25#

Πλήρες Κείμενο:

Μετά από τέσσερις μήνες συνεχών μηνυμάτων, η Ελένη, σαρανταπέντε χρονών, αποφάσισε επιτέλους να συναντήσει τον Παναγιώτη — πενήντα δύο ετών, κομψό στα γραπτά, σοβαρό, ελαφρώς σαρκαστικό και, κυρίως, αξιόπιστο. Το φλερτ τους εξελισσόταν σχεδόν σε σήριαλ: καθημερινά μηνύματα, ατελείωτες μικρολεπτομέρειες, γλυκές παραξενιές - όπως το να βάζει πάντα τρεις τελείες μετά το «καλημέρα». Η Ελένη δεν ανήκε στις γυναίκες που πάνε σε ραντεβού με τρεμάμενα γόνατα. Είχε αποκτήσει το είδος εκείνης της αυτοπεποίθησης που μόνο η εμπειρία της ζωής σου δίνει. «Για να δούμε τι... διαμάντι θα ανακαλύψω τώρα», σκέφτηκε χαμογελώντας με νόημα, φορένοντας το απλό κασμιρένιο της πουλόβερ με χάρη σαν να ήταν βασιλικός μανδύας, αφοπλιστικά αυτοσαρκαστική και έτοιμη να διασκεδάσει κάθε αμήχανη στιγμή. Το ραντεβού ορίστηκε σ’ ένα ζεστό καφέ στο Κουκάκι με χαμηλό φωτισμό και άρωμα κανέλας. Η Ελένη έφτασε νωρίς, κομψή και με αυτοκυριαρχία, έτοιμη απλώς για μια όμορφη βραδιά. Ο Παναγιώτης ήρθε πέντε λεπτά μετά – λίγο πιο κοντός απ’ ό,τι έδειχναν οι φωτογραφίες· το βλέμμα του έμοιαζε σαν να μόλις είχε βρει λάθος στα λογιστικά. Κάθισε απέναντί της. Ένα σύντομο χαμόγελο, τίποτε άλλο. Ούτε φιλοφρόνηση ούτε θερμό «χαίρομαι που σε βλέπω». Πριν καλά καλά της πει «γεια», την κοίταξε εξεταστικά – σχεδόν επιθεωρησιακά. Παρήγγειλαν καφέ και γλυκό και λίγα δευτερόλεπτα μετά, ήρθε το χτύπημα: — Ελένη, — είπε με ύφος διευθυντή σχολείου πριν τον σύλλογο, — έχω αναλύσει πολύ την επικοινωνία μας αυτούς τους τέσσερις μήνες. Και τώρα που σε βλέπω από κοντά, θέλω να ξεκαθαρίσω πέντε ζητήματα. Έχω πέντε παρατηρήσεις να σου κάνω. Μέσα της, κάτι έσπασε — όπως ένα ποτήρι όταν ξεφεύγει απ’ το χέρι. Η Ελένη γέμισε το βλέμμα της με ενδιαφέρον. — Πέντε; Για να δούμε. Σε ακούω, είπε κοροϊδευτικά ευγενικά. Ο Παναγιώτης, μην καταλαβαίνοντας τον σαρκασμό, άρχισε να μετρά στα δάχτυλα: Παρατήρηση πρώτη: Οι φωτογραφίες σου — Στη φωτογραφία με το μπλε φόρεμα φαίνεσαι διαφορετική. Τώρα σε βλέπω πιο… έντονη, να το πω. Μπορεί να μπερδέψει έναν άντρα αυτό. Σε αυτή την ηλικία οι γυναίκες πρέπει να είναι ειλικρινείς. Η Ελένη κόντεψε να γελάσει. «Έντονη! Ευτυχώς όχι “ογκώδης”», σκέφτηκε. Παρατήρηση δεύτερη: Αργείς να απαντήσεις — Μερικές φορές σου στέλνω μήνυμα και απαντάς μετά από ώρες. Πριν τρεις εβδομάδες σου έγραψα στις 14:15, απάντησες στις 16:40. Οι άντρες δεν αρέσκονται στην αναμονή. Το θεωρώ αγένεια. — Ήμουν σε σύσκεψη… — πήγε να πει, αλλά εκείνος συνέχισε. Παρατήρηση τρίτη: Τοποθεσία — Γιατί ήρθαμε σ’ αυτό το καφέ; Είναι υπερβολικά ακριβό. Εγώ πρότεινα κάτι πιο απλό. Αυτό δείχνει ότι σου αρέσει να κάνεις επίδειξη. Η Ελένη κοίταξε τον καπουτσίνο της. Για μια στιγμή σκέφτηκε να του τον χύσει στο κεφάλι. Παρατήρηση τέταρτη: Εμφάνιση — Γιατί αυτό το φόρεμα; Ήρθαμε απλώς για έναν καφέ. Είναι προκλητικό. Τα κοσμήματα περιττά — η γυναίκα πρέπει να εντυπωσιάζει με τον χαρακτήρα, όχι με τη βιτρίνα. Ψάχνω ουσία, όχι ντεκόρ. Παρατήρηση πέμπτη: Αυτονομία — Διάλεξες το μαγαζί μόνη σου, λες συχνά "μόνη μου". Δεν μ’ αφήνεις να νιώσω άντρας. Θέλω μια γυναίκα που να ρωτάει, όχι να δείχνει ανεξαρτησία. Αν συνεχίσουμε, πρέπει να το αλλάξεις αυτό. Τελειώνοντας, έσταυρωσε τα χέρια κι έμεινε να περιμένει, λες και ζητούσε ευγνωμοσύνη για τη «ειλικρίνειά» του. Η Ελένη τότε κατάλαβε πόσο άσχημα είχε γελαστεί τόσους μήνες. Δεν αναζητούσε ζεστασιά — αναζητούσε κάποιον να γεμίσει το κενό της προσωπικότητάς του. — Λοιπόν, Παναγιώτη, — του είπε ήρεμα, σχεδόν τρυφερά, — κι εγώ έκανα την ανάλυσή μου. Και μου πήρε μόνο πέντε λεπτά. — Και τι κατέληξες; — σκλήρυνε το πρόσωπό του. — Πως είσαι μοναδικό φαινόμενο. Ήρθες απ’ άκρη σε άκρη της Αθήνας για να με περάσεις από ανάκριση για τα γούστα και το ποια είμαι. Εντυπωσιακό επίπεδο αυτοπεποίθησης. Ο Παναγιώτης συνοφρυώθηκε. — Είμαι απλώς ειλικρινής. — Όχι, — κούνησε το κεφάλι εκείνη. — Είσαι απλώς δυστυχισμένος και κρίνεις με στραβό μέτρο. Δεν σου αρέσουν οι φωτογραφίες μου; Πήγαινε σε γκαλερί — εκεί τα έργα δεν αλλάζουν. Θέλεις απάντηση αμέσως; Πάρε ένα ηλεκτρονικό ζωάκι. Δεν σου αρέσει το φόρεμά μου; Το φόρεσα για μένα — όχι για σένα. Σηκώθηκε, έφτιαξε την τσάντα της και τον κοίταξε ήσυχα. — Και κάτι τελευταίο. Αν το εγώ σου διαλύεται με μια λέξη, χρειάζεσαι ψυχολόγο, όχι σύντροφο. Στα σαράντα πέντε μου, ξέρω πια να μην χαραμίζω χρόνο για κάποιον που ξεκινά τη γνωριμία με έλεγχο. — Πού πας; Και ο καφές; — είπε σαστισμένος ο Παναγιώτης. — Πιές τον μόνος σου! Καλύτερα — θα εξοικονομήσεις ευρώ και ενέργεια. Και μια συμβουλή: αν θέλεις να σου κοιτούν το στόμα — κλείσε ραντεβού στον οδοντίατρο. Μόλις γύρισε σπίτι της, η Ελένη τον μπλόκαρε παντού. Για εκείνη, ασφάλεια στα σαράντα πέντε δεν είναι μόνο το πάπλωμα και η ησυχία, αλλά και ένα κινητό χωρίς φίλτρα και ανθρώπους που σε κουμπώνουν σε καλούπια. Εσείς τι λέτε; Ήταν αποτυχημένο φλερτ ή σκηνοθετημένη παράσταση; Αξίζει να συνεχίσεις συνομιλία όταν στα πρώτα πέντε λεπτά σου ζητούν να αλλάξεις ποιος είσαι;Το ίδιο βράδυ, πέταξε το παλιό της ραντεβού-φόρεμα στο πλυντήριο και άναψε την αγαπημένη της μουσική. Ο σκύλος της τής έγλειψε το χέρι, σαν να τη ρωτούσε αν όλα πήγαν καλά. Χαμογέλασε. Δεν της άρεσε να χάνει χρόνο σε φιλοδοξίες άλλων — είχε δουλέψει σκληρά για να είναι… Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️ 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους