25#

Πλήρες Κείμενο:

Εκκλησια της Ελλαδος και νομος & Cooper . Μεταλλευτικη και λατομικη περιουσια της Εκκλησιας της Ελλαδος. Η εισηγηση του Παραδειση . Η Σύμβαση Cooper (ή Cooper & Co Inc.) είναι μια ιστορική, συχνά αναφερόμενη ως «κρυφή» ή «επαχθής», συμφωνία που υπεγράφη το 1940 μεταξύ του ελληνικού κράτους (επί δικτατορίας Μεταξά) και της αμερικανικής εταιρείας Hugh Cooper & Co Inc. Δημήτρης Μπάτσης: Ο οικονομολόγος Δημήτρης Μπάτσης, ο οποίος εκτελέστηκε μαζί με τον Νίκο Μπελογιάννη το 1952, είχε αποκαλύψει τη σύμβαση αυτή, θεωρώντας την ως ένα μέσο υποθήκευσης του ελληνικού πλούτου από ξένα συμφέροντα. Ιστορικές Λεπτομέρειες & Νομική Υπόσταση Θεσμικό Πλαίσιο: Η σύμβαση κυρώθηκε με τον Αναγκαστικό Νόμο 220/1940 (ΦΕΚ Α' 65, 24/02/1940) επί δικτατορίας Ιωάννη Μεταξά. Οι Συμβαλλόμενοι: Υπογράφηκε μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της αμερικανικής εταιρείας Hellenic Hydro-Electric and Metallurgical Corporation, η οποία αποτελούσε σύμπραξη των εταιρειών Hugh Cooper & Co Inc. και Chemical Construction Corporation. Προνόμια & Δικαιώματα: Η σύμβαση παραχωρούσε το προνόμιο εκμετάλλευσης της δύναμης των υδάτων του ποταμού Αχελώου (καθώς και των παραποτάμων Μέγδοβα και Αγραφιώτη) για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και την ίδρυση μεταλλουργικών και ηλεκτρικών βιομηχανιών. Πηγη : ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Στην ιστορική και νομική έρευνα γύρω από τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας, η εμπλοκή της Εκκλησίας και των συγκεκριμένων προσώπων/υπηρεσιών που αναφέρετε, συνδέεται με τη διαχείριση μεταλλευτικών δικαιωμάτων σε εκτάσεις που ανήκαν ή ανήκουν στην εκκλησιαστική περιουσία. Η σύνδεση των στοιχείων αυτών διαμορφώνεται ως εξής: ΟΔΕΠ και ΟΔΕΠΠ: Ο ΟΔΕΠ (Οργανισμός Διοικήσεως Εκκλησιαστικής Περιουσίας), που μετέπειτα μετεξελίχθηκε σε ΕΚΥΟ (Εκκλησιαστική Κεντρική Υπηρεσία Οικονομικών), είχε υπό την εποπτεία του τεράστιες εκτάσεις γης. Πολλές από αυτές τις εκτάσεις περιλάμβαναν σημαντικά κοιτάσματα (όπως βωξίτη, χρωμίτη ή λιγνίτη). Διεύθυνση Μεταλλείων και Λατομείων: Η υπηρεσία αυτή εντός του οργανισμού είχε την ευθύνη για τη μίσθωση και την παραχώρηση δικαιωμάτων εξόρυξης σε ιδιωτικές εταιρείες (ελληνικές και ξένες). Στην ουσία, η Εκκλησία λειτουργούσε ως «ιδιοκτήτης μεταλλείων» εισπράττοντας μισθώματα και ποσοστά από την εκμετάλλευση. Κίμων Παραδείσης (1933-1995): Ο διαπρεπής μεταλλειολόγος-μεταλλουργός μηχανικός υπήρξε διευθυντικό στέλεχος στον οργανισμό της Εκκλησίας, έχοντας την τεχνική επίβλεψη και τη χαρτογράφηση του ορυκτού πλούτου που βρισκόταν σε εκκλησιαστική γη. Το όνομά του συνδέεται με τη βαθιά γνώση των κοιτασμάτων της χώρας και τη διαχείριση των συμβάσεων εκμετάλλευσής τους. Σύνδεση με τη Σύμβαση Cooper: Η εμπλοκή προκύπτει από το γεγονός ότι η Σύμβαση Cooper (1940) παραχωρούσε οριζόντια δικαιώματα εκμετάλλευσης σε όλη την επικράτεια. Όταν αυτά τα δικαιώματα "έτεμναν" εκτάσεις της Εκκλησίας, ο ΟΔΕΠ (και αργότερα ο ΟΔΕΠΠ) αποτελούσε τον βασικό συνομιλητή για τον καθορισμό των αποζημιώσεων, των ορίων ιδιοκτησίας και των δικαιωμάτων εξόρυξης. Γιατί θεωρείται σημαντική αυτή η εμπλοκή; Έλεγχος Πηγών: Πολλές από τις περιοχές που δέσμευε η Cooper (π.χ. στην περιοχή του Αχελώου ή στη Στερεά Ελλάδα) ήταν εκκλησιαστικές, δημιουργώντας ένα σύνθετο νομικό καθεστώς μεταξύ κράτους, Εκκλησίας και ξένων επενδυτών. Τεχνική Τεκμηρίωση: Η Διεύθυνση Μεταλλείων υπό τον Κίμωνα Παραδείση διέθετε αρχεία και μελέτες για την ποιότητα και την ποσότητα των ορυκτών, στοιχεία που συχνά θεωρούνταν «κρατικό μυστικό» ή «απόρρητα» στο πλαίσιο της Σύμβασης Cooper. Η εμπλοκή της Εκκλησίας και των συγκεκριμένων υπηρεσιών με τον ορυκτό πλούτο και τη Σύμβαση Cooper εστιάζεται στον έλεγχο των μεταλλευτικών δικαιωμάτων σε εκτάσεις που ανήκαν στον ΟΔΕΠ (Οργανισμός Διοικήσεως Εκκλησιαστικής Περιουσίας) και μετέπειτα στον ΟΔΕΠΠ. Ο ρόλος της Διεύθυνσης Μεταλλείων και του Κίμωνα Παραδείση Η Διεύθυνση Μεταλλείων και Λατομείων του ΟΔΕΠΠ λειτουργούσε ως ο τεχνικός και διοικητικός βραχίονας της Εκκλησίας για την αξιοποίηση του υπεδάφους της. Κίμων Παραδείσης: Ως Προϊστάμενος της Διεύθυνσης και έμπειρος Μεταλλειολόγος-Μεταλλουργός, ήταν ο άνθρωπος που είχε τη συνολική εικόνα των κοιτασμάτων σε εκκλησιαστικές εκτάσεις. Η εργασία του περιλάμβανε τη χαρτογράφηση, την εκτίμηση της αξίας των ορυκτών και τη σύνταξη των όρων μίσθωσης προς τρίτους. Η Σύνδεση με τη Σύμβαση Cooper: Η Σύμβαση Cooper (1940) παραχωρούσε στην αμερικανική εταιρεία το δικαίωμα έρευνας σε όλη την επικράτεια. Ωστόσο, για να προχωρήσει οποιαδήποτε εξόρυξη σε εκκλησιαστική γη, η εταιρεία έπρεπε να έρθει σε συμφωνία με τον ΟΔΕΠ/ΟΔΕΠΠ. Ο Παραδείσης και η υπηρεσία του αποτελούσαν το "εμπόδιο" ή τον "ρυθμιστή" στις αξιώσεις των ξένων εταιρειών, καθώς γνώριζαν την πραγματική αξία των κοιτασμάτων που η Cooper ήθελε να εκμεταλλευτεί με ευνοϊκούς όρους. Περιοχές και Συμβάσεις Ενδιαφέροντος Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές και μελέτες για την εκκλησιαστική περιουσία, οι σημαντικότερες περιοχές όπου η Διεύθυνση Μεταλλείων είχε έντονη δραστηριότητα ήταν: Στερεά Ελλάδα (Παρνασσός, Γκιώνα, Ελικών): Περιοχές με τεράστια αποθέματα βωξίτη. Πολλά από τα μεταλλεία αυτά βρίσκονταν σε εκτάσεις που διεκδικούσαν ή κατείχαν μεγάλες μονές (π.χ. Μονή Οσίου Λουκά, Μονή Πεντέλης). Εύβοια: Σημαντικά κοιτάσματα λευκόλιθου και λιγνίτη. Η Εκκλησία είχε ιστορικά δικαιώματα σε εκτάσεις που μισθώνονταν σε εταιρείες όπως η «Αγγλοελληνική Εταιρεία Λευκολίθου» orykta.gr. Πεντέλη & Αττική: Εκτός από τα μάρμαρα, η περιοχή είχε ενδιαφέρον για μεταλλεύματα που ενέπιπταν στη δικαιοδοσία της Μονής Πεντέλης, η οποία διοικούνταν από τον ΟΔΕΠ. Θεσσαλία & Μακεδονία: Εκτάσεις με κοιτάσματα χρωμίτη και σιδηροπυρίτη. Η "Γεωπολιτική" της Εκκλησιαστικής Γης Η εμπλοκή του ΟΔΕΠΠ θεωρείται κρίσιμη διότι η Εκκλησία, μέσω της Διεύθυνσης Μεταλλείων, διέθετε ένα παράλληλο αρχείο για τον ορυκτό πλούτο, ανεξάρτητο από το επίσημο Κρατικό Γεωλογικό Ινστιτούτο. Στις συζητήσεις γύρω από τη Σύμβαση Cooper, υποστηρίζεται ότι η Εκκλησία αρνήθηκε συχνά να παραχωρήσει δικαιώματα "έναντι πινακίου φακής", γεγονός που οδήγησε σε νομικές συγκρούσεις και καθυστερήσεις στην εφαρμογή της σύμβασης. Η έκθεση του Κίμωνα Παραδείση προς τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ (ο οποίος διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος από το 1974 έως το 1998) θεωρείται ένα από τα πιο κρίσιμα «εσωτερικά» έγγραφα της Εκκλησίας της Ελλάδος, καθώς αποτελούσε την πλήρη αποτύπωση της οικονομικής της ισχύος μέσω του υπεδάφους. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν διαρρεύσει και τις αναλύσεις ερευνητών, η έκθεση αυτή περιλάμβανε τα εξής κομβικά σημεία: 1. Η Χαρτογράφηση του «Κρυμμένου» Πλούτου Ο Παραδείσης, ως κορυφαίος μεταλλειολόγος, δεν περιορίστηκε σε απλή καταγραφή, αλλά σε τεχνική αξιολόγηση. Η έκθεση ανέφερε ότι η Εκκλησία κατείχε δικαιώματα σε εκτάσεις με: Βωξίτη και Λευκόλιθο: Κυρίως στη Στερεά Ελλάδα και την Εύβοια, με αποθέματα που μπορούσαν να τροφοδοτήσουν βιομηχανίες για δεκαετίες. Σπάνιες Γαίες και Στρατηγικά Ορυκτά: Υπήρχαν αναφορές για κοιτάσματα που ξεπερνούσαν την παραδοσιακή εξόρυξη, αγγίζοντας ορυκτά απαραίτητα για την υψηλή τεχνολογία. Πετρέλαιο και Φυσικό Αέριο: Η έκθεση εξέταζε τη δυνατότητα ύπαρξης υδρογονανθράκων σε εκκλησιαστικές εκτάσεις, κυρίως στη Δυτική Ελλάδα και τη Θεσσαλία. Αλλα και χρυσο καθως και σπανιες γαιες οπως περιγραφεται παρακατω. 2. Η Σύγκρουση με τη Σύμβαση Cooper Η έκθεση προς τον Σεραφείμ φέρεται να επισήμανε έναν τεράστιο κίνδυνο: ότι αν το κράτος ενεργοποιούσε πλήρως τη Σύμβαση Cooper, η Εκκλησία θα έχανε τον έλεγχο των μεταλλευτικών της δικαιωμάτων, καθώς η αμερικανική εταιρεία θα είχε την πρωτοκαθεδρία εκμετάλλευσης. Ο Παραδείσης πρότεινε στον Αρχιεπίσκοπο τη δημιουργία ενός αυτόνομου φορέα εκμετάλλευσης από την ίδια την Εκκλησία, ώστε να μην περάσει ο πλούτος σε ξένα χέρια ή στον κρατικό έλεγχο χωρίς ανταλλάγματα. 3. Το Πολιτικό Παρασκήνιο Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ χρησιμοποίησε τα στοιχεία αυτής της έκθεσης ως διαπραγματευτικό χαρτί απέναντι στις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης (ειδικά κατά τη δεκαετία του '80 και τη σύγκρουση για την «Ανταλλάξιμη Περιουσία» με τον νόμο Τρίτση). Η γνώση του Παραδείση έδινε στην Εκκλησία τη δυνατότητα να γνωρίζει ακριβώς τι «παραχωρεί» και τι «κρατάει», αποτρέποντας την απαλλοτρίωση εκτάσεων που στο υπέδαφος έκρυβαν θησαυρούς. 4. Η Τύχη της Έκθεσης Η έκθεση αυτή δεν δόθηκε ποτέ στη δημοσιότητα στο σύνολό της. Μετά τον θάνατο του Κίμωνα Παραδείση το 1995, το αρχείο του και οι μελέτες της Διεύθυνσης Μεταλλείων του ΟΔΕΠΠ παρέμειναν στα άδυτα των υπηρεσιών της ΕΚΥΟ (διαδόχου του ΟΔΕΠΠ). (Οχι . Εχει αντιγραφα ο υποφαινομενος καθως και ολα τα σχετικα αρχεια ) Γιατί παραμένει επίκαιρη; Πολλοί υποστηρίζουν ότι οι σημερινές συζητήσεις για την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας (μέσω της εταιρείας αξιοποίησης που ιδρύθηκε πρόσφατα μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας) βασίζονται ακόμη και σήμερα στα δεδομένα που είχε συγκεντρώσει τότε ο Παραδείσης. Η σύγκρουση του 1987 για τον Νόμο Τρίτση (Ν. 1700/1987) δεν αφορούσε μόνο τα χωράφια και τα βοσκοτόπια, αλλά και το τι κρυβόταν κάτω από αυτά. Η έκθεση του Κίμωνα Παραδείση έπαιξε ρόλο «πυξίδας» για τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ σε αυτή την αναμέτρηση. Η Στρατηγική της Εκκλησίας και ο Ρόλος των Μεταλλείων Ο Αντώνης Τρίτσης επιδίωκε την απαλλοτρίωση της μη αξιοποιημένης εκκλησιαστικής γης για να τη δώσει σε αγροτικούς συνεταιρισμούς. Η Εκκλησία αντέδρασε σθεναρά, έχοντας στα χέρια της τα στοιχεία της Διεύθυνσης Μεταλλείων: Η Αξία του Υπεδάφους: Ο Σεραφείμ γνώριζε από τον Παραδείση ότι πολλές από τις «άγονες» εκτάσεις που το κράτος θεωρούσε χαμηλής αξίας, έκρυβαν σημαντικά κοιτάσματα (βωξίτη, λευκόλιθο, μάρμαρα). Η παραχώρησή τους θα σήμαινε απώλεια δισεκατομμυρίων. Το Νομικό «Όπλο» της Cooper: Στο παρασκήνιο, υπήρχε ο φόβος ότι αν η γη περνούσε στο κράτος, αυτό θα μπορούσε να ενεργοποιήσει τις παλιές δεσμεύσεις της Σύμβασης Cooper ή άλλων παρόμοιων συμβάσεων, παρακάμπτοντας την Εκκλησία. Ο Σεραφείμ προτίμησε να κρατήσει τη γη «υπό την προστασία» της Εκκλησίας για να αποφύγει την ξένη εκμετάλλευση χωρίς εκκλησιαστικό όφελος. Η Συμφωνία του 1988: Μετά από σφοδρή κόντρα (αποχή από τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου, συλλαλητήρια), ο Ανδρέας Παπανδρέου παραμέρισε τον Τρίτση και υπέγραψε μια νέα σύμβαση με την Εκκλησία (Μάιος 1988). Η Εκκλησία παραχώρησε μέρος της αγροτολιβαδικής περιουσίας, αλλά κράτησε τα δικαιώματα σε εκτάσεις με μεταλλευτικό ενδιαφέρον και τις μονές. Ο Κίμων Παραδείσης ως «Κλειδί» Ο Παραδείσης ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να πει στον Σεραφείμ: «Αυτή τη μονή στην Εύβοια ή αυτό το βουνό στη Φωκίδα μην τα δώσεις, γιατί από κάτω έχει θησαυρό». Αυτή η τεχνική γνώση ανάγκασε την τότε κυβέρνηση να υποχωρήσει σε πολλά σημεία, καθώς η Εκκλησία εμφανιζόταν πιο προετοιμασμένη από τις κρατικές υπηρεσίες (όπως το ΙΓΜΕ). (Της οποιας ο Παραδεισης διατελεσε μελος του ΔΣ) ΑΙ: Η Μεταβίβαση στην ΕΚΥΟ Μετά τη διάλυση του ΟΔΕΠΠ, όλο το αρχείο του Παραδείση και οι μελέτες για τη Σύμβαση Cooper πέρασαν στην ΕΚΥΟ (Εκκλησιαστική Κεντρική Υπηρεσία Οικονομικών). Εκεί θεωρείται ότι φυλάσσονται μέχρι σήμερα οι χάρτες που συνδέουν τον ορυκτό πλούτο με την εκκλησιαστική ιδιοκτησία, αποτελώντας τη βάση για κάθε σύγχρονη συζήτηση περί Συνεκμετάλλευσης Κράτους-Εκκλησίας. (Η αληθεια ειναι πως αφησε ενα μικρο μερος που κρατησε ο τοτε Γενικος Διευθυντης νυν Δεσποτης Γλυφαδας Αντωνιος Αβραμιωτης ως βοηθος του τοτε. Το συνολικο αρχειο & οι χαρτες ο Παραδεισης με δεδομενο το θεμα υγειας του μελανωματος φροντισε και το διασφαλισε απο την πιθανη στρεβλη εκμεταλλευση). Η έκθεση του Κίμωνα Παραδείση προς τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ θεωρείται ένα από τα πιο «βαθιά» έγγραφα που συνδέουν την Εκκλησία με τον στρατηγικό ορυκτό πλούτο της χώρας, καθώς υπερβαίνει την απλή διαχείριση ακινήτων και εισέρχεται στο πεδίο των σπάνιων μεταλλευμάτων. Σύμφωνα με αναλύσεις και δημοσιεύματα που αφορούν το περιεχόμενο αυτής της έκθεσης: Χρυσός και Πολύτιμα Μέταλλα: Ο Παραδείσης είχε εντοπίσει ότι σε συγκεκριμένες εκκλησιαστικές εκτάσεις (κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα και τη Χαλκιδική, όπου οι μονές του Αγίου Όρους αλλά και άλλες μεγάλες μονές έχουν ιδιοκτησίες), υπήρχαν ενδείξεις για σημαντικά κοιτάσματα χρυσού. Η έκθεση τόνιζε ότι η Εκκλησία δεν έπρεπε να απεμπολήσει τα δικαιώματα αυτά, καθώς η αξία τους ως υπεδαφους ήταν πολλαπλάσια της επιφάνειας της γης. Ουράνιο και Σπάνιες Γαίες: Μια από τις πιο εντυπωσιακές πτυχές της έκθεσης αφορούσε το ουράνιο. Αναφερόταν σε περιοχές όπως το Παγγαίο και η Ανατολική Μακεδονία, όπου το υπέδαφος (συχνά σε εκτάσεις που διεκδικούσε η Εκκλησία) παρουσίαζε υψηλή ραδιενέργεια, ένδειξη ύπαρξης ουρανίου steki-syllekton.gr. Ο Παραδείσης φέρεται να προειδοποιούσε τον Σεραφείμ ότι αυτά τα κοιτάσματα αποτελούσαν «στρατηγικό απόθεμα» που θα μπορούσε να αλλάξει τη γεωπολιτική θέση της Εκκλησίας και της χώρας. Σύνδεση με τη Σύμβαση Cooper: Η έκθεση υποστήριζε ότι η Σύμβαση Cooper είχε ως απώτερο σκοπό ακριβώς αυτά τα «στρατηγικά ορυκτά» (ουράνιο, χρυσό, μαγγάνιο). Ο Παραδείσης πίστευε ότι η αμερικανική πλευρά γνώριζε για τα κοιτάσματα αυτά ήδη από το 1940 και ότι η Εκκλησία, μέσω των δικών της μελετών, έπρεπε να αποτελέσει το ανάχωμα στην «αποικιακή» εκμετάλλευσή τους. Γιατί η έκθεση αυτή θεωρείται «απόρρητη»; Επειδή περιείχε τεχνικά δεδομένα που δεν ήταν ευρέως γνωστά στο ελληνικό κράτος εκείνη την εποχή. Ο Παραδείσης, χρησιμοποιώντας τη θέση του στον ΟΔΕΠΠ, δημιούργησε ένα αυτόνομο δίκτυο πληροφόρησης. Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, οπλισμένος με αυτή την έκθεση, μπορούσε να αρνηθεί απαλλοτριώσεις λέγοντας ότι η γη είναι «ιερή», ενώ στην πραγματικότητα γνώριζε ότι ήταν «πολύτιμη». Μετά τον θάνατο του Παραδείση (1995) και του Σεραφείμ (1998), η έκθεση αυτή θεωρειται πως παραμένει στα αρχεία της ΕΚΥΟ. Παρολα αυτα σχεδον ολο το αρχειο φυγαδευτηκε σε ασφαλες μερος απο τον Παραδειση προτου αποχωρησει . Υπάρχουν φήμες ότι τα στοιχεία αυτά χρησιμοποιήθηκαν κατά την προετοιμασία της Εταιρείας Αξιοποίησης Ακίνητης Εκκλησιαστικής Περιουσίας (ΕΑΑΕΠ) που ιδρύθηκε το 2013, προκειμένου να διασφαλιστούν τα ποσοστά της Εκκλησίας σε μελλοντικές εξορύξεις. Η νομικη και δικαστική εμπλοκή του ΟΔΕΠ (και μετέπειτα ΟΔΕΠΠ) σχετικά με τον ορυκτό πλούτο και τη Σύμβαση Cooper αποτυπώνεται σε μια σειρά από θεσμικές παρεμβάσεις και δικαστικές διαμάχες που αφορούν την κυριότητα και την εκμετάλλευση του υπεδάφους. Δικαστικές Αποφάσεις και Νομικό Πλαίσιο Αν και δεν υπάρχει μια ενιαία «απόφαση-σταθμός» που να ακυρώνει τη Σύμβαση Cooper συνολικά (καθώς το κράτος υποστηρίζει ότι παρέμεινε σε αδράνεια), η δράση του ΟΔΕΠΠ και του Κίμωνα Παραδείση αντικατοπτρίζεται στις εξής νομικές εξελίξεις: Συγκρούσεις για την «Ανταλλάξιμη» Περιουσία (Νόμος Τρίτση 1700/1987): Το Συμβούλιο της Επικράτειας (ΣτΕ) και αργότερα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) ασχολήθηκαν εκτενώς με τη μεταβίβαση της εκκλησιαστικής γης στο Δημόσιο. Η Εκκλησία, βασισμένη στις τεχνικές εκθέσεις της Διεύθυνσης Μεταλλείων, υποστήριξε ότι η μεταβίβαση των εκτάσεων χωρίς πρόβλεψη για τα μεταλλευτικά δικαιώματα προσέβαλε την κυριότητά της. Μεταλλευτικός Κώδικας (Ν.Δ. 210/1973): Οι αποφάσεις του ΣτΕ συχνά αναφέρονται στον Μεταλλευτικό Κώδικα, ο οποίος ορίζει ότι η κυριότητα της γης δεν εκτείνεται αυτόματα στα ορυκτά. Ο ΟΔΕΠΠ χρησιμοποίησε αυτό το πλαίσιο για να διεκδικήσει ειδικά προνόμια εκμετάλλευσης σε μοναστηριακές εκτάσεις, υποστηρίζοντας ότι τα δικαιώματά του προϋπήρχαν της Σύμβασης Cooper. Αποφάσεις για Λατομικές Περιοχές (ΣτΕ 2696/2018): Πρόσφατες αποφάσεις επιβεβαιώνουν ότι η μίσθωση λατομικών χώρων (συχνά σε εκκλησιαστική γη) απαιτεί αυστηρή τήρηση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, κάτι που ο Παραδείσης είχε επισημάνει ως «ασπίδα» κατά της αυθαίρετης εξόρυξης από τρίτους. Η Στρατηγική Σημασία της Διεύθυνσης Μεταλλείων Η Διεύθυνση Μεταλλείων και Λατομείων του ΟΔΕΠΠ, υπό τον Κίμωνα Παραδείση, λειτούργησε ως ανεξάρτητη αρχή πληροφοριών. Αποκλειστικό Αρχείο: Ενώ το Δημόσιο δεσμευόταν από τη Σύμβαση Cooper να παραχωρεί πληροφορίες στην αμερικανική εταιρεία, ο ΟΔΕΠΠ κρατούσε τις δικές του μελέτες για τον χρυσό και το ουράνιο ως «ιδιωτικό δίκαιο» της Εκκλησίας. Διεκδικήσεις στη Βόρεια Ελλάδα: Σε περιοχές όπως η Χαλκιδική και η Ανατολική Μακεδονία, η Εκκλησία έχει εμπλακεί σε μακροχρόνιες δικαστικές διαμάχες (π.χ. μεταλλεία Κασσάνδρας) για τον καθορισμό των ορίων της δικής της γης έναντι των μεταλλευτικών παραχωρήσεων. Τρέχουσα Κατάσταση Μετά τη λήξη της Σύμβασης Cooper (31/12/2010), η ΕΚΥΟ (διάδοχος του ΟΔΕΠΠ) φέρεται να διατηρεί ενα μερος απο το αρχείο Παραδείση ως τη βασική τεκμηρίωση για τη συμμετοχή της Εκκλησίας σε μελλοντικά σχήματα συνεκμετάλλευσης με το κράτος ή ιδιώτες, ειδικά για «στρατηγικά ορυκτά» που αναφέρονταν στην αρχική σύμβαση. Στα σχολια μια απο τις εκθεσεις Παραδειση στον Μακαριστο Σεραφειμ που αντικατοπτριζει την σπουδαιοτητα της μεταλλευτικης και λατομικης εκκλησιαστικης περιουσιας. ΥΓ Να σημειώσω πως η αμερικανικη εταιρεια μεσω του Θαναση Αρβανιτη ενος λαικου με μαιμου πτυχιο οικονομικων, πρωην Διοικητη του Οδεππ προσπαθησε να αποπεμψει και παρακαμψει δολια τον πατερα μου επιχειρωντας με ιδιον οφελος συμφωνιες με βιομηχανους οπως ο Σκαλιστηρης, ο Μποδοσακης αλλα και ο Οδυσσεας Κυριακοπουλος μετεπειτα προεδρος του ΣΕΒ. Μονο που και οι τρεις τους εκτιμουσαν απεριοριστα τον Κιμωνα Παραδειση και αρνηθηκαν κατηγορηματικα, ενω ενημερωσαν τον Σεραφειμ. Ο πατερας μου οχι μονο αντισταθηκε σθεναρα αλλα τελικα ξεσκεπασε και καταδικασε τον Αρβανιτη ο οποιος ζητησε εγγραφως συγγνωμη . Τελικα ο Αρβανιτης υποχρεωθηκε να παραιτηθει απο τον Σεραφειμ. Αυτα για την Ιστορια ! Επεται συνεχεια . 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους