25#

Πλήρες Κείμενο:

Μία από τις πιο φορτισμένες και ακραίες κατηγορίες που απευθύνονται σήμερα στο κράτος του Ισραήλ είναι ότι πρόκειται για ένα κράτος «απαρτχάιντ», το οποίο προβαίνει σε εκτεταμένες, εγκεκριμένες από το κράτος, ρατσιστικές διακρίσεις εις βάρος των «Παλαιστινίων», όρος που νοείται από τους κατηγόρους του Ισραήλ ως οι Άραβες που ζουν οπουδήποτε εντός των ορίων της πρώην εντολής για την Παλαιστίνη, καθώς και όσοι αναγνωρίζονται ως Παλαιστίνιοι και ζουν σε τρίτες χώρες. Ωστόσο, μια ειλικρινής ματιά στα γεγονότα καταστρέφει πλήρως τέτοιες κατηγορίες. Το απαρτχάιντ ήταν το σύστημα της Νότιας Αφρικής που αρνήθηκε σε ορισμένες φυλετικές ομάδες την πρόσβαση στα πολιτικά και δικαστικά συστήματα της χώρας τους, τις έστειλε σε κατώτερους χώρους διαβίωσης και εκπαιδευτικές ευκαιρίες και έλεγχε κάθε πτυχή της ζωής τους. Σε αυτό το κείμενο, παρακολουθούμε την ιστορία του απαρτχάιντ και παρατηρούμε αν πράγματι υπάρχουν "φυλετικά κίνητρα", εάν πράγματι υπάρχει διαφορετική μεταχείριση πληθυσμιακών ομάδων, και εξετάζουμε κατά πόσο στέκουν αυτοί οι ισχυρισμοί. Για τον προσδιορισμό της ύπαρξης του απαρτχάιντ, πρώτο και κύριο, απαιτούνται στοιχεία και γεγονότα. Δεν αρκούν "αφηγήματα", ειδικά όταν είναι πολιτικά υποκινούμενα. Σημειώνουμε κατ' αρχάς ότι οι Άραβες που ζουν στην επικράτεια της πρώην εντολής για την Παλαιστίνη (η οποία περιλαμβάνει το Ισραήλ, τη «Δυτική Όχθη» και τη Λωρίδα της Γάζας) είναι φυλετικά πανομοιότυποι. Ωστόσο, οι Παλαιστίνιοι Άραβες πολίτες του Ισραήλ απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα με τους Εβραίους Ισραηλινούς, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να ιδρύουν πολιτικά κόμματα και να θέτουν υποψηφιότητα για εκλογές, ευκαιρίες να υπηρετούν ως μέλη της Κνεσέτ, του δικαστικού σώματος, του διπλωματικού σώματος, της αστυνομίας κ.ο.κ. -δικαιώματα και προνόμια εντελώς ξένα και ανάθεμα για ένα κράτος απαρτχάιντ- και διαπιστώνει κανείς εύκολα με τον τρόπο αυτό ότι τελικά εκμηδενίζονται οι ισχυρισμοί ("αφηγήματα") περί φυλετικών διακρίσεων, οι οποίες αποτελούν τη βάση των καθεστώτων απαρτχάιντ. Ως εκ τούτου, οι διαφορές στη μεταχείριση των Παλαιστινίων Αράβων που ζουν στη «Δυτική Όχθη» και τη Λωρίδα της Γάζας και των Παλαιστινίων Αράβων πολιτών του Ισραήλ από το Ισραήλ δεν έχουν -και, πράγματι, δεν μπορούν να έχουν- «φυλετικά» κίνητρα για τον απλούστατο λόγο ότι και οι δύο ομάδες Αράβων είναι φυλετικά πανομοιότυπες. Για να είναι αληθής ο ισχυρισμός περί απαρτχάιντ, θα περίμενε κανείς από το Ισραήλ να σχεδιάσει πολιτικές φυλετικών διακρίσεων εναντίον όλων των Αράβων που βρίσκονται υπό τον έλεγχό του, κάτι που το Ισραήλ σαφώς δεν κάνει. Ως εκ τούτου, πρέπει να υπάρχει άλλος λόγος για την ενδεχόμενη διαφορετική μεταχείριση. Πώς εξηγείται λοιπόν η διαφορετική μεταχείριση μεταξύ των Παλαιστινίων Αράβων Ισραηλινών και των Παλαιστινίων Αράβων της «Δυτικής Όχθης» και της Λωρίδας της Γάζας; Η απάντηση δεν είναι περίπλοκη. Οι Παλαιστίνιοι Άραβες που κατοικούν στη «Δυτική Όχθη» και τη Λωρίδα της Γάζας δεν είναι τώρα -και δεν ήταν ποτέ- Ισραηλινοί πολίτες και, ως εκ τούτου, δεν μπορούν να διεκδικήσουν δικαιώματα που αναλογούν στους Ισραηλινούς πολίτες. Όλες οι χώρες ευνοούν τους πολίτες τους έναντι των μη πολιτών και αυτό δεν αποτελεί ένδειξη απαρτχάιντ απλώς και μόνο επειδή οι δύο ομάδες αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Επιπλέον, πολλοί Παλαιστίνιοι Άραβες στη «Δυτική Όχθη» και τη Λωρίδα της Γάζας βρίσκονται σε συνεχή ένοπλη σύγκρουση με το Ισραήλ. Το Ισραήλ βρίσκεται αντιμέτωπο με έναν εχθρικό παλαιστινιακό αραβικό πληθυσμό, ο οποίος δεν έχει ακόμη συμβιβαστεί με την ύπαρξη του Ισραήλ και ο οποίος επιδιώκει ενεργά να καταστρέψει το εβραϊκό κράτος. Αυτό απαιτεί από το Ισραήλ να λαμβάνει ορισμένα μέτρα για την εσωτερική του ασφάλεια. Λόγω της συνεχιζόμενης σύγκρουσης, η σχέση των Παλαιστινίων Αράβων στη «Δυτική Όχθη» και τη Λωρίδα της Γάζας με το Ισραήλ διέπεται κυρίως από τους όρους του Δικαίου της Ένοπλης Σύγκρουσης (Law of Armed Conflict). Ως εκ τούτου, οποιεσδήποτε πράξεις ή πολιτικές υποτιθέμενων διακρίσεων από το Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων Αράβων που ζουν στη «Δυτική Όχθη» και τη Λωρίδα της Γάζας πρέπει να εξετάζονται μέσα από το πρίσμα του Δικαίου της Ένοπλης Σύγκρουσης. Εφόσον οι ενέργειες και οι πολιτικές του Ισραήλ συμμορφώνονται με το εφαρμοστέο διεθνές δίκαιο, είναι νόμιμες. Οι ενέργειες του Ισραήλ βασίζονται σε καλά αναγνωρισμένες ανάγκες εθνικής ασφάλειας και όχι σε φυλετικά αισθήματα. Η ουσία είναι η εξής: Το Ισραήλ αντιμετωπίζει όλους τους πολίτες του - είτε είναι Εβραίοι, Άραβες ή Δρούζοι - ισότιμα ενώπιον του νόμου, ανεξάρτητα από τυχόν φυλετικές ή εθνοτικές διαφορές. Και, οι ισραηλινές πολιτικές σχετικά με την εφαρμογή του στρατιωτικού δικαίου, τις διοικητικές συλλήψεις, την αμυντική χρήση βίας, τα σημεία ελέγχου ασφαλείας κ.λπ. στη «Δυτική Όχθη» και τη Λωρίδα της Γάζας είναι όλα νόμιμα μέτρα ασφαλείας που επιτρέπονται από το Δίκαιο των Ένοπλων Συγκρούσεων. Κατά συνέπεια, οι ενέργειες του Ισραήλ είναι το ακριβώς αντίθετο του απαρτχάιντ, γεγονός που θα πρέπει να βάλει τέλος στο ψέμα του απαρτχάιντ μια για πάντα. Οταν σας πετάνε την κατηγορία 'απαρτχάιντ' για το #Ισραήλ, να τους δείχνετε αυτά τα facts. Σε 4 πίνακες, τα ψέματα πετιούνται στα σκουπίδια. Την ίδια ώρα, στη ρατσιστική #Παλαιστίνη, κανένας Εβραίος δεν ζει, είναι Judenrein @ακόλουθοι 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους