιέται για πολλές πτυχές του εαυτού του, προσπαθεί να κατανοήσει αρκετές παραμέτρους του κόσμου που τους περιβάλλει, διαμορφώνοντας παράλληλα νέες αξίες, οπότε θα ισχυριζόμαστε, άφοβα με τη σειρά μας, ότι το «Γαλάζιο βανάκι» λειτουργεί συμβολικά ως ένας μετακινούμενος χώρος που οδεύει σταδιακά από την αθωότητα στην ωριμότητα. Οι πόλεις και τα τοπία είναι περισσότερο ένα ευρύ γεωγραφικό σκηνικό που θέτει ερωτήματα, ενώ το εσωτερικό ταξίδι της υπαρξιακής αναζήτησης του μικρού, κυρίως, κύριου χαρακτήρα, παρουσιάζεται ζωντανό και πανταχού παρόν. Όμως η χρήση της κινητής βιβλιοθήκης, από την συγγραφέα, δεν είναι τυχαία στο βιβλίο. Παραπέμπει στην αξία της παιδείας και του βιβλίου, την επιθυμητή διάδοση της γνώσης, συνδέει την εκπαίδευση με την περιπέτεια και εμμένει στην άποψη ότι η μάθηση δεν περιορίζεται αποκλειστικά στα χρόνια και στο χώρο των σχολείων, αλλά οφείλει να συνεχίζεται εφ’ όρου ζωής. Στο βιβλίο περιγράφονται κάποιες λεπτομέρειες των τόπων που επισκέπτονται οι δυο χαρακτήρες, αλλά η κάθε στάση τους σε αυτά, λειτουργεί ως έναυσμα για ανάδυση ή περιγραφή μιας μικρής ιστοριούλας, ενός διαλόγου για εξειδικευμένη περαιτέρω ατομική ενδοσκόπηση. Σ’ αυτό το οδοιπορικό, ένα φιλοσοφικό περισσότερο σχόλιο για τη ζωή, το βανάκι του ηλικιωμένου δάσκαλου αναπαριστά την ελευθερία και την κίνηση της γνώσης η οποία οφείλει να ταξιδεύει και να μεταλαμπαδεύεται από τον έναν στον άλλο, από τη μια ηλικία στην άλλη, συμβάλλοντας στην επιθυμητή υπόθεση της πολυποίκιλης ενηλικίωσης του ατόμου. Και σε τούτο το βιβλίο, επαναλαμβάνεται ποικιλοτρόπως η άποψη ότι στην πραγματικότητα η ζωή δεν είναι ο προορισμός αλλά η διαδρομή, και ότι οι σημαντικότερες απαντήσεις στη σωρεία των υπαρξιακών μας ερωτημάτων προκύπτουν μέσα από τις σχέσεις και την αύξηση του αριθμού των εμπειριών μας. Είναι εμφανές λοιπόν, ότι ο Αντόνιο ως συνταξιούχος δάσκαλος μεταφέρει μαζί του σοφία και εμπειρία ζωής, έχει ειλικρινή και απέραντη αγάπη για τα βιβλία και τη γνώση, την ήρεμη, στοχαστική στάση απέναντι στα καθημερινά συνήθη πράγματα, χωρίς να παρουσιάζεται στον μικρό Αλέσιο αυστηρός ή απόλυτος στις απόψεις του, αλλά λειτουργώντας, αντίθετα, περισσότερο ως καθοδηγητής παρά ως αυστηρή αυθεντία. Μέσα από τις ιστορίες και τις συζητήσεις του, ανοίγει δρόμους σκέψης, δεν του προσφέρει έτοιμες απαντήσεις και βοηθά τον εγγονό του να τις αναζητήσει μόνος του. Ο Αντόνιο φαίνεται συμφιλιωμένος με τη ζωή, κουβαλά μνήμες και πείρα χωρίς πικρία, βλέπει το ταξίδι σαν μια τελευταία αποστολή του, αλλά με βαθύτερο νόημα. Το ανακαινισμένο και μερικώς τροποποιημένο βανάκι Volkswagen, είναι για εκείνον ένας τρόπος να αφήσει πίσω του κάποια μορφή παρακαταθήκης, τη σοφία των προηγούμενων γενεών, τη δύναμη της εκπαίδευσης, τη μετάδοση ουσιωδών αξιών. Ο Αλέσιο, ως έφηβος, αμφισβητεί και προβληματίζεται για ποικιλία ζητημάτων, αναζητεί την ταυτότητά του, έχει συναισθηματικές μεταπτώσεις και εκφράζει τη νεότητα με τις γνωστές ανησυχίες της. Το ταξίδι ετούτο, είναι κυρίως η δική του πορεία ενηλικίωσης. Η σχέση τους, παρ’ όλα αυτά, είναι αμφίδρομη, δεν διδάσκει μόνο ο παππούς, αλλά και ο εγγονός επηρεάζει τον τρόπο που εκείνος βλέπει τον κόσμο και μαζί, συνθέτουν μια εικόνα της ζωής ως συνέχεια γενεών και εμπειριών. Φθάσανε στην πολυεπίπεδη πόλη της Γένοβα, με τα γνωστά στενά της σοκάκια, τις μικρές πλατείες, τις ιστορικές της εκκλησίες, και συνέχισαν με κατεύθυνση την διάσημη και πανέμορφη ιταλική Ριβιέρα, για να επισκεφτούν ανάλογες τοποθεσίες του γαλλικού Νότου. Κι’ ακολούθησαν το Σαν Ρέμο, τη Νίκαια της Γαλλίας, το γραφικό Σεν-Πολ-Ντε-Βανς του Μαρκ Σαγκάλ και του Τζέιμς Μπόλντουιν, πριν περάσουν στη Βαρκελώνη και την Παμπλόνα στην Ισπανία, το Παρίσι και την Αμιέν του Ιουλίου Βερν, την Πράγα, τη Βιέννη, κάποιες μικρότερες γερμανικές πόλεις, μεταξύ κάποιων άλλων, και ύστερα να επιστρέψουν ‘πλουσιότεροι’ πίσω, στο σπίτι τους. Ενδιάμεσα, ανευρίσκονται αρκετές σκέψεις του ηλικιωμένου Αντόνιο, οι οποίες κατεγράφησαν σε διάφορα χρονικά διαστήματα, όπως το μικρό κείμενο που αναφέρεται στο χρόνο, μια ξεχωριστή, όπως επισημαίνεται, οντότητα για εκείνον! Γράφει συγκεκριμένα κάπου γι’ αυτόν, «Τώρα πια μοιάζει με έναν γλυκό κύριο που μου δίνει συμβουλές και με φροντίζει. Είναι πάντα εκεί να με στηρίξει στις δυσκολίες και να μοιραστεί τις χαρές, όπως θα έκανε ένας καλός φίλος. Μου ζητάει να περπατάω πιο αργά, να ανασαίνω πιο βαθιά και να μη φοβάμαι. Μου λέει πως μια μέρα θα του μοιάσω, ότι τα πρόσωπά μας θα είναι ίδια και οι αναμνήσεις μας κοινές…». Και στον επίλογο του βιβλίου, «Χρειάζεται ολόκληρη η ζωή για να μάθει κανείς πως να ζει-όσο παράξενο κι αν μοιάζει- χρειάζεται ολόκληρη η ζωή για να μάθει κανείς πως να πεθάνει..»! Στο τελείωμα της έκδοσης και στο ‘Σημείωμα της συγγραφέως’, παρουσιάζονται κάποιες λεπτομέρειες οι οποίες οδήγησαν την Ρουμπίνα Γκουγιουμτζιάν στην συγγραφή του παρόντος, αφού πρώτα μας υπενθυμίσει κάποια βαθιά φιλοσοφημένα λόγια του Ιταλού δημοσιογράφου και συγγραφέα, Τιτσιάνο Τερτσάνι. Ένα καλό βιβλίο, εν τέλει, με ώριμη γραφή, που θέτει ερωτήματα διαχρονικά, προσπαθώντας να γεννήσει απαντήσεις, να ανοίξει τη γωνία του ανθρώπινου βλέμματος, να αφυπνίσει υπνωμένες συνειδήσεις. Η Ρουμπίνα Γκουγιουμτζιάν, όπως πληροφορούμαστε από το εσώφυλλο της έκδοσης, γεννήθηκε το 1989 στο Γιερεβάν της Αρμενίας και ζει στην Αθήνα, όπου εργάζεται ως χειρουργός στόματος. Έχει γράψει το μυθιστόρημα «Πάνω από τα σύννεφα» (2005) και τη συλλογή διηγημάτων «Ο άνθρωπος που δεν είχε δει ποτέ τη βροχή» (εκδόσεις ΑΩ, 2019). Διηγήματά της μεταφράστηκαν στα αγγλικά και κυκλοφόρησαν σε δίγλωσσα διαδικτυακά βιβλία με σκοπό την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας (Clockmaster, Interlinear Books 2014, και The crack on the hourglass, Interlinear Books, 2018). Ποιήματά της, επιπλέον, έχουν συμπεριληφθεί στο συλλογικό έργο Ημερολόγιο της Γραφής (εκδόσεις Ωρίωνας 2017). Το «Γαλάζιο βανάκι» είναι το δεύτερο μυθιστόρημά της. 🔗Διάβασε περισσότερα: https://www.oanagnostis.gr/taxidiotikes-periplaniseis-polypleyris-enilikiosis-grafei-o-georgios-nik/?fbclid=IwdGRjcARDm-FjbGNrBEOb0WV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHoYPHkz8bmY2XZMAiYy-l20s5BrndSCCdpf4nrfwkKwoxoM7AvbSZTAq4IwY_aem_NzfVEE5EmVrbYZLuESgfFA 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους