25#

Πλήρες Κείμενο:

Τη δεκαετία του 1920 στην Ιταλία οι βιομήχανοι και οι γαιοκτήμονες είχαν βοηθήσει τον Μουσολίνη να ανέλθει στην εξουσία και ήταν ευτυχείς με το καθεστώς του μέχρι το καλοκαίρι του 1943, όταν ο ιταλικός στρατός υποστεί σοβαρές ήττες και οι ίδιοι έχασαν την υπερπόντια αυτοκρατορία τους. Για δύο δεκαετίες σχεδόν την μοναδική παράνομη αντιπολίτευση αποτελούσαν διάσπαρτες ομάδες κομμουνιστών και σε μικρότερο βαθμό υποστηρικτών του Σοσιαλιστικού Κόμματος οι οποίοι είχαν προσπαθήσει να διατηρήσουν κάποιου είδους εθνική οργάνωση. Το μυθιστόρημα του Ινιάσιου Σιλόνε “Ψωμί και κρασί”, για τις απεγνωσμένες προσπάθειες ενός σοσιαλιστή που έχει περάσει στην παρανομία να δημιουργήσει ένα δίκτυο επαφών, δίνει μια εικόνα της σκληρότητας εκείνων των χρόνων. Η πρώτη ανοιχτή αντίσταση εκδηλώθηκε τον Μάρτιο του 1943, όταν άρχισε ένα απεργιακό κύμα στο Τορίνο και εξαπλώθηκε, παρά τις συλλήψεις στη βόρεια Ιταλία, με τη συμμετοχή 100.000 εργατών. Η άμεση αιτία των απεργιών, ήταν οι απίστευτες στερήσεις από την άνοδο των τιμών και το αποτέλεσμα των βομβαρδισμών. Όμως μικρός αριθμός κομμουνιστών που θυμούνταν τους αγώνες της περιόδου 1918-1920 ήταν στην εμπροσθοφυλακή του αναβρασμού. Ο Μουσολίνι είπε στους φασίστες ηγέτες ότι η απεργία γύρισε το κίνημά του είκοσι χρόνια πίσω, και ο Χίτλερ ρώτησε πως επιτρεπόταν μια τέτοια ανυπακοή. Πράγματι οι απεργίες έδειχναν ότι ο πόλεμος είχε δημιουργήσει τέτοια κοινωνική κρίση, εξαθλιώνοντας μεγάλα τμήματα των κατώτερων και μεσαίων τάξεων, που η καταστολή από μόνη της δεν θα μπορούσε να στηρίξει από μόνη της το καθεστώς. Ενώ αμερικανικά και βρετανικά στρατεύματα είχαν αποβιβαστεί τη Σικελία στις αρχές Ιουλίου και είχαν αρχίσει πολύ αργά να προελαύνουν προς τον Βορρά, η πλειοψηφία όλων όσων ανήκαν στην άρχουσα τάξη ανησυχούσε ότι εξαιτίας της κρίσης της κρίσης του καθεστώτος μπορεί να καταποντίζοταν και οι ίδιοι. Ο μοναδικός τρόπος για να διατηρήσουν την εξουσία τους, πίστευαν, να διώξουν τον Μουσολίνι και να συμβιβαστούν με την Βρετανία και τις ΗΠΑ. Οι στενότεροι συνεργάτες του Μουσολίνι στο Φασιστικό Μεγάλο Συμβούλιο συμμερίζονταν αυτή την άποψη. Την επόμενη ημέρα, ο ίδιο ο βασιλιάς που το 1922 είχε δώσει την εξουσία στον Μουσολίνι τον αντικατέστησε με τον στρατηγό Μπαντόλιο, τον διοικητή των ιταλικών στρατευμάτων στην αρπαγή της Αιθιοπίας το 1935, και έθεσε τον Μουσολίνι σε κατ’ οίκων περιορισμό. Το πλήθος ξεχύθηκε στους δρόμους της Ρώμης, καταχαρούμενο που ο εφιάλτης του φασισμού είχε τελειώσει. Βιάστηκαν όμως να χαρούν. Η κυβέρνηση Μπαντόλιο διατήρησε για έναν ακόμη μήνα τη συμμαχία της με την Γερμανία αρχίζοντας ταυτόχρονα μυστικές διαπραγματεύσεις με τους Συμμάχους. Στο μεταξύ χρησιμοποίησε βία για να συντρίβει τις διαδηλώσεις σκοτώνοντας είκοσι τρείς ανθρώπους σε μια πλατεία του Μπάρι. Η στάση της κυβέρνησης εξασφάλισε στους γερμανικό στρατό αρκετό χρόνο για να στείλει στρατεύματα στην Ιταλία. Όταν ο Μπαντόλιο τελικά ανήγγειλε τη συμφωνία με τους Συμμάχους, η Γερμανία μπόρεσε να καταλάβει την χώρα βόρεια της Νάπολης και να εξαναγκάσει την κυβέρνηση του Μπαντολιο να διαφύγει στην Ρώμη. Γερμανικές παραστρατιωτικές δυνάμεις διέσωσαν τον Μουσολίνι και έστησαν μια κυβέρνηση ανδρείκελων (γνωστή ως η «Δημοκρατία του Σόλο» ) στη βόρεια Ιταλία. Η γερμανική κατοχή προκάλεσε την ανάπτυξη ενός μαζικού αντιστασιακού κινήματος το οποίο συγκρότησαν τρία στοιχεία: Υπήρχαν ομάδες ένοπλων Παρτιζάνων στην ύπαιθρο – 9.000 στα τέλη του 1943, πάνω από 20.000 την άνοιξη του 1944, και 100.000 έναν χρόνο αργότερα. Υπήρχαν ένοπλες «αντιστασιακές ομάδες» στις πόλεις που δολοφονούσαν αξιωματικούς και οργάνωναν σαμποτάζ εναντίων των Γερμανών στρατευμάτων. Υπήρχε επίσης στα εργοστάσια ένα διογκωμένο κίνημα αντίστασης, που εκδηλώθηκε τον Ιανουάριο του 1944, μετά τον τουφεκισμό πολιτικών κρατουμένων, με μια μεγάλη απεργία στη Γένοβα, και τον Μάρτιο στο Μιλάνο, με μια απεργία 300.000 εργατών, που εξαπλώθηκε στο Βένετο, την Μπολόνια και την Φλωρεντία. Οι χαμηλότερα αμειβόμενοι εργάτες βρίσκονταν στην εμπροσθοφυλακή αυτών των απεργιών, στις οποίες οι Γερμανοί ανταπέδωσαν με συλλήψεις και μαζικούς εκτοπισμούς. Τα τρία αυτά στοιχεία επανασυνδέθηκαν τον Αύγουστο του 1944, όταν η αντίσταση εκδίωξε τον γερμανικό στρατό από το μεγαλύτερο μέρος της Φλωρεντίας, πριν από την άφιξη των Συμμάχων. Επανασυνδέθηκαν θεαματικά και πάλι οκτώ μήνες αργότερα αποκτώντας τον έλεγχο των τριών σημαντικότερων βιομηχανικών πόλεων της χώρας, Γένοβα, του Τορίνο και του Μιλάνου. Στη Γένοβα μια εξέγερση με επικεφαλής ένοπλες ομάδες της πόλης κατέλαβε τα δημόσια κτήρια της, περικύκλωσε τα γερμανικά στρατεύματα, κατέλαβε επίσης έναν στρατώνα και κατόπιν, με την βοήθεια παρτιζάνων από την ύπαιθρο, εξανάγκασε τον Γερμανό στρατηγό και 15.000 στρατιώτες να παραδοθούν. Στο Μιλάνο οι ένοπλες ομάδες επιτέθηκαν στους στρατώνες των φασιστών. Έγιναν μάχες γύρω από τα σημαντικά εργοστάσια, κυρίως την Pirelli, και κατόπιν οι ένοπλες ομάδες, οι παρτιζάνοι και οι εργάτες κατέλαβαν την πόλη μπαίνοντας από τα περίχωρα. Οι πρώτες αντιστασιακές ομάδες είχαν δημιουργηθεί συχνά αυθόρμητα και η κτηνωδία της γερμανικής κατοχής και τα δεινά που τη συνόδευαν είχαν τροφοδοτήσει την ανάπτυξή τους. Πολλοί νέοι άνδρες ανέβηκαν στα βουνά να αποφύγουν την επιστράτευση ή την καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία. Όμως η ίδια η αντίσταση τους οδήγησε σε αριστερές πολιτικές. Οι πάντες στην Ιταλία ήξεραν ότι η άρχουσα τάξη είχε στηρίξει τον Μουσολίνι. Οι πάντες γνώριζαν ότι οι βιομήχανοι συνεργάζονταν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό με την γερμανική κατοχή. Και οι πάντες υπήρξαν μάρτυρες του φασιστικού καθεστώτος Μουσολίνι και της αποτυχίας του βασιλιά και της κυβέρνησης του Μπαντόλιο να κάνουν οτιδήποτε για να εμποδίσουν την γερμανική κατοχή το καλοκαίρι του 1943. ** Μιλάνο. Piazzale Loreto | Στις 28 Απριλίου του 1945, ο ιδρυτής του ιταλικού φασιστικού καθεστώτος της Ιταλίας από το 1922 ως το 1943, Μπενίτο Μουσολίνι, εκτελείτε μαζί με την ερωμένη του Κλάρα Πετάτσι αλλά και δεκαέξι ακόμη φασίστες ηγέτες με συνοπτικές διαδικασίες. Την επόμενη ημέρα και άλλοι δέκα θα πέσουν νεκροί μέσα σε δύο νύχτες, όταν τους συνέλαβε μια ομάδα κομμουνιστών ανταρτών καθώς προσπαθούσαν να διαφύγουν κρυμμένοι σε μια γερμανική φάλαγγα μαζί με ακόμη πενήντα φασίστες ηγέτες με τις οικογένειές τους, σε ένα κομβόι κοντά στο χωριό Ντόγκο στην όχθη της λίμνης Κόμο, περνώντας τα σύνορα για την Ελβετία. Περισσότερα από 5.000 άτομα συγκεντρώθηκαν για να δουν τα πτώματα που σηματοδοτούσαν το οριστικό τέλος στο φασισμό. Μια ύψιστη πράξη απόδοσης προλεταριακής Δικαιοσύνης από την παρτιζάνικη Αντίσταση ενάντια στον Φασισμό, το Κεφάλαιο, το αστικό Κράτος & τον Ιμπεριαλισμό που τον γεννούν και τον τρέφουν. Μια αξέχαστη στιγμή, γραμμένη με φωτεινά γράμματα στην Ιστορία της Αντιφασιστικής Πάλης των Λαών που αντιστέκονται & αγωνίζονται ενάντια στους δυνάστες τους. Από την Αθήνα μέχρι τη Ρώμη. “Follow your leader.“ ★ 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους