25#

Πλήρες Κείμενο:

Γιος μου έφερε στο σπίτι ψυχίατρο για να με βγάλει ανίκανη — δεν ήξερε πως ο γιατρός αυτός ήταν ο πρώην άντρας μου και δικός του πατέρας — Μαμά, άνοιξε. Είμαι εγώ. Και δεν είμαι μόνος. Η φωνή του Νίκου πίσω από την πόρτα δεν είχε τη συνηθισμένη ζεστασιά — ίσα ίσα ήταν σχεδόν ψυχρή, επίσημη. Άφησα το βιβλίο μου στο τραπέζι, τακτοποίησα βιαστικά τα μαλλιά μου και κατευθύνθηκα προς την είσοδο. Ένα αίσθημα αγωνίας είχε ήδη φωλιάσει βαθιά μέσα στο στήθος μου. Στο κατώφλι στεκόταν ο γιος μου, πίσω του ένας ψηλός, σοβαρός άντρας, με καλοραμμένο παλτό και δερμάτινη χαρτοφύλακα στο χέρι. Η ματιά του ήρεμη, μετρημένη, μα υπήρχε κάτι απειλητικό σ’ αυτή — σαν να ζύγιζε πώς θα μπορούσε να με εκμεταλλευτεί ή να με πετάξει. — Μπορούμε να μπούμε; — ρώτησε ο Νίκος, χωρίς να χαμογελάσει. Μπήκε σαν τον ιδιοκτήτη που επιστρέφει στο σπίτι του. Ο άγνωστος ακολούθησε αθόρυβα. — Να σου συστήσω, αυτός είναι ο Χρήστος Παπαδόπουλος, — πέταξε ο Νίκος βγάζοντας το μπουφάν του. — Είναι γιατρός. Θα μιλήσουμε λιγάκι, γιατί ανησυχώ για σένα. Η λέξη «ανησυχώ» χτύπησε σαν ετυμηγορία. Κοίταξα τον Χρήστο Παπαδόπουλο. Λίγα γκρίζα στα μαλλιά, σφιγμένα χείλη, βλέμμα κουρασμένο πίσω από γυαλιά σε μοντέρνο σκελετό. Και κάτι, άγνωστο αλλά τόσο οικείο, στον τρόπο που έγερνε ελαφρώς το κεφάλι μελετώντας με. Η καρδιά μου έκανε βουτιά. Αυτός ήταν. Ήταν σαράντα χρόνια που σκόρπισαν τα χαρακτηριστικά του, τα πέρασε με τη διάβρωση της ηλικίας κι ενός άγνωστου σε μένα βίου. Αλλά ναι, ξεκάθαρα εκείνος ήταν. Ο άντρας που κάποτε αγάπησα παθιασμένα και πέταξα από τη ζωή μου με την ίδια μανία. Ο πατέρας του Νίκου, που ποτέ του δεν έμαθε πως είχε γιο. — Καλημέρα, Ελένη Διαμαντή, — είπε ψυχρά, με προσεγμένο τόνο. Στα μάτια του δεν φανερώθηκε τίποτα. Δεν με αναγνώρισε. Ή έκανε πως δεν με αναγνώρισε. Έγνεψα σιωπηλή, νιώθοντας τα πόδια να βαραίνουν κάτω μου. Όλος ο κόσμος μου συρρικνώθηκε σ’ εκείνη τη ματιά. Ο γιος μου έφερε άνθρωπο στο σπίτι για να με κλείσει στο τρελάδικο και να μου πάρει το σπίτι. Και ο άνθρωπος αυτός ήταν ο πατέρας του. — Πάμε σαλόνι; — είπα με εκπληκτικά σταθερή φωνή. Δεν αναγνώρισα τη δική μου φωνή. Ο Νίκος άρχισε αμέσως να εξηγεί τα «προβλήματα» μου, ενώ ο γιατρός σάρωνε το δωμάτιο με το βλέμμα. Ο Νίκος μιλούσε για τη «μη φυσιολογική προσκόλληση στα πράγματα», για την «άρνησή μου να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα», για το πόσο δύσκολα τα κατάφερνα, λέει, σε ένα τόσο μεγάλο διαμέρισμα. — Εγώ με τη Δήμητρα θέλουμε να βοηθήσουμε. Θα σου αγοράσουμε ένα όμορφο στούντιο κοντά μας — θα είσαι υπό την επίβλεψή μας. Με τα λεφτά που θα μείνουν, θα ζήσεις άνετα. Μιλούσε για μένα σαν να ήμουν έπιπλο που ήθελε να ξεφορτωθεί. Ο Χρήστος, ή Χρήστος Παπαδόπουλος πια, άκουγε και σημείωνε διακριτικά. Ύστερα γύρισε σε εμένα. — Κυρία Διαμαντή, μιλάτε συχνά με τον μακαρίτη σύζυγό σας; — το χτύπημά του δεν είχε οίκτο. Ο Νίκος χαμήλωσε τα μάτια του. Του το είχε πει εκείνος. Η συνήθειά μου να λέω κάτι δυνατά μπροστά στην φωτογραφία του, στα δικά του μάτια έγινε σύμπτωμα. Η ψυχρή οργή έσβησε τον σοκ. Με περίμεναν απάντηση. Ο ένας με προσμονή, ο άλλος με επαγγελματική περιέργεια. Λοιπόν, ήθελαν παιχνίδια; Ας τους κάνω το χατίρι. — Ναι, — του απάντησα καρφώνοντας το βλέμμα στα μάτια του Χρήστου. — Και με απαντά κάποιες φορές. Ιδίως όταν μιλάμε για προδοσία. Το πρόσωπο του Παπαδόπουλου δεν άλλαξε στο ελάχιστο. Μονάχα σημείωσε κάτι στο μπλοκάκι του. Όλη μου η οργή πάγωσε στα σωθικά μου. — Μαμά, τι είναι αυτά που λες; — νευρικότητα στην φωνή του Νίκου. — Ο γιατρός θέλει να βοηθήσει. Κι εσύ ειρωνεύεσαι. — Να βοηθήσει σε τι, παιδί μου; Να σε απαλλάξει από τη μάνα σου; Ήθελα να τον ταρακουνήσω, να ουρλιάξω «Δες ποιον έφερες!» Μα σώπασα. Τώρα δεν ήταν η στιγμή να φανερώσω τίποτα. Ο Νίκος κοκκίνισε από ντροπή. Αυτό ήταν ίσως η τελευταία απόδειξη πως είχε μέσα του κάτι ανθρώπινο. Ο Χρήστος σήκωσε ήρεμα το χέρι, σταματώντας τον. — Νίκο, δώσ’ μου λίγο χρόνο με τη μητέρα σου. Κυρία Διαμαντή, τι σημαίνει για εσάς προδοσία; Είναι συναίσθημα που υπάρχει από παλιά; Συνέχιζε το επαγγελματικό «ανάκριση». Κλινικά, μεθοδικά. Οτιδήποτε έλεγα θα το ερμήνευε με δικά του κριτήρια. — Προδοσία, γιατρέ, έχει πολλά πρόσωπα. Κάποιος φεύγει για ψωμί και δεν επιστρέφει ποτέ. Κάποιος άλλος γυρίζει χρόνια μετά για να σου πάρει ό,τι σου απέμεινε. Τον παρατηρούσα για έστω μια αδιόρατη αντίδραση. Τίποτα. Ή είχε σιδερένια αυτοκυριαρχία ή πράγματι δεν θυμόταν. Το δεύτερο μου φαινόταν χειρότερο. — Ενδιαφέρουσα μεταφορά, — είπε. — Δηλαδή, θεωρείτε πως η ανησυχία του γιου σας είναι απόπειρα να σας στερήσει; Είναι παλιό αυτό το συναίσθημα; Συνέχιζε να ρωτά. Ήθελε να με στριμώξει μέσα στη διάγνωση που είχε ήδη αποφασίσει. — Νίκο, — γύρισα και τον αγνόησα. — Συνοδέψτε τον γιατρό. Θέλω να μιλήσουμε οι δυο μας. — Όχι! — αντέτεινε κοφτά. — Όλα μαζί θα τα συζητήσουμε. Δεν θα σε αφήσω να με χειραγωγήσεις πάλι. Ο γιατρός είναι ανεξάρτητος. «Ανεξάρτητος.» Ο πρώην μου, που ούτε διατροφή δεν πλήρωσε ποτέ, γιατί δεν ήξερε πως είχε παιδί. Παραλίγο να γελάσω, αλλά συγκρατήθηκα. — Όπως θέλετε, — είπα ήρεμα, νιώθοντας μέσα μου κάτι να γίνεται ατσάλι. — Πείτε λοιπόν, ποια η πρότασή σας; Ο Νίκος χαλάρωσε, νομιζόντας ότι με έπεισε. Άρχισε να περιγράφει ενθουσιασμένος τις «ανέσεις» του νέου μικρού σπιτιού στα προάστια. Για θυρωρό, για παρέες ηλικιωμένων στις καρέκλες έξω... Τον άκουγα, αλλά παρατηρούσα τον Χρήστο. Ξαφνικά κατάλαβα: δεν με αναγνώριζε πραγματικά. Με κοιτούσε όπως πάντα: με εκείνη τη δυσφορία για τα «ταπεινά» που με συγκινούσαν — το ακατέργαστο βαμβάκι, τα απλά βιβλία, τα «επαρχιακά» μου αισθήματα. Κάποτε το είχε σιχαθεί, γι’ αυτό είχε φύγει. Και τώρα τον έφερνε πίσω η ειρωνεία της ζωής. — Θα το σκεφτώ, — είπα σηκώνοντας το κεφάλι. — Και τώρα, παρακαλώ, μοναχή μου θέλω να μείνω. Ο Νίκος έλαμψε. Είχε πάρει αυτό που ήθελε: σκέτη υπόσχεση να σκεφτώ. — Φυσικά, μαμά. Θα σε πάρω αύριο. Έφυγαν. Ο Χρήστος, αποχωρώντας, μου έριξε ένα ψυχρό βλέμμα επαγγελματικής ικανοποίησης. Κλείδωσα όλες τις κλειδαριές. Πλησίασα το παράθυρο, τους είδα να φεύγουν. Ο Νίκος του έλεγε κάτι με πάθος, ο Χρήστος του ακουμπούσε πατρικά τον ώμο. Πατέρας και γιος. Τι ειρωνεία. Μπήκαν στο ακριβό του αυτοκίνητο και χάθηκαν. Εγώ έμεινα πίσω. Στο σπίτι που είχαν κιόλας μοιράσει μεταξύ τους με τη φαντασία τους. Δεν ήξεραν, όμως, πως δεν ήμουν απλά μια γριά ρομαντική γυναίκα. Ήμουν κάποια που είχε ήδη προδοθεί μια φορά. Δε θα άφηνα να ξανασυμβεί. Την επόμενη μέρα, το τηλέφωνο χτύπησε ακριβώς στις δέκα. Η φωνή του Νίκου ακουγόταν υπερβολικά πρακτική. — Μαμά, ξεκουράστηκες; Ο κ. Παπαδόπουλος είπε να γίνει άλλη μια πιο «τυπική» συνάντηση — με τεστ και ερωτηματολόγια. Μπορεί να περάσει αύριο το μεσημέρι. Έπαιζα στα δάχτυλα τη μικρή αργυρή κουταλίτσα της γιαγιάς μου. Το μοναδικό που μου απέμεινε από εκείνη. — Μαμά, ακούς; — σχεδόν έχασε την υπομονή του. — Είναι τυπικό, για να είναι καταγεγραμμένα όλα. Η Δήμητρα ήδη διάλεξε κουρτίνες για το σαλόνι. Λέει, το ελαιόχρωμο θα δέσει τέλεια. Κλικ. Δεν ήταν ήχος, μα αίσθηση. Κάτι μέσα μου έσπασε. Κουρτίνες... Διάλεγαν κουρτίνες στο σπίτι μου. Εμένα ούτε με είχαν διαγράψει από τη ζωή κι εκείνοι μοιράζονταν ήδη το χώρο, τα έπιπλα, την καθημερινότητά μου. — Εντάξει, — είπα παγωμένα. — Ας έρθει. Περιμένω. Έκλεισα το τηλέφωνο, χωρίς να ακούσω τα χαρούμενα ξεφωνητά του. Ως εδώ. Αρκετά ήμουν ανεκτική, βολική. Φτάνει με τη θυματοποίηση. Ώρα να πάρω τη ζωή μου στα χέρια. Άνοιξα το λάπτοπ. «Ψυχίατρος Χρήστος Παπαδόπουλος». Το διαδίκτυο τα ήξερε όλα. Διάσημος ψυχίατρος, διευθυντής ιδιωτικής κλινικής «Ισορροπία Ψυχής», αρθρογράφος, τηλεοπτικός ειδικός. Στη φωτογραφία γελούσε αυτάρεσκα, εμπνέοντας σιγουριά και αξιοπιστία. Βρήκα το τηλέφωνο της κλινικής. Έκλεισα ραντεβού με το όνομα πριν παντρευτώ: Ελένη Καραγιάννη. Η γραμματέας πρόθυμα μού είπε ότι έχει κενό το επόμενο πρωί. Τι σύμπτωση... Όλο το βράδυ τακτοποιούσα παλιές κούτες. Δεν έψαχνα αποδείξεις. Έψαχνα τον εαυτό μου. Εκείνη, είκοσι χρονών, την είχε παρατήσει έγκυο γιατί δεν ταίριαζε στα όνειρά του. Αυτή όμως στάθηκε, μεγάλωσε παιδί, του έδωσε ό,τι μπορούσε. Έτσι κι αυτός ο γιος μεγάλωσε, και έφερε τον επιτυχημένο μπαμπά, να τον βοηθήσει να ξεμπερδέψει με τη μητέρα του. Το πρωί ντύθηκα όπως παλιά: αυστηρό κοστούμι, χτενισμένα μαλλιά, διακριτικό μακιγιάζ. Στον καθρέπτη έβλεπα πια μια στρατηγό —όχι μια ταπεινωμένη γυναίκα. Η κλινική «Ισορροπία Ψυχής» ευωδίαζε ακριβό άρωμα και αποστείρωση. Με οδήγησαν στο γραφείο του, μεγάλο, με θέα στην Ακρόπολη, δερμάτινο γραφείο. Ο Χρήστος σήκωσε το κεφάλι, είδε το όνομά μου στην καρτέλα. Ίσως ένιωσε μια αμφιβολία· πάντως η αναγνώριση δεν φάνηκε. Προσφέρθηκε να καθίσω. — Καλή σας μέρα. Κυρία Καραγιάννη, πώς μπορώ να βοηθήσω; Κάθισα ήρεμα. — Γιατρέ, ήρθα για μια γνώμη. Θα θέσω ένα κλινικό περιστατικό. Φανταστείτε ένα αγόρι. Ο πατέρας του εγκατέλειψε την μητέρα του έγκυο για να κυνηγήσει καριέρα. Ποτέ δεν έμαθε ότι άφησε παιδί πίσω. Το παιδί αυτό μεγάλωσε. Κι όταν τύχη το έφερε να ξανασυναντηθούν, ο γιος δεν ξέρει ποιος είναι ο πατέρας, ο πατέρας αγνοεί εντελώς τα πάντα. Τι γίνεται αν η μοίρα κάνει τον πατέρα συνεργό στη μεγαλύτερη προδοσία ενάντια στη μητέρα; Μιλούσα· εκείνος άκουγε. Αρχικά επαγγελματικά· μετά, όλο και μεγαλύτερη αναστάτωση φανερώθηκε στο πρόσωπό του. Έσκυψα ελαφρώς. — Γιατρέ, ποιος πληγώνεται περισσότερο; Ο γιος που εγκαταλείφθηκε ή ο πατέρας όταν μάθει πως ο νέος που τον προσέλαβε είναι ο ίδιος του ο γιος; Και πως μόλις βοήθησε αυτό το παιδί να βγάλει τη μητέρα του ανίκανη; Τη γυναίκα του παλιότερα, την Ελένη του. Με θυμάσαι, Χρήστο; Η μάσκα του αυτοκυρίαρχου διαλύθηκε. Με κοίταζε σαστισμένος· το χρώμα στα μάγουλά του χάθηκε, το στυλό έπεσε με πάταγο στο γραφείο. — Ελένη;.. — ψιθύρισε. Δεν ήταν ερώτηση· ήταν η κατάρρευση όλου του κόσμου του. — Η ίδια, — είπα με πικρό χαμόγελο. — Δεν το περίμενες; Ούτε κι εγώ περίμενα να φέρει ο γιος μου τον ίδιο του τον πατέρα στο σπίτι για να με ξεπαστρέψετε. Άνοιξε και έκλεισε το στόμα σαν ψάρι έξω από το νερό. Όλη του η αυτοπεποίθηση έλιωσε. — Δεν ήξερα... — κατάφερε να πει στο τέλος. — Ο Νίκος... είναι γιος μου; — Ο δικός σου. Κάνε τεστ DNA αν αμφιβάλλεις. Έχω μαζί μου όλες του τις παιδικές φωτογραφίες. Έβγαλα ένα παλιό άλμπουμ και το άνοιξα μπροστά του. Ο Νίκος, μωρό, στον γκρεμό μου — κι όμοιος του Χρήστου. Εκείνη τη στιγμή άνοιξε η πόρτα. Ο Νίκος χαμογέλασε πλατιά. — Κύριε Παπαδόπουλε, δεν σας βρήκα στο τηλέφωνο και είπα να περάσω! Η μαμά μου είπε πως θα... Σταματάει καθώς με βλέπει στην πολυθρόνα του ασθενούς. Το χαμόγελο σβήνει αργά, αφήνοντας απορία και τρόμο. — Μαμά; Εσύ εδώ; — Για τον ίδιο λόγο που είσαι κι εσύ, παιδί μου, — ήρεμα. — Για να πάρω γνώμη από ανεξάρτητο ειδικό. Ο γιατρός μόλις άκουσε την περίπτωσή σου. Έτσι δεν είναι, γιατρέ; Ο Νίκος κοιτούσε μια τον ένα, μια τον άλλο χωρίς να καταλαβαίνει. Και σε αυτό το κενό του βλέμμα … Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️ 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους