Άκουσα προχθές ένα podcast της LiFO με τίτλο: «Μπορεί η AI να αναστήσει τους νεκρούς μας;» Η απάντηση είναι όχι και ταυτόχρονα ναι. Είναι γεγονός ότι το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα το 2024 σχετικά με...

25#

Πλήρες Κείμενο:

Άκουσα προχθές ένα podcast της LiFO με τίτλο: «Μπορεί η AI να αναστήσει τους νεκρούς μας;» Η απάντηση είναι όχι και ταυτόχρονα ναι. Είναι γεγονός ότι το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα το 2024 σχετικά με όλα αυτά τα ΑΙ εργαλεία, ήταν αυτή ακριβώς η χρήση τους και το πρώτο βιβλίο που μου έχει πλέον κολλήσει στο μυαλό είναι το Ubik του Philip. K. Dick που διάβασα ένα καλοκαίρι πριν πολλά χρόνια. Τεχνικά, δεν μιλάμε για ανάσταση. Μιλάμε για κάτι πιο περίπλοκο: ένα μοντέλο γλώσσας εκπαιδεύεται πάνω σε ό,τι έχει αφήσει πίσω ένας άνθρωπος (μηνύματα, φωνή, posts, email) και μετά προβλέπει τι θα έλεγε. Δεν επιστρέφει κανείς στην πραγματικότητα, ουσιαστικά ένα probabilistic ghost (πιθανολογικό φάντασμα;) είναι στη θέση του (illussion of presence). Διάβασα και ένα άρθρο στο Medium από κάποιον που πέρασε έναν μήνα μιλώντας με ένα τέτοιο AI. Τρεις ώρες σε συνομιλία με copy νεκρού ανθρώπου. Γράφει ότι δεν ένιωσε ότι τον ξεγελούν και ότι ένιωσε αναγνώριση. Κι αυτό το "αναγνώριση" είναι κάτι που δεν φεύγει εύκολα από το μυαλό μου. Ο Philip K. Dick το είχε περιγράψει ήδη στο Ubik. Οι νεκροί εκεί βρίσκονται σε "half-life" κατάσταση. Επικοινωνούν, θυμούνται, απαντούν. Μέχρι που αρχίζουν να αποσυντίθενται και η πραγματικότητα μαζί τους. Ποιος είναι ζωντανός; Ποιος απλώς προσομοιώνει ζωή; Ποια μνήμη είναι αληθινή και ποια έχει ήδη αρχίσει να αλλοιώνεται; Οι προβληματισμοί γίνονται ακόμη πιο έντονοι, γνωρίζοντας ότι η αγορά ήδη υπάρχει και κινείται πιο γρήγορα απ’ όσο παραδέχονται τα mainstream media: HereAfter AI, StoryFile, Project December, Replika (αυτό μου θυμίζει Blade Runner) είναι εκεί πέρα και λειτουργούν, βελτιώνουν τις υπηρεσίες τους και πιστεύω σύντομα θα βλέπουμε πολύ εξελιγμένες προτάσεις ακόμη και σε πακέτα κηδειών. Πιθανότατα, όπως και σε όλα έτσι και στο πένθος μπορεί να έχουμε παροχή συνδρομητικής υπηρεσίας. Premium features για πιο ρεαλιστική φωνή ή ξέρω γω να εξελίσσεται το άβαταρ καθώς γερνάει, δυνατότητα σεξουαλικής συνεύρεσης με VR αλα Demolition Man, αναβαθμίσεις μνήμης. Το πένθος ως SaaS. Παρά τους ηθικούς και μη προβληματισμούς, ομολογώ ότι είναι κάτι πολύ ελκυστικό σαν σκέψη. Υπάρχει υλικό. Υπάρχουν φωτογραφίες, μηνύματα, φωνή. Υπάρχουν τα εργαλεία. Και καταλαβαίνω απόλυτα γιατί κάποιος θα το έκανε, γιατί δεν είναι αδυναμία, είναι απλώς η πιο ανθρώπινη αντίδραση στον κόσμο: δεν θέλουμε να χάσουμε αυτούς που αγαπάμε. Η ερώτηση όμως δεν είναι αν θα νιώσω ότι μιλώ μαζί της. Η ερώτηση είναι τι γίνεται μετά. Αν αυτό το εργαλείο με βοηθάει να αποχαιρετήσω ή με κρατάει σε ένα επίπλαστο παρόν από το οποίο δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποια μνήμη είναι δική μου και ποια παράχθηκε από ένα μοντέλο. Αν με βοηθάει να προχωρήσω ή αν γίνεται ο πιο εξελιγμένος τρόπος να μείνω ακίνητος. Ο Dick δεν έδινε απαντήσεις στο Ubik, και οι άνθρωποι στον κόσμο του Ubik δεν τα χρησιμοποιούσαν κυρίως για μνήμη, αλλά για συναισθηματική κάλυψη. Έκανε απλώς την ερώτηση αδύνατο να αποφύγεις: Μήπως οι ζωντανοί είναι πιο "νεκροί" από τους νεκρούς, όταν φτάνουν να εξαρτώνται σε τέτοιο βαθμό από κάτι τέτοιο για την διαχείριση του πένθους τους; 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους