ΚΕΛΣΟΣ Έλληνας Πλατωνικός φιλόσοφος, γνωστός κυρίως από το έργο του , το πρώτο γραπτό έργο υπεράσπισης του Ελληνισμού από τον ιουδαϊσμό και τον χριστιανισμό το οποίο ήδη έχει εκδοθεί στις...

25#

Πλήρες Κείμενο:

ΚΕΛΣΟΣ Έλληνας Πλατωνικός φιλόσοφος, γνωστός κυρίως από το έργο του , το πρώτο γραπτό έργο υπεράσπισης του Ελληνισμού από τον ιουδαϊσμό και τον χριστιανισμό το οποίο ήδη έχει εκδοθεί στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης καθώς και στις ΗΠΑ, κι είναι μεταφρασμένο στα αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά. Ο "Αληθής λόγος", γραμμένο κατά την περίοδο τη βασιλείας του Ρωμαίου στωικού φιλόσοφου Μάρκου Αυρήλιου, σώζεται σχεδόν αυτούσιος χάρη στον Χριστιανό κατηχητή Ωριγένη, που προκειμένου να τον αντικρούσει τον παρέθεσε μέσα στο απολογητικό του έργο "Κατά Κέλσου", ακριβώς ως είχε. Ο Κέλσος ως εκλεκτικός φιλόσοφος της ύστερης αρχαιότητας, αντλώντας επιχειρήματα από το οπλοστάσιο της Ελληνικής φιλοσοφίας και από την ιστορία, δίνει την Ελληνική απάντηση σε ένα δόγμα που το θεωρεί προϊόν βάρβαρης σκέψης. Με το αδιάβλητο κύρος του αρχαιοελληνικού λόγου, έρχεται να ανατρέψει τους μύθους περί "Ελληνοχριστιανισμού", καταδεικνύοντας με έμφαση το χάσμα ανάμεσα στο Ελληνικό Πνεύμα και τον Χριστιανισμό. Βασικές θέσεις του: Το θρησκευτικό τους δόγμα χαρακτηρίζεται ως βάρβαρο και τούτο κρινόμενο από τη σκοπιά της αρετής των Ελλήνων. Συναφώς, η ηθική τους διδασκαλία δεν παρουσιάζει τίποτα το πρωτότυπο, συγκριτικά με άλλες φιλοσοφίες, παρά μόνο διάφορες δοξασίες απόκρυφου χαρακτήρα, αποφεύγοντας έτσι να φέρουν στο φως τον αληθινό χαρακτήρα της πίστης τους. Η χριστιανική διδασκαλία δεν επιχειρηματολογεί με βάση το λόγο, αλλά θέτει σε κυκλοφορία δογματικά εφευρήματα του τύπου: «Πίστευε και μη ερεύνα», «Η πίστη σου θα σε σώσει». Στο πλαίσιο μιας τέτοιας απλοϊκότητας των πάντων, τα «θαύματα» του Ιησού δεν είναι άλλο από μαγικά τεχνάσματα, αλλά προβάλλονται ως θέλημα του θεού και ως τεκμήρια της δύναμής του. Ο Κέλσος αντιπαραθέτει την κριτική σκέψη των Ελλήνων στην αμορφωσιά και την απαιδευσία των χριστιανών. Στη συνέχεια αποτιμά όλη την κυκλοφορούσα επιχειρηματολογία περί καταγωγής, βάπτισης, σταύρωσης του Χριστού ως μια κίβδηλη ή παραχαραγμένη ιστορία. Αμφισβητεί περαιτέρω τη χριστιανική άποψη ότι «ο υιός του θεού είναι ο ίδιος ο λόγος» και απομυθοποιεί τους μαθητές του Χριστού, θεωρώντας τους ως κοινούς θνητούς, αμόρφωτους και χωρίς το παραμικρό πνεύμα αυτοθυσίας υπέρ του κυρίου τους. Προς την ίδια κατεύθυνση κάνει λόγο για παραδοξολογίες σχετικά με την Ανάσταση. Διερωτάται: Μπορεί ποτέ να αναστηθεί ένα νεκρό σώμα, αποδεχόμενος τον Χριστό ως έναν θνητό και τίποτε άλλο! Στη γενική αντιχριστιανική του κρίση ο Κέλσος στρέφεται συνολικά ενάντια στον χριστιανισμό, όπως εκδηλωνόταν τότε με όλες τις αιρέσεις του. Υπ’ αυτό το πνεύμα μιλάει για φατριασμούς και διενέξεις μεταξύ των πιστών όλων αυτών των χριστιανικών εκφάνσεων, ενώ αποτιμά ως κύριο στοιχείο του θρησκευτικού προσηλυτισμού την τρομοκράτηση του πλήθους με τον περί κολάσεως λόγο, δηλαδή ότι οι άπιστοι τιμωρούνται από τον θεό. Έτσι προσελκύονται στη χριστιανική πίστη οι πιο ανόητοι και δουλοπρεπείς σε αντίθεση με τους ανθρώπους του ορθού Λόγου που απομακρύνονται. Στο γενικό πνεύμα του βιβλίου του ο Κέλσος ταυτίζεται σχεδόν αυτούσια βασικές απόψεις του Νίτσε για τον χριστιανισμό: Οι κατά Κέλσο ανόητοι, δουλοπρεπείς είναι οι κατά Νίτσε αδύναμοι, εξαθλιωμένοι, απόκληροι, σακάτηδες. Με μια λέξη: Οι τσαντάλα, δηλαδή οι παρίες. Ο περί κολάσεως λόγος του Κέλσου στον Νίτσε είναι το αίσθημα ενοχής και η παράλυση της βούλησης για δύναμη. Επίσης, η προσέλκυση στις χριστιανικές κοινότητες των πιο νηπιακών μυαλών, κατά Κέλσο, στον Νίτσε έχει μια παρόμοια ισχύ ως η δόμηση σε εξουσία πολιτική, κοινωνική, επιστημονική, της αγελαίας μάζας, που αξιολογεί τους δυνατούς με τα δικά της χαμαλά κριτήρια. Για τους μαθητές του Χριστού αποφαίνεται, παρόμοια, ο Νίτσε: «Το αποδιδόμενο στον κάθε Πέτρο και Παύλο δικαίωμα της "αθανασίας" υπήρξε η πιο δόλια, η πιο μοχθηρή απόπειρα δολοφονίας κατά της ευγενούς ανθρωπότητας» Συνοπτικά: Η αξία του κριτικού Λόγου του Κέλσου πρέπει να αποτιμάται ως ιστορικο-φιλοσοφικός λόγος με βάση το πνεύμα εκείνης της εποχής, αλλά και κάθε εποχής, σημερινής ή μελλοντικής, με τις δικές της ιδιαιτερότητες. Ας μη λησμονούμε ότι κατά την μετά Κέλσο εποχή αναπτύχθηκε πολυσχιδώς και όχι σπάνια φιλοσοφικώς και ο ίδιος ο θρησκευτικός λόγος του χριστιανού. Αυτό που διαχρονικά έχει νόημα, από φιλοσοφική-επιστημονική άποψη, είναι, αν η οποιαδήποτε φιλοσοφικο-θεολογική προσέγγιση, από την πλευρά της θρησκείας, έχει πραγματικό έρεισμα μέσα στην ιστορικότητα της ανθρωπότητας και του ανθρώπου ή τοποθετεί την «αλήθεια» της σε ένα υπερφυσικό/θεολογικό επέκεινα. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους