Γεώργιος Καραϊσκάκης: Αληθεύει ή είναι θεωρία συνωμοσίας ότι έχασε τη ζωή του από χέρι ελληνικό; Τι υποστηρίζουν οι ιστορικοί. Στις 22 Απριλίου του 1827, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης τραυματίζεται θανάσιμα...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Γεώργιος Καραϊσκάκης: Αληθεύει ή είναι θεωρία συνωμοσίας ότι έχασε τη ζωή του από χέρι ελληνικό; Τι υποστηρίζουν οι ιστορικοί. Στις 22 Απριλίου του 1827, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης τραυματίζεται θανάσιμα. Οι φήμες για το χέρι που σκότωσε τον στρατάρχη δεν έχουν ακόμα αποσαφηνιστεί. Διαβάζουμε: Άμα ο Καραϊσκάκης άκουσε τη συμπλοκή έστειλε διαταγές να σταματήσει. Όμως ακούοντας πώς εξακολουθούσε, πήδηξε πάνω στο άλογο του και έτρεξε στον τόπο της μάχης. Από την επιθυμία του να δώσει τέλος στο κακό, όλo άναβε και ο ζήλος ο δικός του, ώσπου αποφάσισε να καταλάβει τη θέση εκείνη. Χτύπησε τα σπιρούνια και όρμησε μες στη βροχή των σφαιρών μαζί με ακολούθους του και έφτασε, μιας πιστολιάς τόπο από τη γραμμή των Τούρκων. Εκεί χτυπήθηκε στα λαγαρά (βουβωνική χώρα). Τον είδαν να κλονίζεται στη σέλα, μ’ όλο που προσπαθούσε να κρατηθεί και τότε τον άρπαξαν οι σύντροφοί του και τον φέρανε όξω από τη μάχη κατατρομαγμένοι, ενώ οι Τούρκοι από πίσω τους φώναζαν με χαρά γιατί είχαν γνωρίσει τον Καραϊσκάκη. Έκεί όμως οι σκοτωμένοι, οι πληγωμένοι κι όλα της μάχης σβήσανε μπρος στην ανησυχία για τον Καραϊσκάκη. Όλοι περίμεναν με τρεμούλα να ακούσουν του χειρουργού την απόφαση. Αφού του δέσαν πρόχειρα την πληγή, τον πήγανε σε ένα από τα καράβια του Κοχράνη (Κόχραν). Ο Άγγλος στην αρχή θέλησε να του κάνει κοπλιμέντα για τα έως τότε κατορθώματα του, αλλά ετοιμοθάνατος αρχηγός έσησε το χέρι του ανυπομόμονα για να τον κάνει να σταματήσει. «Ό,τι έκαμα έκαμα, είπε ό,τι έγινε έγινε· τώρα δια το μέλλον». Ύστερα άρχισε με στεναχώρια να μιλάει πολλά για την κατάσταση. Η επιμονή του ήταν μεγάλη για μερικά πράγματα που ένας μορφωμένος ξένος θα τα νόμιζε όχι σημαντικά. Ο Καραϊσκάκης όμως, ήξερε πως είχαν μεγάλη αξία στη γνώμη του άτακτου στρατού του… Όσο ζύγωνε το τέλος του, τον τριγύριζαν όλοι οι σύντροφοι του, οι Καπεταναίοι και ο αρχιστράτηγος ο Τσουρτς (Τσορτς). Με όλους μιλούσε ήσυχα, κάποτε όμως του έρχονταν έξαψη και με λόγια θερμά έδειχνε τότε την ανησυχιά του για την πατρίδα του. «Η πατρίδα μου ανέθεσε έργο πολύ βαρύ. Δέκα μήνες έβαλα όλα μου τα δυνατά να το φέρω σε τέλος. Μία ζωή μου μενε, της την έδωσα και αυτή. Πεθαίνω, μα εσείς ωρέ αδέρφια να αποτελειώσετε το έργο μου. Γλυτώστε την Αθην, την Αθήνα να γλυτώσετε», έτσι φώναξε και πέθανε. Αυτά γράφει ο Σάμιουελ Γκρίντλεϊ Χάου στο βιβλίο του Historical Sketch of the Greek Revolution. «Κι αν χρειάζεται άλλος φόρος τιμής», έγραψε ο Σάμιουελ Γκρίντλεϊ Χάου, τον «απένειμαν οι Τούρκοι με τις χαρμόσυνες μπαταριές τους και τις κραυγές τους που φανέρωναν την ευτυχία τους για το θάνατο εκείνου, που τόνε φοβόνταν πιότερο απ' όλους τους τιτλούχους Φιλέλληνες που αντιμετώπισαν». Πίνακας! Θεόφιλος Κεφαλάς – Χατζημιχαήλ, «Ὁ Γεώργιος Καραϊσκάκης καταδιώκων τὸν Ρεσὶτ πασὰ ἡ Κιούταχη ἐν ξυφήρης τὸ 1826.» 1911 Γεμάτος δύναμη και σιγουριά για τη νίκη σαν έφιππος στρατιωτικός άγιος, ο ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης καταδιώκει τον Κιουταχή Πασά κατά την πολιορκία της Ακρόπολης το 1826. Η αντίθεση ανάμεσα στην αγέρωχη μορφή του Καραϊσκάκη και τον ηττημένο Τούρκο στα πόδια του αλόγου του τονίζει την αποφασιστικότητα του Αγώνα και προαναγγέλλει την απελευθέρωση. Η σκηνή της μάχης φιλτράρεται μέσα από τη φαντασία του ζωγράφου και μεταβάλλεται σε έκφραση λεβεντιάς και πατριωτικού μεγαλείου –μια ζωγραφική αντίληψη που έχει τις ρίζες της στη βυζαντινή τέχνη και τη δημοτική ποίηση. Γνήσιος εκφραστής του νεοελληνικού πολιτισμού, ο Θεόφιλος αποτελεί σημείο αναφοράς για τους Έλληνες ζωγράφους του 20ού αιώνα. Για τον Γιάννη Τσαρούχη –ο οποίος σχεδίασε και έφτιαξε την κορνίζα του έργου στο σπίτι του Εμπειρίκου– ο Θεόφιλος ανήκει στη παρέα των σοφών, όπως ο Σολωμός, ο Καβάφης και ο Χαλεπάς, που απελευθέρωσαν την ελληνική τέχνη από τα δεσμά του ακαδημαϊσμού. Τερψιχόρη Αγγελοπούλου 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους