Ήρθε σε ένα νησί του Ειρηνικού για να πεθάνει – και κατέληξε να ζήσει την πιο τέλεια ζωή που είχε ποτέ. Μέχρι που ένα απόγευμα, το μυαλό του τον πρόδωσε. Εκείνος ο άνθρωπος ήταν καταδικασμένος από τη...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Ήρθε σε ένα νησί του Ειρηνικού για να πεθάνει – και κατέληξε να ζήσει την πιο τέλεια ζωή που είχε ποτέ. Μέχρι που ένα απόγευμα, το μυαλό του τον πρόδωσε. Εκείνος ο άνθρωπος ήταν καταδικασμένος από τη γέννα του. Οι γιατροί στο Εδιμβούργο τον είχαν γράψει στα χαρτιά τους ως ένα παιδί που δεν θα έβλεπε ποτέ τα είκοσί του. Οι πνεύμονές του ήταν σάπιοι πριν καν μάθει να προφέρει σωστά τη λέξη «θάλασσα». Κι όμως, ο Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον είχε μέσα του κάτι πιο δυνατό από κάθε αρρώστια. Είχε φαντασία. Όσο τα άλλα παιδιά έτρεχαν στους δρόμους της Σκωτίας, εκείνος έχτιζε κόσμους μέσα από το κρεβάτι του ασθενή. Δημιουργούσε πειρατές, θησαυρούς, νησιά που δεν υπήρχαν σε κανέναν χάρτη. Και μετά, όταν η φυματίωση του χτύπησε την πόρτα στα είκοσι, εκείνος αντί να παραδοθεί, άρχισε να ταξιδεύει. Όχι από περιπέτεια. Από ανάγκη. Οι γιατροί του είπαν: «Βρες ζεστό κλίμα ή πέθανε». Κι εκείνος κυνήγησε τον ήλιο σαν τρελός. Έφτασε στην Καλιφόρνια. Παντρεύτηκε μια γυναίκα δέκα χρόνια μεγαλύτερη. Έγραψε το «Νησί των Θησαυρών» και γέννησε τον αθάνατο Λονγκ Τζον Σίλβερ. Έγραψε τον «Τζέκιλ και Χάιντ» μέσα σε τρεις πυρετώδεις ημέρες, έκαψε το πρώτο χειρόγραφο και το ξανάγραψε από την αρχή. Έγινε διάσημος. Αλλά οι πνεύμονές του δεν σταματούσαν να τον προδίδουν. Το 1888, οι γιατροί του έδωσαν έναν χρόνο ζωής. Το πολύ. Κι εκείνος έκανε κάτι αδιανόητο. Νοίκιασε ένα γιοτ, πήρε την οικογένειά του και σάρωσε τον Ειρηνικό. Είπε σε όλους ότι πήγαινε να πεθάνει κάπου όμορφα. Ήθελε να δει τον κόσμο μια τελευταία φορά. Αλλά ο ωκεανός είχε άλλα σχέδια. Ο ζεστός αέρας των νησιών μπήκε μέσα στα κόκαλά του σαν γιατρικό. Τα αεράκια του Ειρηνικού καθάρισαν τους πνεύμονές του. Για πρώτη φορά στη ζωή του, ο άνθρωπος που είχε περάσει δεκαετίες παλεύοντας με την ανάσα του, ένιωσε υγιής. Δεν το πίστευε ούτε ο ίδιος. Το 1890 αγόρασε γη στη Σαμόα. Έχτισε το Βαϊλίμα, το σπίτι με τα πέντε ποτάμια. Φύτεψε δέντρα με τα ίδια του τα χέρια. Οι ντόπιοι τον ονόμασαν Τουσιτάλα – «αυτός που λέει ιστορίες». Τον αγάπησαν. Κι εκείνος τους υπερασπίστηκε με σθένος ενάντια στους αποικιοκράτες. Τέσσερα χρόνια. Τέσσερα ολόκληρα χρόνια ο Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον έζησε τη ζωή που οι γιατροί είχαν αποκαλέσει αδύνατη. Ξυπνούσε με τον ήλιο. Περιπατούσε στη ζούγκλα. Έγραφε τα καλύτερα κείμενά του. Η γυναίκα του, η Φάνι, είπε αργότερα ότι εκείνα τα τέσσερα χρόνια ήταν η μόνη φορά που τον είδε πραγματικά ευτυχισμένο. Κανείς δεν περίμενε ότι θα τελείωνε έτσι. 3 Δεκεμβρίου 1894. Απόγευμα. Ο Στίβενσον έγραφε στο γραφείο του. Η ζέστη της Σαμόα χτυπούσε τα τζάμια. Δούλευε πάνω στο «Weir of Hermiston» – το μυθιστόρημα που ήξερε πως θα γινόταν το αριστούργημά του. Η Φάνι ήταν στον κήπο. Ξαφνικά, σηκώθηκε όρθιος. Το στυλό έπεσε από το χέρι του. Άπλωσε τα δάχτυλα στον κρόταφο, με ένα βλέμμα που δεν είχε ξαναδεί κανείς πάνω του. Ένα βλέμμα απροσδιόριστο, σαν να κοιτούσε μέσα από έναν καθρέφτη που ράγιζε. «Τι είναι αυτό;» ψιθύρισε. «Τι συμβαίνει; Είναι όνειρο;» Και τότε γονάτισε. Το σώμα του, εκείνο το σώμα που είχε νικήσει τη φυματίωση, που είχε κοροϊδέψει κάθε πρόβλεψη γιατρού, που είχε χορέψει με τον θάνατο για τέσσερα χρόνια στα νησιά – εκείνο το σώμα λύγισε. Η Φάνι άκουσε έναν περίεργο ήχο από το σπίτι. Κάτι σαν βογγητό. Κάτι σαν σπασμένο ξύλο. Έτρεξε. Και όταν μπήκε μέσα, τον βρήκε στο πάτωμα. Αναπνεόταν ακόμα. Αλλά το βλέμμα του είχε γίνει γυάλινο, χαμένο σε κάποιον άλλον κόσμο. Εκείνο το βλέμμα του παραμυθά, του Τουσιτάλα, είχε σβήσει. Προσπάθησε να του μιλήσει. Εκείνος δεν απάντησε. Τα λεπτά κύλησαν βαριά, σαν λάβα. Οι υπηρέτες έτρεξαν. Κάποιος φώναξε τους αρχηγούς του χωριού. Αλλά ο Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον ήταν ήδη αλλού – σε κάποιο ταξίδι χωρίς επιστροφή. Η συνέχεια αυτής της ιστορίας – τι συνέβη τα επόμενα δύο λεπτά, τι έκαναν οι Σαμοανοί όταν άκουσαν τα νέα, και πώς ένας τάφος σε ένα βουνό έγινε ο πιο γλυκός προορισμός που ήθελε ποτέ ένας ναυτικός – βρίσκεται στα σχόλια. Πατήστε «Δείτε περισσότερα» και διαβάστε το τέλος που θα σας ραγίσει την καρδιά. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους